Bijzondere dag?

Ik ben toch gestart waar ik gisteren geëindigd ben, in La Portilla. Ik had me namelijk vergist in de zondagse dienstregeling van de bus naar Berantevilla. En toen ik toch de taxichauffeur van gisteren bestelde, besloot ik dat ik dan net zo goed daar kon starten.

Ik ben gelopen naar Armiñón. Het begon behoorlijk mistig maar na anderhalf uur losten de wolken op en brak de zon door. De akkers waar ik doorheen liep waren lang zo erg niet als ze er gisteren van bovenaf uitzagen. Er was genoeg bomengroen. En uiteindelijk weer bos. Vlak voor de klim naar het hoogste punt van de dag, kwam mij een man tegemoet die mij waarschuwde dat het flink stijgen zou worden. Ik zag er blijkbaar breekbaar uit, alsof ik dat niet zou kunnen. Het was trouwens een klimmetje van niets.

Misschien was dit wel een bijzondere dag. Ik heb er een paar keer bij stilgestaan (lopend, dat wel) dat dit mogelijk de laatste dag was van mijn GR1 van nu. Zou Armiñón toch het voorlopige eindpunt zijn, dan ben ik in ieder geval tot voorbij de AP-1 gekomen. 

Ik moet nog een beslissing nemen en ik wacht nog een paar dagen de weersvoorspelling af. 

Even bikkelen

Volgens de voorspelling wordt het na dit weekend langdurig wisselvallig. Daarom moest ik de mooie dagen optimaal benutten. Dus had ik een ambitieus plan: van Peñacerrada naar Berantevilla. Ik was om 5.00 uur opgestaan om met de bus 6.45 uur uit Vitoria te vertrekken.

Om 7.30 uur stapte ik uit in Peñacerrada en begon de wandeldag. Die had een paar gezichten. Eerst door de velden naar en voorbij Payuete. Toen dook ik langdurig het bos in tot aan Berganzo. Prachtig was een soort kloof waar weinig zon kwam en met een grote hoeveelheid mos.

Vanaf het volgende dorp, Ocio (waar ik eerst nog flink verkeerd liep), ging het heel lang bergop, langs de Sierra de Portilla. Eerst nog over een leuk pad, maar daarna was het echt lang bikkelen over pista in een soort barranco. Gelukkig wel vaak schaduw, maar het duurde oneindig. Pffff ...  Van de mooie rotsen heb ik helaas geen foto's gemaakt. Ik dacht steeds 'straks, eerst doorlopen'.

De afdaling na de pauze viel me mee. Waaróm het meeviel bleek pas toen ik op een bankje bij de kerk op mijn eindpunt zat uit te puffen. Het was helemaal Berantevilla niet, maar La Portilla. Wat een grap! Ik had nog 2,4 kilometer door moeten gaan. Maar ik had al een taxi gebeld en mooi niet dat ik dat laatste stuk ga inhalen. Morgen ga ik gewoon in Berantevilla verder.

Vanavond slaap ik in Miranda de Ebro in een tot hotel verbouwd klooster. Erg mooi!

Peñacerrada (en geen Alto del Molino)

Ik heb heerlijk geslapen in het hutje. Zoals ik al hoopte werd ik 's nachts getrakteerd op de roep van bosuilen. Voor mij is dat hét cadeautje van in het bos slapen.

Het waaide al flink, maar na het ontbijt trokken de wolken helemaal dicht en dus liep ik heel lang in een beetje spooky bos. Bij Pipaon verliet ik de Sierra de Toloño en was het nog zo'n 10 kilometer geleidelijk afzakken naar Peñacerrada. De natte wolken maakten plaats voor lichte bewolking en later zon. De wind bleef. 

Grotendeels ging het door beukenbos en langs het riviertje Inglares. De naaldbomen waren zo uitzonderlijk dat ze apart op de kaart staan als Pinos de Lozas.

Op het eind kon ik over de akkers heen terugkijken naar de bergen waar ik vandaan kwam.

Ik had nog wel een nachtje buiten willen slapen en bij mooi weer zou ik hebben willen doorlopen naar de Alto del Molino, voorbij Peñacerrada, waar ik uit voorstudie een prachtige kampeerplek in het bos wist. Maar helaas was de weersvoorspelling (onweer vannacht) niet gunstig. Dus hield ik het bij Peñacerrada met wederom een bus naar Vitoria.

Refugio San Juan

Woensdag was weliswaar de grond nog nat, maar de lucht helder en er stond alleen een klimmetje op de noordhelling van de Sierra de Toloño op het programma met als bestemming Refugio San Juan. Het was een prachtige wandeling door vrijwel uitsluitend beukenbos, waarvan het blad nu nog fluorescerend groen is.

Refugio San Juan ligt vlak onder de kenmerkende pieken van de Sierra de Toloño, Larrasa en Cruz del Castillo. Op de tweede foto hierboven zijn ze in de verte zichtbaar. Het is een klein hutje waar een paar man zou kunnen slapen, met een stapelbed, tafels, stoelen en een houtkachel. Er is een bron vlakbij. Ik was dolgelukkig.

Onweer

Na het stadse intermezzo in Vitoria Gasteiz was ik dinsdag eind van de middag weer in Bernedo, waar ik zaterdag was geëindigd. Dat ik mijn vrije dagen best goed op het weer afstem, bleek maar weer: 's avonds brak een enorm onweer los dat ik niet had willen meemaken in het bos. Vanuit het appartementje dat ik had, kon ik het onweer zien aankomen.

Bernedo en de Sierra de Toloño

Vandaag moest ik het grootste stuk naar Bernedo nog doen. Het begon vanuit Antoñana met een heel lang stuk graspad naar Bujanda, langs een acequia (aangelegde waterloop, zoals sprengen op de Veluwe). Weer eens wat anders en erg mooi! Ik kon tussen de wolken door de Sierra de Codés zien, waar ik eergisteren was.

Daarna het eerste klimmetje van de dag onderaan de zuidhelling van La Muela naar San Roman de Campezo (Durruma Kanpezu).

Tot aan Angostina ging daarna een aanzienlijk deel door een saai bos, tot aan Balsa del Soto, maar voor de rest was het landschappelijk best mooi vandaag. Uit het bos komend werd ik verrast door het gezicht op de langgerekte en scherp afgetekende Sierra de Toloño (o de Cantabria), waar ik na Bernedo verder door zal lopen.

Ik had vooraf een beetje opgezien tegen de afstand vandaag in combinatie met de hoogtemeters in drie klimmetjes, en twijfelde zelfs of ik de bus wel zou halen, maar ik heb het fluitend gedaan en was een dik uur voor de busvertrektijd in Bernedo.