Mas El Pujol

Een dag in drie delen met een heerlijke finish.

Vanuit L'Espunyola ging het (grotendeels zeer) steil  omhoog naar Capolat en dat ging me makkelijk af. Het was heerlijk om weer over wat uitdagender rotspaden omhoog te gaan en ik voelde warempel opeens een druppel zweet langs mijn gezicht zakken. 

Daarna had ik een alternatieve route over asfalt gekozen in plaats van de officiële GR1 over een rotsachtig en soms wiebelig pad over de bergkam van de Tossals. Als ik al twijfel had over mijn 'laffe' voornemens, later kon ik aan de sneeuw op lagere hoogte zien dat op de Tossals nog volop sneeuw moest liggen. Dat kon ik missen als kiespijn. Op dat asfalt was het gewoon doordouwen, niet leuk, maar behalve één tegemoetkomende fietser was het heerlijk stil en de natuur en de uitzichten mooi. 

Deel drie was andere koek. Vanaf Cal Bertran begon de afdaling naar Sant Lleir en mijn slaapplek Mas de Pujol in de Vall d'Ora. Het begon mooi en geleidelijk door het bos, maar daarna werd de afdaling ontzettend steil en pittig (en dus heb ik er geen foto's van). Met lastige afstappen, veel losse stenen en losgewaaide takken ... het was een aanslag op mijn voeten. 

Maar ruim voor drieën was ik in Mas de Pujol, een groot landhuis (masía) met logies tegen half pension. Speciaal voor mij stonden ze op een ongebruikelijk vroeg tijdstip een avondmaal vol groenten te koken. Salade, boontjes met aardappelen en een artisjokkenomelet. Citroencreme als toetje. Wat een luxe!

Mijn Venezolaanse vrienden

In Bergà, waar ik sliep, kon ik weer gebruik maken van de Venezolaanse taxichauffeurs Luis en Disney (ja echt), die ik bij een eerdere tocht in de buurt al had leren kennen. Ik vind dat leuk. Praten over hallacas en Punto Fijo, en de relatie met Aruba.

Voordat ik met Disney op weg ging naar Gironella heb ik eerst bij La Vienesa twee cortados gedronken met een croissant erbij. De hondjes wachtten buiten braaf tot hun baasjes klaar waren met hun ontbijt. Op straat lagen de resten van een losbandig leven (de Carnavalsviering van gisteren).

De wandeltocht was wederom erg mooi, vooral het eerste stuk vanuit Gironella in het intieme winterse dal van de Riera de Graugés. Daarna was het veel pista, maar erg afwisselend. Natuurlijk moesten toch weer ergens de schoenen uit, maar aangezien ik toch wel een pauze had verdiend was het niet erg.

In l' Espunyola heb ik bij Cal Parera een salade en crema catalana op, in afwachting van Luis die me weer naar Bergà bracht.

Sagàs - Gironella

In Gironella was het nog flink mistig, maar toen we boven het dal van de Llobregat uit kwamen was het al lekker zonnig.

Na een knuffel van de taxichauffeur vertrok ik in Sagàs bij de kerk van Sant Andreu.Vrij snel in het begin werd er al flink geknald. Het is weer weekend en sommige mannen willen hun frustraties op dieren botvieren. Het was zo dichtbij dat ik maar ben gaan schreeuwen om te laten weten dat er ook menselijk wild rondliep. Enfin, met hun oranje hesjes kwamen ze te voorschijn en na een 'bon dia' voelde ik me in ieder geval gekend en kon ik rustig doorlopen.

Het was weer prachtig en eenmaal buiten de agrarische zone en in de bossen voelde het ongelooflijk desolaat, terwijl het toch niet ver van de weg moest zijn.

Voorbij Olván ging ik even zitten om te pauzeren en dat trok de aandacht van een loslopende (boerderij)hond. Hij wilde steeds maar knuffelen en spelen. Ik niet.

Het laatste stuk naar Gironella was niet interessant, maar ik kon weer een etappe afstrepen en na een omeletje en taart bij Cardinale was ik ruim op tijd voor de bus naar Bergà.

Regen

Het regent. Of eigenlijk: het giet. En al een tijdje. Het was al lang voorspeld. Dus heb ik een geplande vrije dag en vanochtend uitgebreid genoten van een copieus ontbijt bij Els Casals. 

Na check-out en een praatje, heb ik een half uur de regen getrotseerd om de bus naar Gironella te pakken. Daar mocht ik gelukkig vroeg mijn hotelkamer in.

Ik heb wat gegeten bij Cardinale, een alternatief en voor Gironella bijzonder zaakje. 

Met zo'n dagje regen besef ik ook hoeveel geluk ik tot nu toe had met het weer. Morgen wordt het gelukkig weer mooi en dat lijkt nog een week aan te houden!

Els Casals revisited

Ik vertrok bij de kerk van Lluçà in een erg harde wind (zie de conifeer naast de kerk buigen), maar dat werd op mijn wandeling al gauw minder. Het was heerlijk en tamelijk gemakkelijk lopen over grotendeels weinig gebruikte (en zelfs voor 4x4 soms onbruikbare) pista. Pas in het laatste stuk, na de koffie bij Sant Cristofol, en voorbij de Riera de Merlès, kreeg ik er ook bospaden bij. 

Eindpunt was Masía Els Casals waar ik in november 2024 al eens was geweest en waar ik erg veel zin in had. Het is een landhuis met hotel en een restaurant met Michelinster. Als hotelgast kun je voor bijna niets een dagmenu krijgen. Het eten was echt erg goed! 

Aan alles kon je merken dat de koks in staat zijn tot exquise gerechten. Dus na aankomst en douchen heb ik zitten smikkelen. En geleerd dat Manto Negro een druivensoort is.

En waar kun je nou in een Michelinrestaurant met blote voeten in Crocs gaan zitten?!