Bernedo en de Sierra de Toloño

Vandaag moest ik het grootste stuk naar Bernedo nog doen. Het begon vanuit Antoñana met een heel lang stuk graspad naar Bujanda, langs een acequia (aangelegde waterloop, zoals sprengen op de Veluwe). Weer eens wat anders en erg mooi! Ik kon tussen de wolken door de Sierra de Codés zien, waar ik eergisteren was.

Daarna het eerste klimmetje van de dag onderaan de zuidhelling van La Muela naar San Roman de Campezo (Durruma Kanpezu).

Tot aan Angostina ging daarna een aanzienlijk deel door een saai bos, tot aan Balsa del Soto, maar voor de rest was het landschappelijk best mooi vandaag. Uit het bos komend werd ik verrast door het gezicht op de langgerekte en scherp afgetekende Sierra de Toloño (o de Cantabria), waar ik na Bernedo verder door zal lopen.

Ik had vooraf een beetje opgezien tegen de afstand vandaag in combinatie met de hoogtemeters in drie klimmetjes, en twijfelde zelfs of ik de bus wel zou halen, maar ik heb het fluitend gedaan en was een dik uur voor de busvertrektijd in Bernedo.

In sfeervolle mist naar Antoñana

De route tussen Santa Cruz de Campezo naar Bernedo geldt als één etappe. Nou ja, voor andere mensen blijkbaar. Niet voor mij. Ik vind 28 km, 800 m stijgen en 650 m dalen niet erg gezellig. Dus had ik iets bedacht, met de geweldige Baskische busdienstregelingen in gedachten. Ik zou een kort stukje naar Antoñana lopen, daar de bus pakken naar Vitoria Gasteiz (hoofdstad Baskenland), waar ik drie nachten had geboekt voor een stads intermezzo. De dag erna zou ik dan terug gaan voor het vervolg naar Bernedo. En zo geschiedde.

Ik ging vroeg weg uit Santa Cruz en in tegenstelling tot andere dagen was het mistig. Van de Sierra de Codés was helemaal niets meer te zien. Maar wat een bijzondere sfeer! Hoewel ik me eigenlijk weinig had voorgesteld van de route, heb ik genoten, zo mooi was het. Net voor ik in Antoñana aankwam, brak de zon door. Wel lekker om op te drogen terwijl ik op de bus wachtte.

Een heuse bergwandeling

Vanuit de Santuario de Codés had ik vandaag een heuse bergwandeling naar Santa Cruz de Campezo (Santikurutze Kanpezu), aan de andere kant van de Sierra de Codés. En steil dat het was! De klim omhoog (altijd lekker), maar ook een stuk van de afdaling door het beukenbos. Die ging me niet in de koude kleren zitten, vanwege een steil stuk met allemaal losse stenen, met een helling tot over 30%. Maar het was prachtig weer en ik had geweldige vergezichten, eerst vanaf het hoogste punt, even later op de Alto de San Cristobal en daarna lopend over de bergkam langs de grens tussen Navarra en Baskenland. Ik kon op dat pad op de kam goed zien waar ik gisteren gelopen had op weg naar de Santuario de Codés. Om 12.05 uur stapte ik bij de Portillo de Nazar daadwerkelijk Baskenland binnen en begon de echte afdaling.

Toen ik bijna in Santa Cruz de Campezo was heb ik de beste beslissing van de week genomen: ik ging eerst even lekker eten in het restaurant bij de Ermita de Ibernalo. De afdaling was me zwaar gevallen en ik was op dat punt van de beslissing echt goed gaar.  Het restaurant was iets van de route af en daarna moest ik nog 2,5 km. Maar ik was ook achteraf erg tevreden over mijn beslissing. Mooie plek, veel dichterbij dan het leek, leuk restaurantje en nog een gezellig praatje toe. Ik had er nog een zwaar hoofd in hoe het laatste stuk zou gaan met een glas wijn op, maar na de pauze was ik als herboren. Ongelooflijk! Daarbij had ik in Santa Cruz zelf nooit zo fijn kunnen eten, want het is een gat.

Santuario de Codés

Ik stond al om 7.45 uur buiten in Los Arcos. Uit alle hoeken en gaten zag ik Camino-wandelaars verschijnen. Gelukkig kon ik al gauw een andere route het dorp uit nemen. Opgelucht als ik was dat ik het Caminogedoe weer achter me kon laten, werd ik op de zandweg door een chauffeur van een tegemoetkomende auto terecht gewezen dat dit niet de route voor de Camino de Santiago was. Goedbedoeld, maar pffff ... 

