Ik ben in Puente de Montañana en dus de grens tussen Catalonië en Aragón overgestoken. De grens loopt dwars door het dorp van 100 en nog wat inwoners, vandaar ook de twee schrijfwijzen in de titel, catalaans en castilliaans.
Van de GR1 in Catalonië heb ik 311 km daadwerkelijk gelopen. Afgezien van een paar kilometer vlak voor Banyoles heb ik vooral op het laatst vanaf Oliana richting de grens met Aragón een stuk GR1 overgeslagen, omdat ik dat in 2019 al had gelopen. Op naar de volgende 300!
Na een hartelijke knuffel van taxichauffeur Alex stond ik bij het ochtendgloren aan het begin van mijn tocht van vandaag, onder Ermita de la Mare de Déu de la Pertusa (het kleine puistjes links op die rots).
Ik zou voor de derde keer in mijn leven door de prachtige Congost de Montrebei lopen en had het rijk alleen, door het seizoen en het tijdstip. Het laatste stuk asfalt naar Puente de Montañana deed niets af aan dat genot.
La Gasolinera heeft wat mij betreft in Àger het lekkerste dagmenu. Voor €15 krijg je drie gangen naar keuze van heel behoorlijke kwaliteit, met wijn en brood. Ik heb er twee keer echt smakelijk gegeten. En de prijs-kwalteitverhouding is misschien wel de beste tot nu toe (en ik heb echt al veel dagmenuutjes op!). Na afloop nog even koffie op het terras gedronken.
Best knap om een makkelijke wandeling toch ingewikkeld te maken ...
Ik had in 2019 het laatste stuk naar Àger nog niet gelopen, dus die stond op het programma om af te vinken. Dat begon bij station Àger (heel ver van het dorp) en zou via flauwe stijging over de voetheuvels tot voorbij l'Ametlla del Montsec gaan en zo nog een tijdje aan de voet van de Montsec blijven hangen, voordat ik dan weer zou afdalen naar Àger.
Het begon ermee dat ik niet goed op de toch wel erg duidelijke bewegwijzering heb gekeken. Dus ben ik voor nop een eindje de verkeerde kant omhoog gelopen. En halverwege l'Ametlla del Montsec heb ik weer een afslag gemist. Ik kwam er wel, daar niet van. Gewoon over brede pista. Waarschijnlijk miste ik daardoor een lieflijk pad, maar de (hoogte)meters heb ik wel gemaakt.
Het ongelukkige toeval wil dat op mijn telefoon de locatieaanduiding (gps) het liet afweten, zodat ik ook niet precies wist waar ik was. Ik had voor dit dagtochtje veel spullen uit mijn rugzak in het huisje had gelaten en dus ook de gebruikelijke backup via mijn Garmin Etrex en mijn reservetelefoon. Nooit meer doen!
Enfin, vanaf l'Ametlla had ik de bewegwijzering weer te pakken. Het was daarna sowieso een route over pista waar een blind paard de weg kon vinden.
Dat 'op de camping' klinkt erger dan het is. Ik heb hier al twee keer met mijn tentje gestaan, in 2009 met Raymond en Laurens op een volle camping en in maart 2019 in mijn uppie op een lege. Nu zit ik in een zogenaamde 'bungalow', een houten huisje. En anders dan je vaak ziet op Spaanse campings (waar alles op elkaar gestouwd is) staat de bungalow hier op een prachtig terrein met bomen en uitzicht op amandelboomgaarden en Àger.
Ik heb in het dorp ontbeten met koffie met een croissantje en ben daarna bezig geweest met het opdelen en 'door-organiseren' van mijn route vanaf Graus. Daarna mocht ik gaan eten. Voor het eerst heb ik weer heerlijk gegrilde groenten gegeten, bij Casa Xalets.
De amandelbloesem is afgelopen dagen ontploft, nu de temperaturen zo omhoog zijn gegaan. Ik kan er geen genoeg van krijgen.
Van Cambrils naar Oliana was het na de eerste klim van 300 m vooral afzakken, over heerlijke rots-bospaden en met de prachtigste uitzichten.
Na Oliana had ik in 2019 al eens een stuk GR1 gelopen en ik had geen zin om dat nog eens over te doen.
Mijn plannetje om met een hinkstapsprong van openbaar vervoer bij het station van Àger te komen mislukte jammerlijk vanwege een treinstaking op dinsdag en woensdag. Gelukkig kende ik uit 2019 taxichauffeur Alex nog. Kostte een duit voor vijf kwartier rijden, maar nood breekt wet. En het was erg gezellig kletsen tijdens de rit.
Improviserend vanwege de treinstaking had ik opeens vier nachten in heerlijk rustige bungalow op camping Vall d'Àger. Na aankomst kon ik achter mijn huisje genieten van de laatste zonnestralen op de Montsec.
