Lascuarre

<foto's volgen zodra ik WiFi heb>

Ik verwachtte met dezelfde bewolking op te staan als toen ik mijn tent in ging, maar tot mijn verrassing zag ik bij het wakker worden in het oosten achter de berghelling wat tekenen van zon. Het was nog steeds koud toen ik om 8 uur ging opbreken en mijn vingers deden er zeer van, maar na al het werk kon ik mijn zakje granola al in de zon opeten. Dat zijn de fijnste momenten van een nachtje buiten slapen. De stijve rug van bijna 14 uur vrijwel onbewogen op een matje liggen, was na het inpakken ook snel verdwenen. 

De tocht van vandaag leek op papier een makkelijke, dus ik hoefde ook niet snel op pad. Om circa 10.15 uur verliet ik mijn kampeerplek en met twee pauzes was ik 14.45 in Lascuarre. Ik had daar een kamer geritseld in een logement dat wegens pensioen eigenlijk gesloten was. Daar was ik erg blij mee. Al mijn natte spullen liggen en hangen nu te drogen, verspreid over de kamer. 

De plaatselijk 'bar social' ging om 15 uur dicht, maar ik heb nog net voor sluiting een pizza weten te regelen om 'thuis' op te eten. 

Eerste dag Aragón, eerste nacht in mijn tentje

<foto's volgen zodra ik WiFi heb>

De dagen met hetzelfde aantal kilometers en hoogtemeters gaan niet allemaal even makkelijk. Kon ik gisteren bijna fluitend de hoogtemeters verstouwen, vandaag viel het met nagenoeg hetzelfde menu helemaal niet mee. Dat ligt dan aan het terrein. 

Vorig jaar was het modder die het tempo soms omlaag haalde. Van heel veel 'op en neertjes' word ik ook niet blij. Vandaag had ik na het hoogste punt bij Tozal de Puyol regelmatig dat ik dacht "huh, moet ik hier nou echt naar beneden?". Vooral bij de gevolgen van aardverschuivingen waren er nieuwe routes bedacht door iemand die wist dat het verantwoord was. Dus deed ik het natuurlijk wel, met voorzichtige stapjes. Maar het haalt de vaart er wel uit.

Verder zal ik echt niet klagen over het terrein. Heel veel bospaden, vamdaag ook vaak begeleid door mooie muurtjes. Erg mooi was ook het dorpje Montañana in het begin.

Het was aanzienlijk kouder en bewolkter dan de vooruitgesnelde lente van afgelopen week. Maar het bleef droog! 

Ik wist dat ik voor het eerst buiten moest slapen, want de afstand naar Lascuarre moest echt in tweeën. Ik vond een erg mooi, stil plekje, vlak bij gezellig kletterend water. Het werd 's nachts 3 graden, maar met lange onderbroek, sokken en donsjas aan heb ik het niet koud gehad. Maar omdat het zo vroeg koud en donker is, werd het wel een lange nacht.

Pont de Montanyana -> Puente de Montañana

Ik ben in Puente de Montañana en dus de grens tussen Catalonië en Aragón overgestoken. De grens loopt dwars door het dorp van 100 en nog wat inwoners, vandaar ook de twee schrijfwijzen in de titel, catalaans en castilliaans. 

Van de GR1 in Catalonië heb ik 311 km daadwerkelijk gelopen. Afgezien van een paar kilometer vlak voor Banyoles heb ik vooral op het laatst vanaf Oliana richting de grens met Aragón een stuk GR1 overgeslagen, omdat ik dat in 2019 al had gelopen. Op naar de volgende 300!

Congost de Montrebei

Na een hartelijke knuffel van taxichauffeur Alex stond ik bij het ochtendgloren aan het begin van mijn tocht van vandaag, onder Ermita de la Mare de Déu de la Pertusa (het kleine puistjes links op die rots).

Ik zou voor de derde keer in mijn leven door de prachtige Congost de Montrebei lopen en had het rijk alleen, door het seizoen en het tijdstip. Het laatste stuk asfalt naar Puente de Montañana deed niets af aan dat genot.

Eten bij de benzinepomp

La Gasolinera heeft wat mij betreft in Àger het lekkerste dagmenu. Voor €15 krijg je drie gangen naar keuze van heel behoorlijke kwaliteit, met wijn en brood.  Ik heb er twee keer echt smakelijk gegeten. En de prijs-kwalteitverhouding is misschien wel de beste tot nu toe (en ik heb echt al veel dagmenuutjes op!). Na afloop nog even koffie op het terras gedronken. 

 

Het enige opvallende was dat ze gisteren in de comedor (eetzaal) twee open haarden hadden loeien, terwijl het buiten 20 graden in de schaduw was. Tja, het is tenslotte officieel nog winter ...

Twéé keer verkeerd

Best knap om een makkelijke wandeling toch ingewikkeld te maken ...

Ik had in 2019 het laatste stuk naar Àger nog niet gelopen, dus die stond op het programma om af te vinken. Dat begon bij station Àger (heel ver van het dorp) en zou via flauwe stijging over de voetheuvels tot voorbij l'Ametlla del Montsec gaan en zo nog een tijdje aan de voet van de Montsec blijven hangen, voordat ik dan weer zou afdalen naar Àger.

Het begon ermee dat ik niet goed op de toch wel erg duidelijke bewegwijzering heb gekeken. Dus ben ik voor nop een eindje de verkeerde kant omhoog gelopen. En halverwege l'Ametlla del Montsec heb ik weer een afslag gemist. Ik kwam er wel, daar niet van. Gewoon over brede pista. Waarschijnlijk miste ik daardoor een lieflijk pad, maar de (hoogte)meters heb ik wel gemaakt.

Het ongelukkige toeval wil dat op mijn telefoon de locatieaanduiding (gps) het liet afweten, zodat ik ook niet precies wist waar ik was. Ik had voor dit dagtochtje veel spullen uit mijn rugzak in het huisje had gelaten en dus ook de gebruikelijke backup via mijn Garmin Etrex en mijn reservetelefoon. Nooit meer doen!

Enfin, vanaf l'Ametlla had ik de bewegwijzering weer te pakken. Het was daarna sowieso een route over pista waar een blind paard de weg kon vinden.

Rustdag op de camping

Dat 'op de camping' klinkt erger dan het is. Ik heb hier al twee keer met mijn tentje gestaan, in 2009 met Raymond en Laurens op een volle camping en in maart 2019 in mijn uppie op een lege. Nu zit ik in een zogenaamde 'bungalow', een houten huisje. En anders dan je vaak ziet op Spaanse campings (waar alles op elkaar gestouwd is) staat de bungalow hier op een prachtig terrein met bomen en uitzicht op amandelboomgaarden en Àger.

Ik heb in het dorp ontbeten met koffie met een croissantje en ben daarna bezig geweest met het opdelen en 'door-organiseren' van mijn route vanaf Graus. Daarna mocht ik gaan eten. Voor het eerst heb ik weer heerlijk gegrilde groenten gegeten, bij Casa Xalets.

De amandelbloesem is afgelopen dagen ontploft, nu de temperaturen zo omhoog zijn gegaan. Ik kan er geen genoeg van krijgen.