Ik sta even stil. Ik heb gisteren nog snel geprofiteerd van een droge ochtend, maar nu ziet het er voor meerdere dagen niet erg aantrekkelijk uit ... voor een mooiweerwandelaar als ik.
Ik heb een maand lang nagenoeg droog kunnen lopen, dus mij hoor je echt niet klagen. Ik vermaak me wel even met andere dingen.
Ik wilde de FAM (bergsportvereniging Aragón) al complimenten maken over de paden die ze hadden vrijgemaakt van begroeiing en opnieuw hadden voorzien van markeringen.
Ze hadden dat overduidelijk heel recent gedaan, zoals te zien was aan de gemorste verf, waar nog geen zandkorrel of sprietje op lag. Vandaag kwam ik er ook achter dat ze met de lenteschoonmaak helaas nog niet voorbij Graus waren gekomen. In het laatste stuk vlak voor Trillo, op een heel smal pad, raakte ik totaal verstrikt in een wirwar van bramentakken die zich aan mij vergrepen. Niet even, maar gewoon over een lengte van zeker honderd meter. Ik kon geen normale stap zetten en het tempo lag op een halve meter per minuut of zo, omdat ik mezelf steeds moest losmaken. Ik heb echt staan vloeken. De ondergrond had trouwens meer weg van een riviertje en ik hield ook al mijn voeten niet droog.
Het was een 'moetje'. Het is de komende dagen slecht weer, dus ik wilde de laatste droge uren in de ochtend gebruiken om weer 10 km verder te komen.
Vroeg opgestaan, vroeg op pad. Het was erg mooi in het frisse bos toen ik begon, circa kwart over acht. Het bleef wel wat bewolkt en soms voelde ik een spettertje, maar de echte druppels kwamen precies toen ik in Salinas de Trillo in de overdekte ruimte bij de kerk ging zitten.
Voor het eerste stuk na Graus kon ik geen logies vinden en met de belabberde weersverwachting èn een zware rugzak na de resupply, wilde ik niet kamperend op doortocht gaan. Ik koos voor de beproefde methode van een taxichauffeur die mij na afloop kon oppikken in Pano en terugbrengen naar Graus, waar ik nu mijn 'basecamp' heb.
De wandeling was gelukkig weer makkelijk, na de onverwachte uitputtingsslag eergisteren op het eind. Onderweg was er weliswaar niet heel veel bijzonders te zien, maar het was gewoon mooi en afwisselend. Ik kon ook vanuit de hoogte zien waar ik eergisteren gelopen had, aan de zuidzijde van de door landbouw gedomineerde vlakte. In het verlaten dorp Grustán was naast de kerk één graf te zien.
Pano, mijn eindpunt vandaag, is een bijzonder verhaal. Zwitser Kurt Fridez (nu 85) werd ruim dertig jaar geleden tijdens een fietsvakantie verliefd op dit verlaten gehucht in een uithoek. Hij heeft het de afgelopen decennia stukje bij beetje gerestaureerd, met zijn eigen handen, met geld uit zijn bedrijf en met liefde voor erfgoed. Dat begon met één huis, maar hij heeft ook al het kerkje uit de 11e eeuw gerestaureerd en is met meerdere andere panden bezig. De zoons, die daar zijn geboren, doen hard mee met het werk. De familie heeft er nu een restaurant, l'Alcina.
https://abandonadosalsilencio.blogspot.com/2016/01/pano.html?m=1
Vandaag lag in het hotel in Graus een pakketje voor me klaar. Hélène had de doos met resupply opgestuurd met daarin van alles wat ik aangevuld wilde hebben: maaltijden en reepjes die ik lekker vind, esbit, kaartmateriaal, oogdruppels enzovoort. Inclusief een nieuwe zitflap, die ik (stom) in Camprodon had laten liggen. Daarnaast had ik zelf nog wat los spul besteld, nodig vanwege materiaalpech: een nieuwe waterfilter, een waterzak en sokken. Het leek wel Sinterklaas, al die pakjes! Ongelooflijk eigenlijk, dat ik zaterdagavond voor mijn tent gewoon online een nieuwe waterfilter kon bestellen en die meteen daarna al had.
In een frisse voorjaarslucht vertrok ik weer uit Lascuarre. Maar eerst kreeg ik van de gastvrouw een lekker ontbijt van geroosterd brood, boter, jam en thee. Daarbij kreeg ik ongevraagd het recept uitgelegd van 'Leche Frita'. Ze was er zo trots op ...
Ik moest vandaag in Graus komen en dat was grotendeels kilometers maken en minder hoogtemeters. Ook ging ik per saldo omlaag. Het was ook bijna allemaal over pista, goed voor het tempo, lekker voor mijn voeten na gisteren. Alleen na Capella zat er nog een stukje pad bij om nog een laatste stijging te volbrengen naar de ruïnes van Portaspana. Daarna volgde een kilometerslange afdaling naar Graus over pista, die duidelijk als cipressenlaan was aangelegd.
Omdat het landschap veel opener was dan op eerdere dagen, had ik altijd zicht op de besneeuwde Turbón en de Pyreneeën. Ik meen zelf dat ik de Aneto zag.
Ik verwachtte met dezelfde bewolking op te staan als toen ik mijn tent in ging, maar tot mijn verrassing zag ik bij het wakker worden in het oosten achter de berghelling wat tekenen van zon. Het was nog steeds koud toen ik om 8 uur ging opbreken en mijn vingers deden er zeer van, maar na al het werk kon ik mijn zakje granola al in de zon opeten. Dat zijn de fijnste momenten van een nachtje buiten slapen. De stijve rug van bijna 14 uur vrijwel onbewogen op een matje liggen, was na het inpakken ook snel verdwenen.
De tocht van vandaag leek op papier een makkelijke, dus ik hoefde ook niet snel op pad. Om circa 10.15 uur verliet ik mijn kampeerplek en met twee pauzes was ik 14.45 in Lascuarre.
In Antigua Casa de Cantones, dat eigenlijk al vier jaar gesloten was, mocht ik bij wijze van uitzondering een nachtje slapen. Heerlijke luxe! Al mijn natte spullen liggen en hangen nu te drogen, verspreid over de kamer.
De plaatselijk 'bar social' ging om 15 uur dicht, maar ik heb nog net voor sluiting een pizza weten te regelen om 'thuis' op te eten.
