Creatief met transport

Volgens plan heb ik de etappe van Ripoll naar Alpens gehalveerd en heb ik gelopen tot aan de weg C-26. Mooi tripje weer met lieflijke bossen, vergezichten met weiland, pista en drassige bospaden. Bij de start vanuit Ripoll na het ochtendbuitje, was het nog fris, maar verder was het wisselend bewolkt met een prima temperatuur. 

De taxi die ik had willen hebben om weer naar het busstation van Ripoll te gaan, had er geen zin in, maar ik had vrij snel een lift naar Ripoll.

Morgen heb ik een rustdag. Weer gekozen voor Camprodon vanwege de ambiance en het royale aanbod aan horeca. Dat wordt hopelijk weer eens echt lekker eten!

Ondertussen moet ik het vervolg regelen. Aangezien de taxi in Ripoll een monopolie heeft, weinig klantvriendelijk is en erg slechte recensies krijgt, is die man dus niet te vertrouwen. Dus gooi ik het over een andere boeg, al is het een logistieke puzzel. Maandag via een omweg met bus-trein-bus naar de beoogde etappefinish in Alpens en dinsdag met de eigenaresse naar de etappestart. Wel akelig vroeg, maar een betrouwbare oplossing. Goed geregeld!

Het modderworstelen niet verleerd

Ik liep vandaag van Sant Joan de Abadesses naar Ripoll.

Ik vertrok uit Sant Joan in de mist, maar gelukkig kwam de voorspelling uit en had ik een fantastisch mooie dag met een paar uur zon. Het was ook niet zo akelig koud als gisteren en ik hoefde niet alle lagen aan.

Zo nu en dan moest ik wel weer modderworstelen. Maar ja, daar was ik na vorig jaar in geoefend. Daarbuiten was het vooral een erg mooie wandeling (het laatste dikke uur vlak langs de weg naar Ripoll tel ik niet mee). Mooie bossen afgewisseld met een enkel weiland. Een paar stroompjes om te crossen. En behalve de modderpistes ook veel lekkere paden! Ik had echt het gevoel aan de voet van de Pyreneeën te lopen.

Aangekomen in Ripoll zocht ik wat te eten, maar alles leek al dicht. Ik trof een bar die door een Chinees werd gerund en hij maakte voor mij een heerlijke vega 'Arroz con tres delicias'. 

Sant Joan de les Abadesses

Bar Canigó serveerde ook een heerlijk broodje kaas als ontbijt voordat ik de bus nam naar Sant Pau om verder te wandelen. Het was bewolkt en koud, net boven nul.

Het idee was voor de regen binnen te zijn in Sant Joan de les Abadesses, maar dat is niet gelukt: de voorspelde regen kwam wat vroeger. Voor de rest alleen maar leuke verrassingen. Opeens was daar na anderhalf uur onverwacht een lekker warme bar: koffie met Coca de Anis. Daarna in de regen verder, maar toen ik was uitgewandeld mocht ik gelukkig al om 12 uur in mijn kamer in Hotelet de Sant Joan.

Inmiddels is de regen weer weggetrokken en zie ik besneeuwde Pyreneeën vanuit mijn hotelkamer.

Sant Pau de Segúries werd Camprodon

 

Na een ochtendbuitje ben ik weer vertrokken van El Bagatell, met een muts op! De wandeling was mooi en lekker, met op het eind pittig stijgen en asfalt. Al met al ruim een uur of drie zonder pauze, want te koud.

Aangekomen in het dal van Sant Pau de Segúries (eindpunt) stond er een ijzige wind vanaf de besneeuwde Pyreneeën. Helaas was er geen warme bar open en bleek het Hostal La Vall (van de geboekte kamer) onvindbaar, d.w.z. in ieder geval niet te liggen op de locatie in het dorp die Booking en hun eigen website aangaf. Niemand van de aangesproken bewoners kon me helpen. Na wat rondlopen en uiteindelijk moeizaam contact met de uitbater bleek het etablissement ver buiten het dorp te liggen. Daar had ik echt geen zin in, want ik had al genoeg gelopen. Ik mocht gelukkig annuleren. Dus nam ik na anderhalf uur rondzwerven de bus naar het nabije Camprodon, waar ik ander logies had geboekt.

Om de verkeerde redenen werd het bijna alsnog een vermoeiende dag. Maar niets te klagen. In Camprodon had Bar Canigó wél een lekker dagmenu en prima koffie. Morgen gewoon weer terug met de bus naar Sant Pau de Seguries.

Verder vanuit Oix

Vandaag ben ik verder gegaan vanuit Oix (Alta Garrotxa) waar ik 10 januari was geëindigd.  Daarvoor had ik geslapen in Castellfollit de la Roca en een taxi geregeld.

Ik had het mooist denkbare weer, al lijkt dat voorlopig een uitzondering. Helaas moest ik al binnen het uur een heel koud stroompje door, dus schoenen uit en Crocs aan en daarna even opdrogen. 

Daarna was het een eindje stijgen tot voorbij de heilige Isidre en weer een lastig pad omlaag. 

Na de (frisse) pauze in Vall de Bac was het nog maar een kort stukje naar finca El Bagatell, waar ik een kamer in de kleine refugio had afgesproken. Ik kon daar lekker opdrogen in de zon en ben vriendjes geworden met de honden. 

Bij gebrek aan wat anders heb ik mijn voorraad droogvoer maar eens aangesproken: couscous met linzen, en een stuk chocolade als toetje. Dat geeft mij in ieder geval het gevoel weer op pad te zijn!

Weer op pad, maar eerst .. Totsompops!

Ik ga na de start begin januari, nu weer verder met de GR1. In principe heb ik nu aaneengesloten 15 weken voor het vervolg en ben daarvoor gisteren in Parijs op de nachttrein naar de Spaanse grens gestapt.

Lekker geslapen in de trein en pas om 7 uur wakker. Na aankomst in Cerbère heb ik de ochtend besteed aan trein en bus naar Colera, wat normaal een makkie is, maar nu iets langer duurde vanwege vervangende bussen door werk aan het spoor. Maar ik had toch tijd zat.

Eenmaal in Colera heb ik in het zonnetje genoten van een warme choco en een cortado. Daarna een rondje langs het strand gelopen voordat ik naar hostal Totsompops ging,  waar ik altijd graag kom. Nu wilde ik vooral even 'landen' voordat ik in Oix mijn route ga vervolgen.

Voor het middageten had ik afgesproken met Raymond en Marisa, die er een weekenduitje van maakten en hier ook een nachtje bleven. Supergezellig!

Resupplypakjes klaar

 

De dik twee weken thuis waren nodig voor de laatste voorbereidingen. Mijn resupplypakjes waren daarvan de grootste klus. En die zijn nu in ieder geval klaar!

Onder langeafstandswandelaars is 'resupply' een term voor wat je ook gewoon (her)bevoorrading of (re)foerageren kunt noemen, met spul dat je graag bij je hebt, maar niet voor de hele tocht in één keer kunt meenemen en ook onderweg niet kunt kopen, helemaal niet en zeker niet naar mijn smaak. In de doosjes van 2-5 kilo zit vooral droogvoer (vriesdroogmaaltijden, muesli en reepjes), toiletartikelen, brandstof en kaartmateriaal.

Morgen gaan ze naar het (familie-) 'distributiecentrum' in Tilburg. Hélène zal ze op afroep versturen naar een nader te bepalen plaats.

Geen idee hoever ik kom met lopen en of ik het tweede pakje wel zal afroepen. Het derde pakje zal ik dit jaar zeer waarschijnlijk niet meer nodig hebben, maar je weet maar nooit.