Museo Universidad Navarra

Behalve met het lekkere eten bofte ik in Pamplona ook weer met twee interessante tentoonstellingen in het Museo Universidad Navarra op de mooie campus. Beide waren echt iets voor mij.

De schilder Jesus Mari Lazkano toont een animatiefilm en expositie rond een in 1945 verloren gegaan schilderij van Caspar David Friedrich, van de gletsjer Mer de Glace bij de Mont Blanc. Met zijn schilderijen en tekeningen en de daarmee geanimeerde film stelt Lazkano de ontstaansgeschiedenis en (zwarte) toekomst van bergen en gletsjers centraal. Prachtig.

Fotograaf Nicolás Combarro laat rond een aantal thema's zien hoe fotogeniek industrieel erfgoed is. Van lichtprojecties in de oude tabaksfabriek in Madrid tot nachtopnamen bij de vele concentratie- en interneringskampen uit de Spaanse burgeroorlog.

Extremen in temperatuur - even pauze

De voorspelde wonderlijke temperaturen waren een goede reden om wat langer naar Pamplona te gaan dan alleen om bij Verduarte te eten, wat eerst het plan was.  De temperatuur loopt op vrijdag op naar 30 graden en daarna regent het bij nauwelijks meer dan 10 graden op zondag. En dat binnen 48 uur. Te heet en te nat zijn beide voor mij uitstekende redenen om niet te wandelen. 

Verduarte - groenten in de hoofdrol

Ik zou van de twee rustdagen in Olite er eentje gebruiken om naar Pamplona te gaan om opnieuw naar Verduarte te gaan. Chef Nacho Gómara kookt hier op hoog niveau met groenten in de hoofdrol. In een verrassingsmenu krijg je 10 gangen geserveerd. Ik heb genoten. Dit zijn maar enkele beelden.

De vlaktes van Navarra

Om 10.00 uur ging ik op pad, vanuit het hooggelegen Ujué over kilometers pista afzakken naar Olite (Erriberri in het Baskisch). 

De dag was saai, door oneindige vlaktes van Navarra. Ik kruiste het kanaal van Navarra. Een kanaal ... dat zegt ook genoeg over het landschap. Ik zag ook Olite al van heel ver liggen en het had net zo goed een Vinexwijk in Nederland kunnen zijn.

Olite zelf is wel een alleraardigst stadje met een imposant kasteel uit de 14e/15e eeuw. En ik heb lekker kunnen eten in het restaurant van het hotel.

Deze wandeldag gaf me wel het inzicht dat ik geen zin meer had om nog meer dagen te vullen met zoveel weidsheid. Er moest toch wat meer landschappelijke en fysieke variatie in zitten. Ik ga eens bedenken wat ik daarmee zal doen.

Stokbrood!

Wat een luxe, het leek wel een wonder: vers volkoren stokbrood voor ontbijt! Het bakkertje in Ujué was om 8.00 uur open. De hele winkel was misschien 4 m2 groot en leek met zijn kleine deurtjes en inclusief de dame achter de toonbank op een scène van Wes Anderson. 

Naar Ujué/Uxue

Heerlijk geslapen. Maar ik wilde wel wachten met opstaan tot de zon kwam en dus werd ik pas weer om 8.30 uur wakker. De minimum temperatuur bleek 6 graden en dat is echt lekkerder dan -4. Ik had ook nog nooit deze tocht zo laag geslapen. Ik was wel blij dat ik er gisteren laat toch nog de buitentent overheen had gegooid.

Ik begon met een leuk klimmetje naar Gallipienzo/Galipentzu, waar ik vanuit mijn kampeerplek al die tijd tegenaan had zitten kijken. Het voorheen bijna verlaten dorp wordt inmiddels flink gerestaureerd en veel bouwval is omgetoverd in mooie huizen.

De tocht ging daarna over heel veel pista zonder schaduw en daarna over een best mooi pad door bush. Maar toen moest ik nog een keer naar beneden en weer pittig omhoog. Daar hou ik niet van, zo'n klim op het eind. Maar goed, ik kwam er, hoewel een beetje leeg. 

Daar was dus Ujué. Ik had een appartementje gereserveerd en had me erg verheugd op de horeca die ik in Google Maps had zien staan. Ik had me alleen nog niet verdiept in de exacte plek en de openingstijden. Eerst douchen en wasjes doen. Dom ...

Ik ging na het douchen meteen op zoek naar een bar, maar het was al 16.30 uur en liep naar het dorpshart. Fout! Het bleek precies de verkeerde kant, en ik moest er met mijn lege benen ook nog veel steile straatjes voor op en neer. De enige bruikbare horeca lag de andere kant op en zelfs vlakbij mijn appartement, maar was inmiddels gesloten. Balen! Gelukkig kon ik nog wel twee choco's en twee cortados krijgen bij een vriendelijke dame. Een winkeltje voor brood en yoghurt was er al helemaal niet. De enige (bakkerij met kruideniersspul) was alleen 's ochtends open.

Ik was er chagrijnig van. Ik had nog een vriesdroogmaaltijd (die mij niet smaakte) en heb de calorieën verder aangevuld met gesuikerde amandelen. Ik ben wel een beetje klaar met de prachtige middeleeuwse dorpjes waar ik niets kan kopen en eten.

Gelukkig loop ik morgen naar Olite, met een beetje luxe qua winkels en horeca. En voor donderdag heb ik mezelf al getrakteerd op een Menu Degustación bij Verduarte in Pamplona!

Ik zie de velden ...

Toen ik vandaag  begon had ik steeds het nummer van Abel in mijn hoofd.  Vanuit Sos del Rey Católico liep ik namelijk heel lang over landweggetjes door glooiende frisgroene velden.

Na de toren van Añués verliet ik Aragón en stapte ik definitief Navarra binnen. Het was een lange wandeling, maar dan ook met relatief weinig hoogtemeters. Na de velden was het iets minder interessant op een saai pad in het bos (eigenlijk bosjes) met heel veel vliegjes, maar het open landschap kwam weer terug vlak voor Ermita San Zoilo. Daar nam ik een flinke pauze met nog best te eten oud brood en kaas. 

Omdat ik kampeerplannen had heb ik daarna in Cáseda een paar liter water getapt in een bron en ben met dit extra gewicht nog even een paar kilometer dapper doorgestapt naar vlak onder Gallipienzo. 

Ik slaap in een kleine olijfboomgaard vlak aan de Rio Aragón. Helaas kon ik nergens bij de rivier komen om even het zweet en stof af te spoelen. 

Het was de hele dag flink warm geweest en ik had voor het eerst mijn gaaspijpen aan. Het is zelfs tegen 20 uur nog redelijk warm.