Enfin, ik had het weer rijk alleen. Wat een genot! 

De route was heel afwisselend, hoewel niet altijd makkelijk: van landweggetjes tot een smal pad tussen de bremstruiken over talloze heuveltjes op en neer naar Desojo, van een langdurige koeienroute met hard geworden modderhobbels tot een bospad naar de Santuario de Nuestra Señora de Codés.

De Santuario de Codés is een prachtig complex en de omgeving en de uitzichten zijn prachtig.

Ik geniet van de heerlijke rust die bij de omgeving van een klooster hoort (al zal het in het weekend wel anders zijn). Ik heb een mooie kamer in de Hospedería en er is een bar (koffie!). 

'Buen camino' - cultuurshock met pelgrimswandelaars

Ik wist dat het ging komen maar niet hoe het zou zijn: in Los Arcos zou ik te maken krijgen met veel pelgrimswandelaars van de overpopulaire Camino Francés, naar Santiago de Compostela. Hun etappe loopt van Estella (waar ik ook even was om te slapen) naar Los Arcos en daarna verder naar Logroño. Er zijn dus overal albergues met meerpersoonsslaapzalen. Ik heb gelukkig een kamer voor mezelf met eigen badkamer (anders was ik hier trouwens echt niet).

Werd ik gisteren in Estella in het hotel nog normaal als gast behandeld, in het logiesadres in Los Arcos kwam ik een soort cultuur tegen die ik nog niet kende. Een soort padvinderskamp met een akela. Schoenen uit in de hal en dáár in die kast! (Nee, ik neem ze mee). En om 8 uur 's ochtends moet je weg wezen.

Wildvreemden die je op straat 'buen camino' toewensen. Het ligt ook aan mij hoor dat ik dan denk 'joh, rot op, laat me met rust'. Ik denk dat ik qua langeafstandswandelaar liever de uitzondering ben waar mensen met positieve verbazing op reageren en met wie je dan een praatje hebt, dan dat ik één van de massa ben. Zoiets.

Het is gelukkig ook maar eenmalig. Vandaag liep ik weer een kort stukje GR1 vanuit Arróniz naar Los Arcos. Geen onderdeel van de Camino Francés, dus ik liep heerlijk alleen. En ik duik morgen lekker de bergen in, de Sierra de Codés, geen onderdeel van een  'camino'. 

Vanaf eind volgende week loopt mijn route wel langdurig gelijk met de Camino de Asturias, maar die variant wordt zelfs nergens op overzichtskaarten van 'caminos' genoemd, dus ik zal er weinig van merken.

Enfin, nog wat foto's van vandaag, heerlijk alleen in het lege landschap...

Weer op pad

Ondanks het vooruitzicht van een serie mooie dagen is het weer nu, na het koude natte weekend, nog een beetje onzeker. Dus ben ik weer voorzichtig begonnen met een kort tripje. Omdat ik klaar was met de saaie vlaktes heb ik het eerste stuk na Olite overgeslagen en heb ik de draad opgepakt in Dicastillo, waar het landschap weer aantrekkelijk leek te worden. En dat was ook zo, aan de zuidrand van de berg Montejurra.

Ik heb genoten dat ik na vijf dagen weer op weg was en pas bij aankomst in Arróniz kwamen de druppels. Ik nam daar de bus naar Estella voor de overnachting en ga morgenochtend vroeg weer terug.

Museo Universidad de Navarra

Behalve met het lekkere eten bofte ik in Pamplona ook weer met twee interessante tentoonstellingen in het Museo Universidad de Navarra op de mooie campus. Beide waren echt iets voor mij.

De schilder Jesus Mari Lazkano toont een animatiefilm en expositie rond een in 1945 verloren gegaan schilderij van Caspar David Friedrich, van de gletsjer Mer de Glace bij de Mont Blanc. Met zijn schilderijen en tekeningen en de daarmee geanimeerde film stelt Lazkano de ontstaansgeschiedenis en (zwarte) toekomst van bergen en gletsjers centraal. Prachtig.

Fotograaf Nicolás Combarro laat rond een aantal thema's zien hoe fotogeniek industrieel erfgoed is. Van lichtprojecties in de oude tabaksfabriek in Madrid tot nachtopnamen bij de vele concentratie- en interneringskampen uit de Spaanse burgeroorlog.