P.N. Sierra y Cañones de Guara

Het had een paar graden gevroren vannacht. Dus bleef ik net zo lang in mijn tent liggen tot de zon erop scheen. Dat maakte wel dat ik pas na elven weg ging. 

De wandeling van vandaag was erg mooi, maar zwaar. Hat begon met de klim naar het verlaten dorp Bagüeste. Daarna kon ik weer afzakken naar Letosa, waar het doorwaden van riviertje Mascún maakte dat ik meteen maar (opdroog)pauze nam. 

Het Parque Natural heet niet voor niets P.N. Sierra y Cañones de Guara, omdat het gebied heel veel imposante rivierkloven kent. Voor mij was het vandaag de kloof van de Rio Mascún. Na de pauze volgde ik deze kloof naar eindpunt Rodellar, vanaf het rivierniveau vlakbij Letosa tot langdurig op en neer hoog boven de kloof.

Het viel me zwaar, vooral door het terrein. Nog nooit zoveel steil rotspad met losliggende stenen voor mijn kiezen gehad. Vooral de afdaling op het eind was echt een straf. Uiteindelijk was ik pas om 18 uur op bestemming, een appartementje in Rodellar. Vooral mijn voeten zijn blij dat ze een rustdag hebben!

Buiten slapen aan Rio Balcez

Van Paúles de Sarsa naar Rodellar moest ik in twee dagen doen. En dus slaap ik vanavond in mijn tent, aan de Rio Balcez. 

Ik begon met een klim naar net onder de Peña Sutra. Daarna flink afdalen en weer klimmen en afdalen naar Las Bellostas, een bijna verlaten dorp. Eerst heb ik daar energie verzameld op het bankje van de kerk en toen moest ik nog even afzakken naar de rivier. Er zat ook echt niet meer in vandaag en mijn benen waren leeg. 

Het was bijna zomers warm vandaag en dus durfde ik na aankomst zelfs even snel te wassen in de ijskoude rivier en kon ik nog relatief lang buiten blijven. Om half zeven werd het koud, tien graden. Dus ik duik erin. Ik heb geen vlakke tentplek gevonden, maar daar vinden we zo wel wat op.

Stormachtige wandeldag

Het was voorspeld en het kwam uit. Waarschuwing met code oranje voor harde tot stormachtige noordenwind en vlagen met stormkracht. En dat bij een stralend zonnige dag.

In het begin werd ik een keer even twee meter opzij geduwd, en regelmatig kwam mijn voetstap niet precies waar ik hem dacht te zetten. Maar mijn geluk was dat ik veel door het bos ging. Dan heb je alleen kans op een afbrekende tak op je harses. Verder was het vooral het onrustige en onheilspellende geluid van die wind. Voor mijn eerste pauze had ik een superbeschutte plek bij de kerk van Castejon de Sorbrarbe, terwijl het om me heen loeide.

Bijna op het eind in een open gebied vlak voor Arcusa werd ik langdurig zodanig van mijn sokken geblazen dat ik echt dacht dat ik niet overeind kon blijven. Maar de wind zakte daarna en ik ben heelhuids Paúles de Sarsa gekomen.

Aínsa

Ik heb mezelf getrakteerd op twee vrije dagen in het vlakbij de GR1 gelegen Aínsa. Dat was vanwege de kans op regen op vrijdag en zaterdag en om weer even uit te rusten. Dat kon in een fijn en mooi ingericht appartement van Dos Rios. 

Ik heb de prachtige historische kern van Aínsa verkend en nieuwe wandelsokken gekocht. En natuurlijk koffie gedronken en na drie dagen weer eens iets gegeten dat me smaakte. Dat vat het zo'n beetje samen.

Congosto de Lo Entremón

Vandaag stond er weer een nieuwe kloof op het programma, de Congosto de Lo Entremón. Maar eerst moest ik door het koude water van oude bekende Rio Usía heen. Dat was gelukkig op maar 300 meter van El Humo de Muro, dus ik was daar al op Crocs en met opgestroopte broek van start gegaan met mijn schoenen goed ingepakt bovenop mijn rugzak. Het water was ijskoud en bijna pijnlijk, maar ik had met vertrek expres gewacht tot de nevel weg was en ik na de oversteek in de zon kon drogen.

Daarna volgde de klim door mooie bossen totdat ik de vallei uit was en al snel de Embalse de Mediano kon zien. Daarin stak het topje van de kerktoren van het in 1969 verdronken dorp Mediano nog net uit. In drogere tijden is er veel meer van te zien. Ter illustratie heb ik nog twee foto's van het net geplukt.

Onderweg buiten het bos zag ik de rozemarijn en de brem heel pril tot bloei komen. De brem rook ik zelfs eerder dan dat ik ze zag.

Ik moest eerst nog langs de stuwdam en drie tunnels door voordat ik bij de Congosto de Lo Entremón aankwam, waar in de diepte de Rio Cinca doorheen stroomt.

De Entremon-kloof was van een andere orde dan de Congost de Montrebei. Kon ik daar tamelijk onbevreesd doorstappen, bij deze moest ik toch echt goed mijn aandacht erbij houden. Eerlijk gezegd was ik blij toen ik er doorheen was.

Na 3,5 uur kon ik eindelijk even pauzeren. In Ligüerre de Cinca kon ik  zelfs op een bankje zitten en konden de schoenen uit.

Het mooi gerestaureerde gehucht ziet er prachtig uit, maar wordt alleen nog gebruikt voor bruiloften en partijen. Geen logies of horeca voor vreemde snuiters meer.

Omdat ik een uur verder ook in Meson de Ligüerre de campingbar gesloten aantrof, ben ik nog maar een uur doorgelopen naar Samitier, waar ik de bus naar Aínsa heb genomen voor regenpauze en twee luxe uitrustdagen.

El Humo de Muro

Een kort tochtje vandaag, van Tierrantona naar El Humo de Muro. Hemelsbreed misschien 3 km maar ik heb er 8 van gemaakt.

Ik ben laat vertrokken, net toen de nevel optrok en de zon tevoorschijn kwam. En weer op tijd binnen toen de lucht betrok en het ging regenen.