Even weg: Huesca!

Heerlijk, een echte stad. Ik moest er even uit. Ik had twee (dure) nachten in Murillo de Gállego gereserveerd, maar ik vond het hele dorp verstikkend. Geen bar en het enige restaurant (waar ik braaf op zat te wachten tot het open ging) zat tot juni vol. Ik was ontzettend chagrijnig en moest daar weg. Geluk komt als je dat het meest kan gebruiken: de taxi uit het nabijgelegen Ayerbe kon meteen komen en bracht me naar het fantastische hotel Pedro I in Huesca. 

In Huesca viel ik met mijn neus in de boter: de processie van Domingo de Ramos (Palmzondag, al gaat het hier om olijftakken). Het was niet zo 'kippenvel' als vorig jaar in Cercedilla, maar de batería (het geheel van trommels) klonk toch erg mooi.

Verder was het gewoon leuk door de stad te banjeren.

En het was een luxe om overal lekkere koffie te krijgen en betere keus te hebben qua eten. 

Als klap op de vuurpijl ontdekte ik een fototentoonstelling van Iñaki Bergera over de bunkers die Franco tussen 1944 en 1957 had laten bouwen. Het gaat over de zogenaamde Linea P, een keten van verdedigingswerken in de Pyreneeën, waar 5000 van de geplande 10.000 zijn gerealiseerd. Diverse aspecten werden belicht: inpassing in het (berg)landschap, architectuur, interieur, leefomgeving en de beleving van de soldaten. De fotograaf had qua beeld in het bijzonder ingezoomd op de Pyreneeën van Huesca. Het was informatief, maar ook om te smullen qua (landschaps)fotografie.

Riglos naar Murillo de Gállego.

Het was maar een kort stukje en vanuit Riglos kon ik Murillo de Gállego al steeds zien liggen. Maar het verblijf in Riglos onder de Mallos was voor mij goud waard en ik heb na een heerlijk ontbijt nog lekker op het terras van de refugio genoten van cortados, voordat ik vertrok.

De route liep langs het station van Riglos, even buiten het dorp, waar tweemaal daags de trein tussen Huesca en Canfranc stopt. Om bij Murillo de Gállego te komen kon ik de Rio Gállego oversteken via de voetgangersbrug.

Wachtend tot het enige restaurant in Murillo de Gállego open ging, kon ik uit de wind uitkijken op Riglos en zijn Mallos. Met enige weemoed...

Superdag met stormachtig begin

Wat een prachtige wandeling vandaag en wat een prachtig eindpunt! En dat terwijl het niet goed begon. 

Na vertrek uit Loarre was het behoorlijk afzien in een niet aflatende stormachtige en koude wind uit het noorden. Het was echt een gevecht, omdat ik steeds bijna omver werd geduwd.

Maar na anderhalf uur voorbij Sarsamarcuello vertrok ik uit de 'vlakte' en kreeg ik vaak dekking van berghellingen die mij uit de wind hielden.

Vanaf Linás de Marcuello ging de route ook over een 'ideaal' zigzagpad omhoog, zo eentje waarbij je eigenlijk de inspanning niet voelt. Na de col met de kasteelruïne van Marcuello en de Ermita duurde het niet lang voor ik vanaf de pista al wat prachtige rotspartijen zag, voorbode van de beroemde Mallos de Riglos.

Langs een rotspad tussen het groen daalde ik af naar de voet van de Mallos en via een mooi bijna vlak wandelpad in het dorp Riglos zelf. 

Ik had een kamer voor mezelf in de refugio van de FAM (bergsportfederatie Aragón) en heb daar in het restaurant eerst een vreselijk lekkere tomatensalade met geitenkaas op. Arroz con leche (rijstepap) als toetje. 

En toen was de dag nog niet eens voorbij. Ik heb na het opfrissen buiten steeds genoten van het uitzicht, inclusief de klimmers die als mieren tegen de rotswand met veel moeite zichtbaar waren.

De eerste foto is trouwens vanuit mijn zolderraam in de refugio, in de laatste zonnestralen.

Loarre

Een kort tripje van Bolea naar Loarre, tweeënenhalf uur. Ik heb eerst nog rustig kunnen ontbijten in de bar van Casa Rufino voordat ik vertrok. De route ging overwegend over landweggetjes tussen boomgaarden van olijf en amandel. Lekker relaxt.

Ik heb een hotel midden in het dorp. Daar hou ik het bij. Het kasteel van Loarre schijnt de moeite van het bezoeken waard te zijn. Maar die moeite ga ik niet doen.

Het waait hier trouwens hard (en dat zal het nog een paar dagen doen). Het bijzondere is dat hier de elektriciteit uitvalt als het hard waait. Dat was gisteren in Bolea al zo, met langdurig knipperende lichten als gevolg, en nu in Loarre.

Later begreep ik dat precies de drie dorpen waar ik liep, berucht zijn om de wind: Bolea, Loarre en Sarsamarcuello

Uit de bergen naar de vlakte

Vandaag moest ik Arguis-Bolea doen. Op papier in ieder geval een stuk zwaarder dan de afgelopen opgeknipte dagen. De taxi kwam om 7.20 uur en ik was dus ook nog voor 8 uur in Arguis op pad. Omdat ik in Bolea had geslapen en daar weer terug zou komen, kon ik mijn rugzak ook lekker licht houden. Daarom viel het allemaal erg mee.

De aanloop vanuit Arguis en het klimmetje langs de Pico Peiró door het beukenbos naar de Collado de Sarramiana als hoogste punt, was in 2,5 uur gepiept. 

De afdaling van totaal bijna 1000 m had veel gezichten: eerst langdurig flauw hellende pista, na de Pozo de Nieve (sneeuwkuil) een grotendeels venijnige afdaling van 450 m door het bos over rotspad met losse stenen, en tot slot een net iets te lange grindweg naar Bolea. Maar ik stond om 14.00 uur onder de douche! 

Het is na de Sierra de Guara bijzonder om in Bolea in een laagvlakte terecht te komen, de Hoya de Huesca. Andere temperaturen ook: de rozemarijn bloeide op de lagere hellingen volop! En bij Bolea waren de amandelbomen ook weer groen.