Santuario de Codés

Ik stond al om 7.45 uur buiten in Los Arcos. Uit alle hoeken en gaten zag ik Camino-wandelaars verschijnen. Gelukkig kon ik al gauw een andere route het dorp uit nemen. Opgelucht als ik was dat ik het Caminogedoe weer achter me kon laten, werd ik op de zandweg door een chauffeur van een tegemoetkomende auto terecht gewezen dat dit niet de route voor de Camino de Santiago was. Goedbedoeld, maar pffff ... 

Enfin, ik had het weer rijk alleen. Wat een genot! 

De route was heel afwisselend, hoewel niet altijd makkelijk: van landweggetjes tot een smal pad tussen de bremstruiken over talloze heuveltjes op en neer naar Desojo, van een langdurige koeienroute met hard geworden modderhobbels tot een bospad naar het Santuario de Nuestra Señora de Codés.

Het Santuario de Codés is een prachtig complex en de omgeving en de uitzichten zijn prachtig.

Ik geniet van de heerlijke rust die bij de omgeving van een klooster hoort (al zal het in het weekend wel anders zijn). Ik heb een mooie kamer in de Hospedería en er is een bar (koffie!). 

'Buen camino' - cultuurshock met pelgrimswandelaars

Ik wist dat het ging komen maar niet hoe het zou zijn: in Los Arcos zou ik te maken krijgen met veel pelgrimswandelaars van de overpopulaire Camino Francés, naar Santiago de Compostela. Hun etappe loopt van Estella (waar ik ook even was om te slapen) naar Los Arcos en daarna verder naar Logroño. Er zijn dus overal albergues met meerpersoonsslaapzalen. Ik heb gelukkig een kamer voor mezelf met eigen badkamer (anders was ik hier trouwens echt niet).

Werd ik gisteren in Estella in het hotel nog normaal als gast behandeld, in het logiesadres in Los Arcos kwam ik een soort cultuur tegen die ik nog niet kende. Een soort padvinderskamp met een akela. Schoenen uit in de hal en dáár in die kast! (Nee, ik neem ze mee). En om 8 uur 's ochtends moet je weg wezen.

Wildvreemden die je op straat 'buen camino' toewensen. Het ligt ook aan mij hoor dat ik dan denk 'joh, rot op, laat me met rust'. Ik denk dat ik qua langeafstandswandelaar liever de uitzondering ben waar mensen met positieve verbazing op reageren en met wie je dan een praatje hebt, dan dat ik één van de massa ben. Zoiets.

Het is gelukkig ook maar eenmalig. Vandaag liep ik weer een kort stukje GR1 vanuit Arróniz naar Los Arcos. Geen onderdeel van de Camino Francés, dus ik liep heerlijk alleen. En ik duik morgen lekker de bergen in, de Sierra de Codés, geen onderdeel van een  'camino'. 

Vanaf eind volgende week loopt mijn route wel langdurig gelijk met de Camino de Asturias, maar die variant wordt zelfs nergens op overzichtskaarten van 'caminos' genoemd, dus ik zal er weinig van merken.

Enfin, nog wat foto's van vandaag, heerlijk alleen in het lege landschap...

Weer op pad

Ondanks het vooruitzicht van een serie mooie dagen is het weer nu, na het koude natte weekend, nog een beetje onzeker. Dus ben ik weer voorzichtig begonnen met een kort tripje. Omdat ik klaar was met de saaie vlaktes heb ik het eerste stuk na Olite overgeslagen en heb ik de draad opgepakt in Dicastillo, waar het landschap weer aantrekkelijk leek te worden. En dat was ook zo, aan de zuidrand van de berg Montejurra.

Ik heb genoten dat ik na vijf dagen weer op weg was en pas bij aankomst in Arróniz kwamen de druppels. Ik nam daar de bus naar Estella voor de overnachting en ga morgenochtend vroeg weer terug.

Museo Universidad de Navarra

Behalve met het lekkere eten bofte ik in Pamplona ook weer met twee interessante tentoonstellingen in het Museo Universidad de Navarra op de mooie campus. Beide waren echt iets voor mij.

De schilder Jesus Mari Lazkano toont een animatiefilm en expositie rond een in 1945 verloren gegaan schilderij van Caspar David Friedrich, van de gletsjer Mer de Glace bij de Mont Blanc. Met zijn schilderijen en tekeningen en de daarmee geanimeerde film stelt Lazkano de ontstaansgeschiedenis en (zwarte) toekomst van bergen en gletsjers centraal. Prachtig.

Fotograaf Nicolás Combarro laat rond een aantal thema's zien hoe fotogeniek industrieel erfgoed is. Van lichtprojecties in de oude tabaksfabriek in Madrid tot nachtopnamen bij de vele concentratie- en interneringskampen uit de Spaanse burgeroorlog.

Extremen in temperatuur - even pauze

De voorspelde wonderlijke temperaturen waren een goede reden om wat langer naar Pamplona te gaan dan alleen om bij Verduarte te eten, wat eerst het plan was.  De temperatuur loopt op vrijdag op naar 30 graden en daarna regent het bij nauwelijks meer dan 10 graden op zondag. En dat binnen 48 uur. Te heet en te nat zijn beide voor mij uitstekende redenen om niet te wandelen. 

Verduarte - groenten in de hoofdrol

Ik zou van de twee rustdagen in Olite er eentje gebruiken om naar Pamplona te gaan om opnieuw naar Verduarte te gaan. Chef Nacho Gómara kookt hier op hoog niveau met groenten in de hoofdrol. In een verrassingsmenu krijg je 10 gangen geserveerd. Ik heb genoten. Dit zijn maar enkele beelden.

De vlaktes van Navarra

Om 10.00 uur ging ik op pad, vanuit het hooggelegen Ujué over kilometers pista afzakken naar Olite (Erriberri in het Baskisch). 

De dag was saai, door oneindige vlaktes van Navarra. Ik kruiste het kanaal van Navarra. Een kanaal ... dat zegt ook genoeg over het landschap. Ik zag ook Olite al van heel ver liggen en het had net zo goed een Vinexwijk in Nederland kunnen zijn.

Olite zelf is wel een alleraardigst stadje met een imposant kasteel uit de 14e/15e eeuw. En ik heb lekker kunnen eten in het restaurant van het hotel.

Deze wandeldag gaf me wel het inzicht dat ik geen zin meer had om nog meer dagen te vullen met zoveel weidsheid. Er moest toch wat meer landschappelijke en fysieke variatie in zitten. Ik ga eens bedenken wat ik daarmee zal doen.