Voor niets bang geweest

Ik mocht vandaag weer op pad! Ik had er alleen vooraf wel over gepiekerd en er vannacht zelfs van gedroomd, over de tocht van vandaag. Na de ervaring van de vorige wandeldag was ik bang voor overwoekerde paden en met de regen van de afgelopen dagen zag ik mezelf ook weer in modder ploeteren. Het was er allemaal niet. En de eerste klim vanuit Salinas de Trillo naar Troncedo was zelfs met een nieuw gevulde rugzak een makkie.

Het begon in stralend weer met fantastische uitzichten op de besneeuwde Pyreneeën in het noorden en op het gebied in het westen waar ik morgen heen ga, richting Ligüerre de Cinca. Veel mooie bos-/rotspaden met vaak doorkijkjes naar de tegenoverliggende bergen en de vlakte waar eindpunt Tierrantona in ligt. 

Toen ik daar bijna was baalde ik dat toch echt de schoenen (weer) uit moesten voor het crossen van Rio Usía en het oponthoud daardoor. Maar toen het dan toch zo was heb ik wel genoten van een ongeplande pauze op het stenen strandje aan het water.

In Tierrantona begon het eind van de middag toch nog even te regenen, maar daarna kon ik vanaf mijn balkonnetje genieten van prachtige luchten.

Zondag in Graus

Zondag ben ik na het ontbijt bij Abecé eerst mijn zitflap gaan opzoeken die ik (oh schrik, alwéér) de middag ervoor had laten liggen op een bankje. Het lag er gelukkig nog. Daarna heb ik de historische hoogtepunten van Graus verkend. Vooral de in de bergwand gebouwde basiliek was leuk vanwege het uitzicht en het stemmige koorgezang van de mis. 

Na het middageten kreeg ik in van gastvrouw Ana een priverondleiding langs de ondergrondse gewelven en geheime gangen uit de 17e eeuw onder het hotel, die onder de hele binnenmuurse bebouwing van Graus schijnen te liggen.

Barbastro

Om mezelf te vermaken tijdens de regenpauze was ik een ochtend naar Barbastro gegaan. Het is met 17.000 inwoners bijna een metropool vergeleken met Graus en de rest van Ribargorza of Somontano. Ik had, behalve het tegengaan van verveling, één echte missie: het vinden van vingerloze handschoenen. Ik was er één onderweg verloren en in de andere was ik een gat gevallen. Mijn verwachtingen waren niet hoog gespannen, maar tot mijn verbazing vond ik ze, voor € 2,00. De regen waarmee de dag begon maakte ook plaats voor zon!

Het hoogtepunt was de busreis met prachtig uitzicht direct naast de weg op de Congosto de Olvena, de kloof van de Rio Ésera (helaas geen foto's).

 

Grauw in Graus

Ik sta even stil. Ik heb gisteren nog snel geprofiteerd van een droge ochtend, maar nu ziet het er voor meerdere dagen niet erg aantrekkelijk uit ... voor een mooiweerwandelaar als ik. 

Ik heb een maand lang nagenoeg droog kunnen lopen, dus mij hoor je echt niet klagen. Ik vermaak me wel even met andere dingen.

Bramentakken

Ik wilde de FAM (bergsportvereniging Aragón) al complimenten maken over de paden die ze hadden vrijgemaakt van begroeiing en opnieuw hadden voorzien van markeringen. 

Ze hadden dat overduidelijk heel recent gedaan, zoals te zien was aan de gemorste verf, waar nog geen zandkorrel  of sprietje op lag. Vandaag kwam ik er ook achter dat ze met de lenteschoonmaak helaas nog niet voorbij Graus waren gekomen. In het laatste stuk vlak voor Trillo, op een heel smal pad, raakte ik totaal verstrikt in een wirwar van bramentakken die zich aan mij vergrepen. Niet even, maar gewoon over een lengte van zeker honderd meter. Ik kon geen normale stap zetten en het tempo lag op een halve meter per minuut of zo, omdat ik mezelf steeds moest losmaken. Ik heb echt staan vloeken. De ondergrond had trouwens meer weg van een riviertje en ik hield ook al mijn voeten niet droog.

Een 'moetje'

Het was een 'moetje'. Het is de komende dagen slecht weer, dus ik wilde de laatste droge uren in de ochtend gebruiken om weer 10 km verder te komen. 

Vroeg opgestaan, vroeg op pad. Het was erg mooi in het frisse bos toen ik begon, circa kwart over acht. Het bleef wel wat bewolkt en soms voelde ik een spettertje, maar de echte druppels kwamen precies toen ik in Salinas de Trillo in de overdekte ruimte bij de kerk ging zitten.

Pano, een bijzonder verhaal

Voor het eerste stuk na Graus kon ik geen logies vinden en met de belabberde weersverwachting èn een zware rugzak na de resupply, wilde ik niet kamperend op doortocht gaan. Ik koos voor de beproefde methode van een taxichauffeur die mij na afloop kon oppikken in Pano en terugbrengen naar Graus, waar ik nu mijn 'basecamp' heb.

De wandeling was gelukkig weer makkelijk, na de onverwachte uitputtingsslag eergisteren op het eind. Onderweg was er weliswaar niet heel veel bijzonders te zien, maar het was gewoon mooi en afwisselend. Ik kon ook vanuit de hoogte zien waar ik eergisteren gelopen had, aan de zuidzijde van de door landbouw gedomineerde vlakte. In het verlaten dorp Grustán was naast de kerk één graf te zien.

Pano, mijn eindpunt vandaag, is een bijzonder verhaal. Zwitser Kurt Fridez (nu 85) werd ruim dertig jaar geleden tijdens een fietsvakantie verliefd op dit verlaten gehucht in een uithoek. Hij heeft het de afgelopen decennia stukje bij beetje gerestaureerd, met zijn eigen handen, met geld uit zijn bedrijf en met liefde voor erfgoed. Dat begon met één huis, maar hij heeft ook al het kerkje uit de 11e eeuw gerestaureerd en is met meerdere andere panden bezig. De zoons, die daar zijn geboren, doen hard mee met het werk. De familie heeft er nu een restaurant, l'Alcina.

https://abandonadosalsilencio.blogspot.com/2016/01/pano.html?m=1