Peñacerrada (en geen Alto del Molino)

Ik heb heerlijk geslapen in het hutje. Zoals ik al hoopte werd ik 's nachts getrakteerd op de roep van bosuilen. Voor mij is dat hét cadeautje van in het bos slapen.

Het waaide al flink, maar na het ontbijt trokken de wolken helemaal dicht en dus liep ik heel lang in een beetje spooky bos. Bij Pipaon verliet ik de Sierra de Toloño en was het nog zo'n 10 kilometer geleidelijk afzakken naar Peñacerrada. De natte wolken maakten plaats voor lichte bewolking en later zon. De wind bleef. 

Grotendeels ging het door beukenbos en langs het riviertje Inglares. De naaldbomen waren zo uitzonderlijk dat ze apart op de kaart staan als Pinos de Lozas.

Op het eind kon ik over de akkers heen terugkijken naar de bergen waar ik vandaan kwam.

Ik had nog wel een nachtje buiten willen slapen en bij mooi weer zou ik hebben willen doorlopen naar de Alto del Molino, voorbij Peñacerrada, waar ik uit voorstudie een prachtige kampeerplek in het bos wist. Maar helaas was de weersvoorspelling (onweer vannacht) niet gunstig. Dus hield ik het bij Peñacerrada met wederom een bus naar Vitoria.

Refugio San Juan

Woensdag was weliswaar de grond nog nat, maar de lucht helder en er stond alleen een klimmetje op de noordhelling van de Sierra de Toloño op het programma met als bestemming Refugio San Juan. Het was een prachtige wandeling door vrijwel uitsluitend beukenbos, waarvan het blad nu nog fluorescerend groen is.

Refugio San Juan ligt vlak onder de kenmerkende pieken van de Sierra de Toloño, Larrasa en Cruz del Castillo. Op de tweede foto hierboven zijn ze in de verte zichtbaar. Het is een klein hutje waar een paar man zou kunnen slapen, met een stapelbed, tafels, stoelen en een houtkachel. Er is een bron vlakbij. Ik was dolgelukkig.

Onweer

Na het stadse intermezzo in Vitoria Gasteiz was ik dinsdag eind van de middag weer in Bernedo, waar ik zaterdag was geëindigd. Dat ik mijn vrije dagen best goed op het weer afstem, bleek maar weer: 's avonds brak een enorm onweer los dat ik niet had willen meemaken in het bos. Vanuit het appartementje dat ik had, kon ik het onweer zien aankomen.

Bernedo en de Sierra de Toloño

Vandaag moest ik het grootste stuk naar Bernedo nog doen. Het begon vanuit Antoñana met een heel lang stuk graspad naar Bujanda, langs een acequia (aangelegde waterloop, zoals sprengen op de Veluwe). Weer eens wat anders en erg mooi! Ik kon tussen de wolken door de Sierra de Codés zien, waar ik eergisteren was.

Daarna het eerste klimmetje van de dag onderaan de zuidhelling van La Muela naar San Roman de Campezo (Durruma Kanpezu).

Tot aan Angostina ging daarna een aanzienlijk deel door een saai bos, tot aan Balsa del Soto, maar voor de rest was het landschappelijk best mooi vandaag. Uit het bos komend werd ik verrast door het gezicht op de langgerekte en scherp afgetekende Sierra de Toloño (o de Cantabria), waar ik na Bernedo verder door zal lopen.

Ik had vooraf een beetje opgezien tegen de afstand vandaag in combinatie met de hoogtemeters in drie klimmetjes, en twijfelde zelfs of ik de bus wel zou halen, maar ik heb het fluitend gedaan en was een dik uur voor de busvertrektijd in Bernedo.

In sfeervolle mist naar Antoñana

De route tussen Santa Cruz de Campezo naar Bernedo geldt als één etappe. Nou ja, voor andere mensen blijkbaar. Niet voor mij. Ik vind 28 km, 800 m stijgen en 650 m dalen niet erg gezellig. Dus had ik iets bedacht, met de geweldige Baskische busdienstregelingen in gedachten. Ik zou een kort stukje naar Antoñana lopen, daar de bus pakken naar Vitoria Gasteiz (hoofdstad Baskenland), waar ik drie nachten had geboekt voor een stads intermezzo. De dag erna zou ik dan terug gaan voor het vervolg naar Bernedo. En zo geschiedde.

Ik ging vroeg weg uit Santa Cruz en in tegenstelling tot andere dagen was het mistig. Van de Sierra de Codés was helemaal niets meer te zien. Maar wat een bijzondere sfeer! Hoewel ik me eigenlijk weinig had voorgesteld van de route, heb ik genoten, zo mooi was het. Net voor ik in Antoñana aankwam, brak de zon door. Wel lekker om op te drogen terwijl ik op de bus wachtte.

Een heuse bergwandeling

Vanuit de Santuario de Codés had ik vandaag een heuse bergwandeling naar Santa Cruz de Campezo (Santikurutze Kanpezu), aan de andere kant van de Sierra de Codés. En steil dat het was! De klim omhoog (altijd lekker), maar ook een stuk van de afdaling door het beukenbos. Die ging me niet in de koude kleren zitten, vanwege een steil stuk met allemaal losse stenen, met een helling tot over 30%. Maar het was prachtig weer en ik had geweldige vergezichten, eerst vanaf het hoogste punt, even later op de Alto de San Cristobal en daarna lopend over de bergkam langs de grens tussen Navarra en Baskenland. Ik kon op dat pad op de kam goed zien waar ik gisteren gelopen had op weg naar de Santuario de Codés. Om 12.05 uur stapte ik bij de Portillo de Nazar daadwerkelijk Baskenland binnen en begon de echte afdaling.

Toen ik bijna in Santa Cruz de Campezo was heb ik de beste beslissing van de week genomen: ik ging eerst even lekker eten in het restaurant bij de Ermita de Ibernalo. De afdaling was me zwaar gevallen en ik was op dat punt van de beslissing echt goed gaar.  Het restaurant was iets van de route af en daarna moest ik nog 2,5 km. Maar ik was ook achteraf erg tevreden over mijn beslissing. Mooie plek, veel dichterbij dan het leek, leuk restaurantje en nog een gezellig praatje toe. Ik had er nog een zwaar hoofd in hoe het laatste stuk zou gaan met een glas wijn op, maar na de pauze was ik als herboren. Ongelooflijk! Daarbij had ik in Santa Cruz zelf nooit zo fijn kunnen eten, want het is een gat.

Santuario de Codés

Ik stond al om 7.45 uur buiten in Los Arcos. Uit alle hoeken en gaten zag ik Camino-wandelaars verschijnen. Gelukkig kon ik al gauw een andere route het dorp uit nemen. Opgelucht als ik was dat ik het Caminogedoe weer achter me kon laten, werd ik op de zandweg door een chauffeur van een tegemoetkomende auto terecht gewezen dat dit niet de route voor de Camino de Santiago was. Goedbedoeld, maar pffff ... 

Enfin, ik had het weer rijk alleen. Wat een genot! 

De route was heel afwisselend, hoewel niet altijd makkelijk: van landweggetjes tot een smal pad tussen de bremstruiken over talloze heuveltjes op en neer naar Desojo, van een langdurige koeienroute met hard geworden modderhobbels tot een bospad naar de Santuario de Nuestra Señora de Codés.

De Santuario de Codés is een prachtig complex en de omgeving en de uitzichten zijn prachtig.

Ik geniet van de heerlijke rust die bij de omgeving van een klooster hoort (al zal het in het weekend wel anders zijn). Ik heb een mooie kamer in de Hospedería en er is een bar (koffie!).