Congosto de Lo Entremón

Vandaag stond er weer een nieuwe kloof op het programma, de Congosto de Lo Entremón. Maar eerst moest ik door het koude water van oude bekende Rio Usía heen. Dat was gelukkig op maar 300 meter van El Humo de Muro, dus ik was daar al op Crocs en met opgestroopte broek van start gegaan met mijn schoenen goed ingepakt bovenop mijn rugzak. Het water was ijskoud en bijna pijnlijk, maar ik had met vertrek expres gewacht tot de nevel weg was en ik na de oversteek in de zon kon drogen.

Daarna volgde de klim door mooie bossen totdat ik de vallei uit was en al snel de Embalse de Mediano kon zien. Daarin stak het topje van de kerktoren van het in 1969 verdronken dorp Mediano nog net uit. In drogere tijden is er veel meer van te zien. Ter illustratie heb ik nog twee foto's van het net geplukt.

Onderweg buiten het bos zag ik de rozemarijn en de brem heel pril tot bloei komen. De brem rook ik zelfs eerder dan dat ik ze zag.

Ik moest eerst nog langs de stuwdam en drie tunnels door voordat ik bij de Congosto de Lo Entremón aankwam, waar in de diepte de Rio Cinca doorheen stroomt.

De Entremon-kloof was van een andere orde dan de Congost de Montrebei. Kon ik daar tamelijk onbevreesd doorstappen, bij deze moest ik toch echt goed mijn aandacht erbij houden. Eerlijk gezegd was ik blij toen ik er doorheen was.

Na 3,5 uur kon ik eindelijk even pauzeren. In Ligüerre de Cinca kon ik  zelfs op een bankje zitten en konden de schoenen uit.

Het mooi gerestaureerde gehucht ziet er prachtig uit, maar wordt alleen nog gebruikt voor bruiloften en partijen. Geen logies of horeca voor vreemde snuiters meer.

Omdat ik een uur verder ook in Meson de Ligüerre de campingbar gesloten aantrof, ben ik nog maar een uur doorgelopen naar Samitier, waar ik de bus naar Aínsa heb genomen voor regenpauze en twee luxe uitrustdagen.

El Humo de Muro

Een kort tochtje vandaag, van Tierrantona naar El Humo de Muro. Hemelsbreed misschien 3 km maar ik heb er 8 van gemaakt.

Ik ben laat vertrokken, net toen de nevel optrok en de zon tevoorschijn kwam. En weer op tijd binnen toen de lucht betrok en het ging regenen. 

Voor niets bang geweest

Ik mocht vandaag weer op pad! Ik had er alleen vooraf wel over gepiekerd en er vannacht zelfs van gedroomd, over de tocht van vandaag. Na de ervaring van de vorige wandeldag was ik bang voor overwoekerde paden en met de regen van de afgelopen dagen zag ik mezelf ook weer in modder ploeteren. Het was er allemaal niet. En de eerste klim vanuit Salinas de Trillo naar Troncedo was zelfs met een nieuw gevulde rugzak een makkie.

Het begon in stralend weer met fantastische uitzichten op de besneeuwde Pyreneeën in het noorden en op het gebied in het westen waar ik morgen heen ga, richting Ligüerre de Cinca. Veel mooie bos-/rotspaden met vaak doorkijkjes naar de tegenoverliggende bergen en de vlakte waar eindpunt Tierrantona in ligt. 

Toen ik daar bijna was baalde ik dat toch echt de schoenen (weer) uit moesten voor het crossen van Rio Usía en het oponthoud daardoor. Maar toen het dan toch zo was heb ik wel genoten van een ongeplande pauze op het stenen strandje aan het water.

In Tierrantona begon het eind van de middag toch nog even te regenen, maar daarna kon ik vanaf mijn balkonnetje genieten van prachtige luchten.

Zondag in Graus

Zondag ben ik na het ontbijt bij Abecé eerst mijn zitflap gaan opzoeken die ik (oh schrik, alwéér) de middag ervoor had laten liggen op een bankje. Het lag er gelukkig nog. Daarna heb ik de historische hoogtepunten van Graus verkend. Vooral de in de bergwand gebouwde basiliek was leuk vanwege het uitzicht en het stemmige koorgezang van de mis. 

Na het middageten kreeg ik in van gastvrouw Ana een priverondleiding langs de ondergrondse gewelven en geheime gangen uit de 17e eeuw onder het hotel, die onder de hele binnenmuurse bebouwing van Graus schijnen te liggen.

Barbastro

Om mezelf te vermaken tijdens de regenpauze was ik een ochtend naar Barbastro gegaan. Het is met 17.000 inwoners bijna een metropool vergeleken met Graus en de rest van Ribargorza of Somontano. Ik had, behalve het tegengaan van verveling, één echte missie: het vinden van vingerloze handschoenen. Ik was er één onderweg verloren en in de andere was ik een gat gevallen. Mijn verwachtingen waren niet hoog gespannen, maar tot mijn verbazing vond ik ze, voor € 2,00. De regen waarmee de dag begon maakte ook plaats voor zon!

Het hoogtepunt was de busreis met prachtig uitzicht direct naast de weg op de Congosto de Olvena, de kloof van de Rio Ésera (helaas geen foto's).

 

Grauw in Graus

Ik sta even stil. Ik heb gisteren nog snel geprofiteerd van een droge ochtend, maar nu ziet het er voor meerdere dagen niet erg aantrekkelijk uit ... voor een mooiweerwandelaar als ik. 

Ik heb een maand lang nagenoeg droog kunnen lopen, dus mij hoor je echt niet klagen. Ik vermaak me wel even met andere dingen.

Bramentakken

Ik wilde de FAM (bergsportvereniging Aragón) al complimenten maken over de paden die ze hadden vrijgemaakt van begroeiing en opnieuw hadden voorzien van markeringen. 

Ze hadden dat overduidelijk heel recent gedaan, zoals te zien was aan de gemorste verf, waar nog geen zandkorrel  of sprietje op lag. Vandaag kwam ik er ook achter dat ze met de lenteschoonmaak helaas nog niet voorbij Graus waren gekomen. In het laatste stuk vlak voor Trillo, op een heel smal pad, raakte ik totaal verstrikt in een wirwar van bramentakken die zich aan mij vergrepen. Niet even, maar gewoon over een lengte van zeker honderd meter. Ik kon geen normale stap zetten en het tempo lag op een halve meter per minuut of zo, omdat ik mezelf steeds moest losmaken. Ik heb echt staan vloeken. De ondergrond had trouwens meer weg van een riviertje en ik hield ook al mijn voeten niet droog.