Na een ochtendbuitje ben ik weer vertrokken van El Bagatell, met een muts op! De wandeling was mooi en lekker, met op het eind pittig stijgen en asfalt. Al met al ruim een uur of drie zonder pauze, want te koud.
Aangekomen in het dal van Sant Pau de Seguries (eindpunt) stond er een ijzige wind vanaf de besneeuwde Pyreneeën. Helaas was er geen warme bar open en bleek het Hostal La Vall (van de geboekte kamer) onvindbaar, d.w.z. in ieder geval niet te liggen op de locatie in het dorp die Booking en hun eigen website aangaf. Niemand van de aangesproken bewoners kon me helpen. Na wat rondlopen en uiteindelijk moeizaam contact met de uitbater bleek het etablissement ver buiten het dorp te liggen. Daar had ik echt geen zin in, want ik had al genoeg gelopen. Ik mocht gelukkig annuleren. Dus nam ik na anderhalf uur rondzwerven de bus naar het nabije Camprodon, waar ik ander logies had geboekt.
Om de verkeerde redenen werd het bijna alsnog een vermoeiende dag. Maar niets te klagen. In Camprodon had Bar Canigó wél een lekker dagmenu en prima koffie. Morgen gewoon weer terug met de bus naar Sant Pau de Seguries.
Vandaag ben ik verder gegaan vanuit Oix (Alta Garrotxa) waar ik 10 januari was geëindigd. Daarvoor had ik geslapen in Castellfollit de la Roca en een taxi geregeld.
Ik had het mooist denkbare weer, al lijkt dat voorlopig een uitzondering. Helaas moest ik al binnen het uur een heel koud stroompje door, dus schoenen uit en Crocs aan en daarna even opdrogen.
Daarna was het een eindje stijgen tot voorbij de heilige Isidre en weer een lastig pad omlaag.
Na de (frisse) pauze in Vall de Bac was het nog maar een kort stukje naar finca El Bagatell, waar ik een kamer in de kleine refugio had afgesproken. Ik kon daar lekker opdrogen in de zon en ben vriendjes geworden met de honden.
Bij gebrek aan wat anders heb ik mijn voorraad droogvoer maar eens aangesproken: couscous met linzen, en een stuk chocolade als toetje. Dat geeft mij in ieder geval het gevoel weer op pad te zijn!
Ik ga na de start begin januari, nu weer verder met de GR1. In principe heb ik nu aaneengesloten 15 weken voor het vervolg en ben daarvoor gisteren in Parijs op de nachttrein naar de Spaanse grens gestapt.
Lekker geslapen in de trein en pas om 7 uur wakker. Na aankomst in Cerbère heb ik de ochtend besteed aan trein en bus naar Colera, wat normaal een makkie is, maar nu iets langer duurde vanwege vervangende bussen door werk aan het spoor. Maar ik had toch tijd zat.
Eenmaal in Colera heb ik in het zonnetje genoten van een warme choco en een cortado. Daarna een rondje langs het strand gelopen voordat ik naar hostal Totsompops ging, waar ik altijd graag kom. Nu wilde ik vooral even 'landen' voordat ik in Oix mijn route ga vervolgen.
Voor het middageten had ik afgesproken met Raymond en Marisa, die er een weekenduitje van maakten en hier ook een nachtje bleven. Supergezellig!
De dik twee weken thuis waren nodig voor de laatste voorbereidingen. Mijn resupplypakjes waren daarvan de grootste klus. En die zijn nu in ieder geval klaar!
Onder langeafstandswandelaars is 'resupply' een term voor wat je ook gewoon (her)bevoorrading of (re)foerageren kunt noemen, met spul dat je graag bij je hebt, maar niet voor de hele tocht in één keer kunt meenemen en ook onderweg niet kunt kopen, helemaal niet en zeker niet naar mijn smaak. In de doosjes van 2-5 kilo zit vooral droogvoer (vriesdroogmaaltijden, muesli en reepjes), toiletartikelen, brandstof en kaartmateriaal.
Morgen gaan ze naar het (familie-) 'distributiecentrum' in Tilburg. Hélène zal ze op afroep versturen naar een nader te bepalen plaats.
Geen idee hoever ik kom met lopen en of ik het tweede pakje wel zal afroepen. Het derde pakje zal ik dit jaar zeer waarschijnlijk niet meer nodig hebben, maar je weet maar nooit.
Het wegvallen van de nachttrein betekent een aanzienlijk vermoeiender terugreis. Ik heb er al een hele dag reizen op zitten en ben pas in Toulouse. Morgen om 6.10 uur de TGV naar Parijs. Vijf uur zitten. En daarna de Eurostar naar Rotterdam, weer een lange zit.
Ter compensatie voor zoveel 'leed' heb ik me net helemaal klem gegeten (en gedronken) bij de Bistroquet van Toulouse. Pas de tweede keer daar, maar dit is een blijvertje. Leuke mensen, lekker eten, lekkere wijn.
Ik was ontroerd dat ik blijkbaar in Toulouse supporters heb die mij steunen voor mijn voorgenomen wandeltocht over de GR1.
Deze losgekoppelde start van de GR1 had ook tot doel proef te lopen met mijn nieuwste rugzak, van Atom Packs, die ik al drie jaar heb. Ik moest een beslissing nemen met welke rugzak ik dit jaar maanden op pad zou gaan. Hoewel de Mo 60 op papier 60 liter heeft, kan er merkbaar wat minder in dan in mijn vertrouwde HMG Windrider 4400 (nu Windrider 70 geheten), waar ik al 10 jaar lange tochten mee loop. Hoewel ik afgelopen week nauwelijks van plan was te gaan kamperen, had ik wel alles meegenomen wat ik daarvoor mee zou moeten sjouwen, plus vijf dagen eten. Met flink proppen lukt het wel, als ik maar niet voor meer dagen eten meeneem. Dus waag ik het er maar op. Proef geslaagd!
