Ik heb nog wel genoten van een tochtje buiten de GR1 om, vanuit Santa Cruz de Campezo een klimmetje door het bos in de Sierra de Codés. Ik kreeg bij het hoogste deel warme herinneringen aan het voorjaar, toen ik daar vanaf de Santuario de Codés was. Ook nog even de Refugio de la Llana opgezocht, waar ik toen had kunnen slapen.
Na terugkomst in Vitoria heb ik in stijl afscheid genomen van mijn tripje, dat toch leuk was, ondanks het snelle einde.
Ik ga na een weer terug naar huis, terwijl ik maar net 60 km heb gelopen van de 360 die ik nog wilde. De hele tocht afmaken ging toch al niet meer door de ervaren en voorspelde hitte. Een sprong naar deel 2 vanaf Reinosa leek even een goed idee, maar eigenlijk had ik geen zin meer in dagen wachten in de hitte, terwijl onzeker was wat daarna mogelijk was. De te verwachten redelijke wandeldagen leken dun gezaaid.
Na een zeer warme zondag (alweer 32 graden volgens Aemet) zou het maandag opeens weer fris zijn. Dus wilde ik nog graag een eindje verder komen op de route.
Ik moest dus weer (veel te) vroeg opstaan. In Miranda de Ebro werd ik voor de laatste keer opgepikt door de taxi, die me naar Villanueva de Valdegovia bracht, het eindpunt van zaterdag. Om 7.50 uur kon ik in Villanueva gaan lopen.
De eerste drie etappes deed ik vanuit basecamp Miranda met taxivervoer en lichte rugzak, om na vier maanden stilstand weer een beetje op te bouwen. Vandaag moest ik voor het eerst lopen met volle bepakking. Dat ging eigenlijk best wel goed. Natuurlijk scheelde het enorm dat het echt fris en bewolkt was.
Bij Valpuesta liep ik even door Castilla y Leon (provincie Burgos) en daarna weer Baskenland in.
Onderweg heb ik gepauzeerd bij de uitgehakte grotten van Corro uit de 7e eeuw.
Het was veel bos met graspaden, dus het lukte me steeds niet om een mooi bloemetje voor Hélène te vinden. Dat kwam gelukkig nog vlak voor Tobillas op een landweggetje langs een akker.
Ik heb vanuit Tobillas (terug)gelift naar Villanueva de Valdegovía. Na lekkere koffie en een stuk tortilla heb ik de bus gepakt naar Vitoria.
Het was in ieder geval het laatste stukje Baskenland voor dit jaar. Geen idee óf en wanneer ik hier weer terugkom.
Hieronder de gemeten temperaturen van de afgelopen week. Eigenlijk nog een wonder dat ik zo mooi buiten de heetste dagen om heb kunnen wandelen, al moest ik er dan vroeg voor opstaan
... en dag van bezinning.
Dus ik heb na een tijdje studeren op alle opties bij de huidige weersvoorspelling de knoop doorgehakt. Ik maak een sprong westwaarts en ga verder vanaf Reinosa. Ook daar wordt het dagen achter elkaar 30+ graden, maar vanaf daar loop ik gemiddeld 300-400 meter hoger en dat scheelt in temperatuur. En hoe noordwestelijker in Spanje, hoe frisser, geldt hier statistisch.
Het was door de verwachte temperaturen toch al niet meer mogelijk om het hele restant van de GR1 binnen de beschikbare tijd te lopen. En als ik dan toch moet kiezen, dan lijkt me het laatste stuk aantrekkelijker.
Ik zie later wel wat ik nog kan inhalen van het staartje Baskenland en de hele provincie Burgos.
Vandaag wilde ik tot Villanueva de Valdegovía komen. Dat is gelukt. Vroeg op pad, om voor de middaghitte klaar te zijn. Ik was tegen 13 uur in Villanueva de Valdegovía. Daar heb ik in de schaduw onder een boom in de tuin van bar Gobea twee lekkere cortados op, in afwachting van de taxi terug naar Miranda.
In Navarra ging het prachtige lied van Abel steeds door mijn hoofd, terwijl ik door de groene glooiende velden liep. Het was voorjaar. Vier maanden later is alles goudgeel. Evengoed een prachtig beeld als je vroeg op pad gaat en de zon nog zacht over de heuvels strijkt.
Mooie wandeling die ook lekker fris begon en dat dankzij bewolking en wind ook min of meer bleef. Weer veel landweg en bospad en gelukkig weinig overgroeiing. Eindpunt was Salinas de Añana met zijn vele zoutpannen, in het Baskisch Gesaltza Añana.
