Kilometers vooral (en varkensstallen)

In een frisse voorjaarslucht vertrok ik weer uit Lascuarre. Maar eerst kreeg ik van de gastvrouw een lekker ontbijt van geroosterd brood, boter, jam en thee. Daarbij kreeg ik ongevraagd het recept uitgelegd van 'Leche Frita'. Ze was er zo trots op ...

Ik moest vandaag in Graus komen en dat was grotendeels kilometers maken en minder hoogtemeters. Ook ging ik per saldo omlaag. Het was ook bijna allemaal over pista, goed voor het tempo, lekker voor mijn voeten na gisteren. Alleen na Capella zat er nog een stukje pad bij om nog een laatste stijging te volbrengen naar de ruïnes van Portaspana. Daarna volgde een kilometerslange afdaling naar Graus over pista, die duidelijk als cipressenlaan was aangelegd.

Omdat het landschap veel opener was dan op eerdere dagen, had ik altijd zicht op de besneeuwde Turbón en de Pyreneeën.

Mijn eerste pauze was aan de oever van de Rio Isábena en dat riviertje zou ik volgen tot aan Graus. Tweede pauze was in Capella waar ik een restaurant had ontdekt vlakbij de route. Het was niet echt lekker, maar de calorieën en de  pauze kon ik gebruiken.

Jammer was dat ik op het laatst volgens de bordjes tussen twee varianten GR1 kon kiezen om Graus binnen te lopen en dat ik de verkeerde koos: het beloofde bruggetje over de Isábena hadden ze aan de kant gelegd. Ik kon weer helemaal terug naar de splitsing en alsnog de andere route nemen. Zo werd het toch nog een lange dag. Op het eind was goed te zien dat droogte nog niet echt een probleem is.

Ik liep tussen Lascuarre en Graus min of meer langs een vlakte die stikt van de varkensstallen, van oudsher zo te zien. De lucht is al niet om te harden als je in de buurt komt, maar het gekrijs zo nu en dan versterkt nog meer mijn afkeer van de bio-industrie. Waarom doen mensen dit?  

Lascuarre

Ik verwachtte met dezelfde bewolking op te staan als toen ik mijn tent in ging, maar tot mijn verrassing zag ik bij het wakker worden in het oosten achter de berghelling wat tekenen van zon. Het was nog steeds koud toen ik om 8 uur ging opbreken en mijn vingers deden er zeer van, maar na al het werk kon ik mijn zakje granola al in de zon opeten. Dat zijn de fijnste momenten van een nachtje buiten slapen. De stijve rug van bijna 14 uur vrijwel onbewogen op een matje liggen, was na het inpakken ook snel verdwenen. 

De tocht van vandaag leek op papier een makkelijke, dus ik hoefde ook niet snel op pad. Om circa 10.15 uur verliet ik mijn kampeerplek en met twee pauzes was ik 14.45 in Lascuarre. 

In Antigua Casa de Cantones, dat eigenlijk al vier jaar gesloten was, mocht ik bij wijze van uitzondering een nachtje slapen. Heerlijke luxe! Al mijn natte spullen liggen en hangen nu te drogen, verspreid over de kamer. 

De plaatselijk 'bar social' ging om 15 uur dicht, maar ik heb nog net voor sluiting een pizza weten te regelen om 'thuis' op te eten. 

Eerste dag Aragón, eerste nacht in mijn tentje

De dagen met hetzelfde aantal kilometers en hoogtemeters gaan niet allemaal even makkelijk. Kon ik gisteren bijna fluitend de hoogtemeters verstouwen, vandaag viel het met nagenoeg hetzelfde menu helemaal niet mee. Dat ligt dan aan het terrein. 

Vorig jaar was het modder die het tempo soms omlaag haalde. Van heel veel 'op en neertjes' word ik ook niet blij. Vandaag had ik na het hoogste punt bij Tozal de Puyol regelmatig dat ik dacht "huh, moet ik hier nou echt naar beneden?". Vooral bij de gevolgen van aardverschuivingen of erosie waren er nieuwe routes bedacht door iemand die wist dat het verantwoord was. Dus deed ik het natuurlijk wel, met voorzichtige stapjes. Maar het haalt de vaart er wel uit.

Verder zal ik echt niet klagen over het terrein. Heel veel bospaden, vandaag ook vaak begeleid door mooie muurtjes. Erg mooi was ook het dorpje Montañana in het begin.

Het was aanzienlijk kouder en bewolkter dan de vooruitgesnelde lente van afgelopen week. Maar het bleef droog! 

Ik wist dat ik voor het eerst buiten moest slapen, want de afstand naar Lascuarre moest echt in tweeën. Ik vond een erg mooi, stil plekje, vlak bij gezellig kletterend water. Het werd 's nachts 3 graden, maar met lange onderbroek, sokken en donsjas aan heb ik het niet koud gehad. Maar omdat het zo vroeg koud en donker is, werd het wel een lange nacht.

Pont de Montanyana -> Puente de Montañana

Ik ben in Puente de Montañana en dus de grens tussen Catalonië en Aragón overgestoken. De grens loopt dwars door het dorp van 100 en nog wat inwoners, vandaar ook de twee schrijfwijzen in de titel, catalaans en castilliaans. 

Van de GR1 in Catalonië heb ik 311 km daadwerkelijk gelopen. Afgezien van een paar kilometer vlak voor Banyoles heb ik vooral op het laatst vanaf Oliana richting de grens met Aragón een stuk GR1 overgeslagen, omdat ik dat in 2019 al had gelopen. Op naar de volgende 300!

Congost de Montrebei

Na een hartelijke knuffel van taxichauffeur Alex stond ik bij het ochtendgloren aan het begin van mijn tocht van vandaag, onder Ermita de la Mare de Déu de la Pertusa (het kleine puistjes links op die rots).

Ik zou voor de derde keer in mijn leven door de prachtige Congost de Montrebei lopen en had het rijk alleen, door het seizoen en het tijdstip. Het laatste stuk asfalt naar Puente de Montañana deed niets af aan dat genot.

Eten bij de benzinepomp

La Gasolinera heeft wat mij betreft in Àger het lekkerste dagmenu. Voor €15 krijg je drie gangen naar keuze van heel behoorlijke kwaliteit, met wijn en brood.  Ik heb er twee keer echt smakelijk gegeten. En de prijs-kwalteitverhouding is misschien wel de beste tot nu toe (en ik heb echt al veel dagmenuutjes op!). Na afloop nog even koffie op het terras gedronken. 

 

Het enige opvallende was dat ze gisteren in de comedor (eetzaal) twee open haarden hadden loeien, terwijl het buiten 20 graden in de schaduw was. Tja, het is tenslotte officieel nog winter ...