Twéé keer verkeerd

Best knap om een makkelijke wandeling toch ingewikkeld te maken ...

Ik had in 2019 het laatste stuk naar Àger nog niet gelopen, dus die stond op het programma om af te vinken. Dat begon bij station Àger (heel ver van het dorp) en zou via flauwe stijging over de voetheuvels tot voorbij l'Ametlla del Montsec gaan en zo nog een tijdje aan de voet van de Montsec blijven hangen, voordat ik dan weer zou afdalen naar Àger.

Het begon ermee dat ik niet goed op de toch wel erg duidelijke bewegwijzering heb gekeken. Dus ben ik voor nop een eindje de verkeerde kant omhoog gelopen. En halverwege l'Ametlla del Montsec heb ik weer een afslag gemist. Ik kwam er wel, daar niet van. Gewoon over brede pista. Waarschijnlijk miste ik daardoor een lieflijk pad, maar de (hoogte)meters heb ik wel gemaakt.

Het toevallige ongeluk wil dat op mijn telefoon de locatieaanduiding (gps) het liet afweten, zodat ik ook niet precies wist waar ik was. Ik had voor dit dagtochtje veel spullen uit mijn rugzak in het huisje had gelaten en dus ook de gebruikelijke backup via mijn Garmin Etrex en mijn reservetelefoon. Nooit meer doen!

Enfin, vanaf l'Ametlla had ik de bewegwijzering weer te pakken. Het was daarna sowieso een route over pista waar een blind paard de weg kon vinden.

Rustdag op de camping

Dat 'op de camping' klinkt erger dan het is. Ik heb hier al twee keer met mijn tentje gestaan, in 2009 met Raymond en Laurens op een volle camping en in maart 2019 in mijn uppie op een lege. Nu zit ik in een zogenaamde 'bungalow', een houten huisje. En anders dan je vaak ziet op Spaanse campings (waar alles op elkaar gestouwd is) staat de bungalow hier op een prachtig terrein met bomen en uitzicht op amandelboomgaarden en Àger.

Ik heb in het dorp ontbeten met koffie met een croissantje en ben daarna bezig geweest met het opdelen en 'door-organiseren' van mijn route vanaf Graus. Daarna mocht ik gaan eten. Voor het eerst heb ik weer heerlijk gegrilde groenten gegeten, bij Casa Xalets.

De amandelbloesem is afgelopen dagen ontploft, nu de temperaturen zo omhoog zijn gegaan. Ik kan er geen genoeg van krijgen.

Niet hinkstappend maar met Alex naar Àger

Van Cambrils naar Oliana was het na de eerste klim van 300 m vooral afzakken, over heerlijke rots-bospaden en met de prachtigste uitzichten. 

Na Oliana had ik in 2019 al eens een stuk GR1 gelopen en ik had geen zin om dat nog eens over te doen.

Mijn plannetje om met een hinkstapsprong van openbaar vervoer bij het station van Àger te komen mislukte jammerlijk vanwege een treinstaking op dinsdag en woensdag. Gelukkig kende ik uit 2019 taxichauffeur Alex nog.  Kostte een duit voor vijf kwartier rijden, maar nood breekt wet. En het was erg gezellig kletsen tijdens de rit.

Improviserend vanwege de treinstaking had ik opeens vier nachten in heerlijk rustige bungalow op camping Vall d'Àger. Na aankomst kon ik achter mijn huisje genieten van de laatste zonnestralen op de Montsec.

'Treacherous'

Ik had me door taxichauffeur Carlos laten afzetten waar ik gisteren was geëindigd. Ik had er zin in. Qua kilometers en hoogtemeters was het net zoiets als gisteren. Dus gaan... ! Maar het werd toch anders.

Het was voor de eerste helft erg mooi en goed te doen. Bij Riu Odèn moesten de Crocs weer aan voor de doorwading en dus heb ik meteen weer verplicht pauze gehouden op deze prachtige plek om alles te laten drogen. Vanaf dat diepste punt in de kloof was er een aangenaam stijgend pad uitmondend in pista naar Odèn. 

 

En toen was het gedaan met de lol. Na Odèn kwam er een vervelende steile afdaling en dito klim, die de Ciceronegids verraderlijk (treacherous) noemt. Steil, veel losse stenen, water, modder ...

Daarna had ik het helemaal gehad met de paden. Ik ben gewoon de autoweg gevolgd naar Cambrils. 

Over dik 4 kilometer heb ik geen verkeer gezien en het liep eigenlijk wel comfortabel vergeleken met die nare paden. Dat ging dus goed ... bijna dan. 

Jammer dat ik niet in de gaten had dat ik eigenlijk al zowat bij Fonda Casanova (mijn slaapplek met halfpension) was, toen ik de route vervolgde met een afdaling en klim over een smal pad naar het hogere deel van Cambrils. Toen ik erachter kwam zat er niets anders op dan weer terug te gaan. En ik was al zo moe ... ! Maar ik was wel nog net op tijd voor het middageten.

Lente

Het beloofde bij zonsopkomst weer een mooie dag te worden en in tegenstelling tot andere dagen (toen de ochtenden toch steeds bewolkt werden) bleef het dat vandaag ook. 

Het was ook de eerste warme dag. De klim naar Coll de Jou was nog in de schaduw en daar zag ik soms nog wat ijs glinsteren, maar na de pauze op de col was het gewoon lente. Even vervloekte ik zelfs mijn lange broek.

Bossen, open terrein met vergezichten, mooie overhangende rotsen met een paar watervalletjes... het was weer prachtig.

In Canalda zag ik nog een grappige hommage aan de typisch Catalaanse 'castell', de traditionele mensentorens.

Ik had afgesproken om me bij het kapelletje Sant Marti de Cavallera op te halen en naar Solsona te brengen. Morgen ga ik op dat punt weer verder.

In Solsona was ik dolgelukkig met de beste cortados tot dusver, heerlijk met kleine oliebolletjes, bunyoles.

Je zou er lui van worden ...

Twéé rustdagen in Sant Llorenç de Morunys. Noodgedwongen weliswaar, maar erg fijn dat ik morgen weer verder mag. Ondertussen heb ik er wel van genoten. Uitgeslapen en in de bar van El Jardi ontbeten. Het vervolg na Oliana georganiseerd. Foto's geselecteerd. Ergens geluncht. Ommetjes gemaakt in en rond het dorp. Ik kwam de dag wel door. Maar ik moet er niet aan denken om nog een dag hier te moeten doorbrengen. Dus ik heb mijn rugzak weer ingepakt.

Bij de ommetjes ben ik door het middeleeuwse ommuurde dorp gedwaald. Het was ook leuk om te zien waar ik eergisteren omhoog gelopen ben. Van veraf zie je ook hoe de kalksteengroeve een hele hap uit de berg neemt.