Vandaag wilde ik tot Villanueva de Valdegovía komen. Dat is gelukt. Vroeg op pad, om voor de middaghitte klaar te zijn. Ik was tegen 13 uur in Villanueva de Valdegovía. Daar heb ik in de schaduw onder een boom in de tuin van bar Gobea twee lekkere cortados op, in afwachting van de taxi terug naar Miranda.
In Navarra ging het prachtige lied van Abel steeds door mijn hoofd, terwijl ik door de groene glooiende velden liep. Het was voorjaar. Vier maanden later is alles goudgeel. Evengoed een prachtig beeld als je vroeg op pad gaat en de zon nog zacht over de heuvels strijkt.
Mooie wandeling die ook lekker fris begon en dat dankzij bewolking en wind ook min of meer bleef. Weer veel landweg en bospad en gelukkig weinig overgroeiing. Eindpunt was Salinas de Añana met zijn vele zoutpannen, in het Baskisch Gesaltza Añana.
Ik ben in het donker opgestaan en vertrokken. Dat was meteen de keiharde werkelijkheid. En de dag had nog wel meer hobbeltjes. Maar ik heb in ieder geval gewandeld! Dat was fijn. Voorzichtig aan, dat wel, na vier maanden stilstand. Lichte rugzak en een kleine 14 kilometer.
Landweggetjes en bospaadjes. Helaas op het eind op een paadje langs een akker weer ruzie gehad met talloze bramentakken waar ik in bleef haken. Dat was zo irritant dat ik niet eens toe kwam aan het plukken van de rijpe bramen. Toch jammer ...
Ondertussen zie ik met lede ogen de langetermijnweersvoorspelling aan. Geen hoopvolle perspectieven. Vooral veel te heet en bij frissere dagen nog wat regen. Vrijdag kan ik waarschijnlijk nog wel wandelen. Ik wacht het even af voordat ik voor het vervolg knopen doorhak. Misschien maak ik wel een hinkstap naar het westen, waar het net een paar graden frisser lijkt te zijn.
Ik ben als feestelijke afsluiting van mijn wandeltocht tot nu, in Pamplona nog een keer naar Verduarte geweest voor een lekker menu degustación met hoofdzakelijk groenten. Het leuke was dat ik vooraf door kok Nacho in de keuken werd uitgenodigd, waar hij een glas witte wijn voor ons in schonk en een stukje kaas voor me afsneed, ondertussen vertellend waar die vandaan kwamen. En na afloop kwam hij met een fles zoete dessertwijn en twee glazen aan mijn tafel met de vraag of hij mij straks nog een en ander kon vragen. De fles wijn had de toepasselijke naam Punto Final.
Dus toen hij uitgekookt en omgekleed was, vroeg hij mij naar mijn wandeltocht en praatte hij over zijn fietstochten. Daarna vroeg hij een aanwezige vriend om een foto van ons samen te maken en kreeg ik een knuffel. Heel bijzonder ...
Ik heb het plan om half augustus terug te gaan voor de rest van de GR1. I'll be back...
Het was vorige week zondag inderdaad de laatste wandeldag. Goed dat ik er toen al bij heb stilgestaan. Spijt heb ik niet dat ik ben gestopt, want de weersvoorspelling is nog steeds consequent slecht, ook voor de langere termijn. Niet eens een mogelijke korte opleving tussendoor waardoor ik twijfels kon krijgen.
Maar het is wel gek, na 835 kilometer en drie maanden lekker monomaan vrijwel alleen met wandelen bezig te zijn. Het lijkt nu al allemaal erg ver weg, mijn wandeltocht. Lezen van mijn eigen blog helpt er vrede mee te hebben dat ik moest stoppen. En alvast denken aan het vervolg later in het jaar.
Ondertussen heb ik de terugreis definitief geboekt en ook de nodig gebleken lange omweg via Zaragoza en Perpignan, omdat mijn snelle verbinding via Bayonne werd geannuleerd wegens spoorproblemen.
Verder zit ik een beetje mijn tijd vol te maken in Vitoria. Ik heb de route gelopen met muurschilderingen en ben naar het Artium, het museum voor hedendaagse kunst, gegaan.
 |
