Naar Ujué/Uxue

Heerlijk geslapen. Maar ik wilde wel wachten met opstaan tot de zon kwam en dus werd ik pas weer om 8.30 uur wakker. De minimum temperatuur bleek 6 graden en dat is echt lekkerder dan -4. Ik had ook nog nooit deze tocht zo laag geslapen. Ik was wel blij dat ik er gisteren laat toch nog de buitentent overheen had gegooid.

Ik begon met een leuk klimmetje naar Gallipienzo/Galipentzu, waar ik vanuit mijn kampeerplek al die tijd tegenaan had zitten kijken. Het voorheen bijna verlaten dorp wordt inmiddels flink gerestaureerd en veel bouwval is omgetoverd in mooie huizen.

De tocht ging daarna over heel veel pista zonder schaduw en daarna over een best mooi pad door bush. Maar toen moest ik nog een keer naar beneden en weer pittig omhoog. Daar hou ik niet van, zo'n klim op het eind. Maar goed, ik kwam er, hoewel een beetje leeg. 

Daar was dus Ujué. Ik had een appartementje gereserveerd en had me erg verheugd op de horeca die ik in Google Maps had zien staan. Ik had me alleen nog niet verdiept in de exacte plek en de openingstijden. Eerst douchen en wasjes doen. Dom ...

Ik ging na het douchen meteen op zoek naar een bar, maar het was al 16.30 uur en liep naar het dorpshart. Fout! Het bleek precies de verkeerde kant, en ik moest er met mijn lege benen ook nog veel steile straatjes voor op en neer. De enige bruikbare horeca lag de andere kant op en zelfs vlakbij mijn appartement, maar was inmiddels gesloten. Balen! Gelukkig kon ik nog wel twee choco's en twee cortados krijgen bij een vriendelijke dame. Een winkeltje voor brood en yoghurt was er al helemaal niet. De enige (bakkerij met kruideniersspul) was alleen 's ochtends open.

Ik was er chagrijnig van. Ik had nog een vriesdroogmaaltijd (die mij niet smaakte) en heb de calorieën verder aangevuld met gesuikerde amandelen. Ik ben wel een beetje klaar met de prachtige middeleeuwse dorpjes waar ik niets kan kopen en eten.

Gelukkig loop ik morgen naar Olite, met een beetje luxe qua winkels en horeca. En voor donderdag heb ik mezelf al getrakteerd op een Menu Degustación bij Verduarte in Pamplona!

Ik zie de velden ...

Toen ik vandaag  begon had ik steeds het nummer van Abel in mijn hoofd.  Vanuit Sos del Rey Católico liep ik namelijk heel lang over landweggetjes door glooiende frisgroene velden.

Na de toren van Añués verliet ik Aragón en stapte ik definitief Navarra binnen. Het was een lange wandeling, maar dan ook met relatief weinig hoogtemeters. Na de velden was het iets minder interessant op een saai pad in het bos (eigenlijk bosjes) met heel veel vliegjes, maar het open landschap kwam weer terug vlak voor Ermita San Zoilo. Daar nam ik een flinke pauze met nog best te eten oud brood en kaas. 

Omdat ik kampeerplannen had heb ik daarna in Cáseda een paar liter water getapt in een bron en ben met dit extra gewicht nog even een paar kilometer dapper doorgestapt naar vlak onder Gallipienzo. 

Ik slaap in een kleine olijfboomgaard vlak aan de Rio Aragón. Helaas kon ik nergens bij de rivier komen om even het zweet en stof af te spoelen. 

Het was de hele dag flink warm geweest en ik had voor het eerst mijn gaaspijpen aan. Het is zelfs tegen 20 uur nog redelijk warm. 

Verder vanuit Petilla de Aragón

Ik was weliswaar al in Sos del Rey Católico om bij te komen, maar ik moest het stukje vanuit Petilla de Aragón, waar ik woensdag uitgewoond aankwam, nog lopen. Ik heb gewacht tot de vreselijke wind en kou weg waren. En dat kun je nu wel zeggen, want het weer is ontzettend omgeslagen in positieve zin: de harde wind is weg en het is zomers warm, boven de twintig. 

Ik ben in Sos opgehaald door de jonge uitbater van de hostal in Petilla Aragón. Leuke gast van Oekraïense afkomst.

De wandeling startte dus in Petilla, in een frisse veelbelovende voorjaarslucht. Verder weinig te melden. Het was bos, bos, bos en opeens was daar een curieus hek en werd het een meer open agrarisch landschap.

Na aankomst in Sos had ik weer een ander hotel met dit geweldige uitzicht.

Sos del Rey Católico

Ik dacht na een paar dorpjes zonder voorzieningen maar eens lekker twee dagen in Sos del Rey Católico te zijn, want daar was in ieder geval een winkeltje en horeca. Niet aan gedacht dat Witte Donderdag en Goede Vrijdag feestdagen zijn, dus de winkel bleef dicht. Gelukkig was de bakker open en heb ik kaas gekocht. Yoghurt komt zaterdag wel. En hoewel het Michelinrestaurant helaas volgeboekt was, heb ik in ieder geval vers eten kunnen krijgen. En koffie!

Sos is een mooi middeleeuws dorp. In Semana Santa is het een grote toeristische trekpleister. Dus is er tot ver na middernacht volop 'levendigheid', direct onder mijn raam. Gillende kinderen en zo, langdurig. Ook binnen het hotel is de geluidsisolatie slecht. De herrietolerantie van Spanjaarden is van hoog niveau, zoals de Amerikaanse langeafstandswandelaar Frank Revelo ooit treffend schreef. Nou ja, goed slapen doe ik later wel weer.

Op de avond van Goede Vrijdag maakte ik vanuit mijn hotelraam ook nog de processie mee waarmee de dood van Jezus wordt aangekondigd.

Zwaar

Zwaar was het. Pfff ... helemaal kapot. De eerste helft was hooguit een beetje zwaar vanwege de hoogtemeters vanuit Biel naar de Collado Erica la Fosa en de afdaling daarna tot aan Pozo Pigalo, maar het was erg mooi en gevarieerd over rotspaden door het bos. Ondanks de wind heb ik even lekker gepauzeerd bij Pozo Pigalo.

Daarna begon de ellende pas. Nog dik 10 km te gaan, over een lelijke, kale, harde en winderige pista, met deels veel hard geworden diepe moddergroeven van zwaar (bosbouw?)materieel. Eerst omhoog tot aan de Portillo de Sibiriana en toen over dezelfde ellende weer afdalen. En toen ik echt al op mijn tandvlees liep, qua zere voeten, moest ik op het eind nog opnieuw stijgen naar Petilla de Aragón en voelde ik ook een voorspeld spettertje nu en dan.

Maar ik was op tijd binnen bij het Hostal Don Santiago de Ramón y Cajal, want daarna begon het te regenen, als voorspeld. Na twee dagen zonder behoorlijk eten was ik al blij met de patatas bravas, in dit geval gewoon gefrituurde aardappeltjes met ketchup. En niet te vergeten chocomel en koffie! Later kreeg ik gelukkig nog een heerlijke salade van chef Oleksander. Wat een genot na drie dagen droogvoer.

Petilla de Aragón is een piepklein dorp (35 inwoners) bovenop een rots en anders dan de naam doet vermoeden, hoort het bij Navarra en is het een van de enclaves van Navarra in Aragón.

Van Agüero naar Biel

De wind heeft werkelijk gebulderd vannacht. Ik stond dus niet erg optimistisch op, maar expres wel vroeg, want ik moest er maar doorheen. Om 8.30 uur was ik weg. Gek genoeg ging de wind in de ochtend wat liggen. Daarbij liep ik gelukkig vaak beschut, in het bos of door een berghelling aan de goede kant. Pas op het eind tussen de velden in de relatieve vlakte tussen Fuencalderas en Biel was het weer gekkenwerk met de wind.

Verder viel de wandeling wel mee qua zwaarte en was ie best leuk. Na de meeste stijgingsmeters heb ik gepauzeerd bij de gerestaureerde Ermita de San Miguel de Liso op het hoogste punt. In een beschut hoekje, dat wel, want daarbuiten waaide het als een gek.

In Fuencalderas, toen het meeste werk was verzet, kreeg ik een flinke opsteker, omdat ik in een bar snel een lekkere koffie kon scoren en daar even had staan kletsen. Het laatste stuk naar Biel kon bijna niet meer fout gaan, want er zouden geen fysiek zware stukken meer komen. Dacht ik ...

Op het eind kwam toch een beetje chagrijn. Omdat ik zelf een keer niet oplette op de markering (ik was bezig met de wind!) en omdat die op het eind ook gewoon slecht was, liep ik twee keer verkeerd (alsof het nog niet lang genoeg was). Plus veel modder en overhangende bramentakken. De onderhoudsploeg was hier duidelijk nog niet geweest.

In Biel had ik een mooi appartementje gereserveerd. Douche, bed en WiFi: meer heb ik niet nodig.  En van de keuken alleen een pannetje om water te koken. Helaas was in het dorp de gehoopte bar niet open. Het eten was dus weer uit mijn eigen zak en karig.

Nog meer 'mallos'

Vandaag had ik een kort dagje naar Agüero, waar ze ook mooie Mallos hebben.

Ik heb de afstand  van Murillo de Gállego naar Sos del Rey Católico in relatief behapbare stukken opgeknipt, mede bepaald door het nauwelijks beschikbare logies onderweg. Vandaar dat een korte aanloop naar Agüero wel handig was, zodat ik daarna twee acceptabele (maar nog steeds zware) dagen zou hebben.

Onderweg was een onderhoudsploeg bezig met het pad. Geen idee of het FAM-vrijwilligers waren of gewoon van een aannemer, maar ik heb ze wel bedankt, omdat ik er veel plezier van heb.

Villa Garibaldi, waar ik slaap, ligt fantastisch tegen de Mallos de Agüero aan. Maar ondanks de zon is het buiten niet fijn, want er staat (alweer) een stormwind. Het is een zeer eenvoudige accomodatie zonder verwarming en binnen is het ook ijskoud (11 graden).

Ik ben dus maar in mijn bed gedoken met vier lagen van boven, mijn lange onderbroek aan en mijn donzen slaapzak/deken erbij. 

Mijn enthousiasme is nu ook een beetje weg. Morgen is het wéér bikkelen in loeiharde wind, maar hopelijk valt het mee in de stukken met bos.