Armiñon - Salcedo

Ik ben in het donker opgestaan en vertrokken. Dat was meteen de keiharde werkelijkheid. En de dag had nog wel meer hobbeltjes. Maar ik heb in ieder geval gewandeld! Dat was fijn. Voorzichtig aan, dat wel, na vier maanden stilstand. Lichte rugzak en een kleine 14 kilometer.

Landweggetjes en bospaadjes. Helaas op het eind op een paadje langs een akker weer ruzie gehad met talloze bramentakken waar ik in bleef haken. Dat was zo irritant dat ik niet eens toe kwam aan het plukken van de rijpe bramen. Toch jammer ...

Ondertussen zie ik met lede ogen de langetermijnweersvoorspelling aan. Geen hoopvolle perspectieven. Vooral veel te heet en bij frissere dagen nog wat regen. Vrijdag kan ik waarschijnlijk nog wel wandelen. Ik wacht het even af voordat ik voor het vervolg knopen doorhak. Misschien maak ik wel een hinkstap naar het westen, waar het net een paar graden frisser lijkt te zijn.

Terug voor de rest (althans, poging tot...)

Ik ben weer terug in Miranda de Ebro. Met het plan om de route weer op te pakken vanuit Armiñon, waar ik eind april geëindigd ben.

Direct uit de trein ben ik aangeschoven in Bocca de Miranda voor de heerlijke doperwtensalade. Daarna naar het hotel in het oude klooster Convento de Miranda, waar ik eind april ook was.

Punto Final (I'll be back)

Ik ben als feestelijke afsluiting van mijn wandeltocht tot nu, in Pamplona nog een keer naar Verduarte geweest voor een lekker menu degustación met hoofdzakelijk groenten. Het leuke was dat ik vooraf door kok Nacho in de keuken werd uitgenodigd, waar hij een glas witte wijn voor ons in schonk en een stukje kaas voor me afsneed, ondertussen vertellend waar die vandaan kwamen. En na afloop kwam hij met een fles zoete dessertwijn en twee glazen aan mijn tafel met de vraag of hij mij straks nog een en ander kon vragen. De fles wijn had de toepasselijke naam Punto Final. 

Dus toen hij uitgekookt en omgekleed was, vroeg hij mij naar mijn wandeltocht en praatte hij over zijn fietstochten. Daarna vroeg hij een aanwezige vriend om een foto van ons samen te maken en kreeg ik een knuffel. Heel bijzonder ...

Ik heb het plan om half augustus terug te gaan voor de rest van de GR1. I'll be back...

Na 835 km de stekker er uit, voorlopig

Het was vorige week zondag inderdaad de laatste wandeldag. Goed dat ik er toen al bij heb stilgestaan. Spijt heb ik niet dat ik ben gestopt, want de weersvoorspelling is nog steeds consequent slecht, ook voor de langere termijn. Niet eens een mogelijke korte opleving tussendoor waardoor ik twijfels kon krijgen.

Maar het is wel gek, na 835 kilometer en drie maanden lekker monomaan vrijwel alleen met wandelen bezig te zijn. Het lijkt nu al allemaal erg ver weg, mijn wandeltocht. Lezen van mijn eigen blog helpt er vrede mee te hebben dat ik moest stoppen. En alvast denken aan het vervolg later in het jaar.

Ondertussen heb ik de terugreis definitief geboekt en ook de nodig gebleken lange omweg via Zaragoza en Perpignan, omdat mijn snelle verbinding via Bayonne werd geannuleerd wegens spoorproblemen. 

Verder zit ik een beetje mijn tijd vol te maken in Vitoria. Ik heb de route gelopen met muurschilderingen en ben naar het Artium, het museum voor hedendaagse kunst, gegaan.

Aanvulling exacte data

Thuis heb ik in Basecamp nog de exacte kilometers en hoogtemeters nagemeten, gecorrigeerd voor wat ik heb overgeslagen (vlakte Navarra) dan wel bij een eerdere gelegenheid heb gelopen (tussen Oliana en station Àger).

Ik heb dit jaar tot nu toe in 59 wandeldagen 835 kilometer gelopen. Per dag gemiddeld iets meer dan 14 km en een kleine 600 hoogtemeters.

Bijzondere dag?

Ik ben toch gestart waar ik gisteren geëindigd ben, in La Portilla. Ik had me namelijk vergist in de zondagse dienstregeling van de bus naar Berantevilla. En toen ik toch de taxichauffeur van gisteren bestelde, besloot ik dat ik dan net zo goed daar kon starten.

Ik ben gelopen naar Armiñón. Het begon behoorlijk mistig maar na anderhalf uur losten de wolken op en brak de zon door. De akkers waar ik doorheen liep waren lang zo erg niet als ze er gisteren van bovenaf uitzagen. Er was genoeg bomengroen. En uiteindelijk weer bos. Vlak voor de klim naar het hoogste punt van de dag, kwam mij een man tegemoet die mij waarschuwde dat het flink stijgen zou worden. Ik zag er blijkbaar breekbaar uit, alsof ik dat niet zou kunnen. Het was trouwens een klimmetje van niets.

Misschien was dit wel een bijzondere dag. Ik heb er een paar keer bij stilgestaan (lopend, dat wel) dat dit mogelijk de laatste dag was van mijn GR1 van nu. Zou Armiñón toch het voorlopige eindpunt zijn, dan ben ik in ieder geval tot voorbij de AP-1 gekomen. 

Ik moet nog een beslissing nemen en ik wacht nog een paar dagen de weersvoorspelling af. 

Even bikkelen

Volgens de voorspelling wordt het na dit weekend langdurig wisselvallig. Daarom moest ik de mooie dagen optimaal benutten. Dus had ik een ambitieus plan: van Peñacerrada naar Berantevilla. Ik was om 5.00 uur opgestaan om met de bus 6.45 uur uit Vitoria te vertrekken.

Om 7.30 uur stapte ik uit in Peñacerrada en begon de wandeldag. Die had een paar gezichten. Eerst door de velden naar en voorbij Payuete. Toen dook ik langdurig het bos in tot aan Berganzo. Prachtig was een soort kloof waar weinig zon kwam en met een grote hoeveelheid mos.

Vanaf het volgende dorp, Ocio (waar ik eerst nog flink verkeerd liep), ging het heel lang bergop, langs de Sierra de Portilla. Eerst nog over een leuk pad, maar daarna was het echt lang bikkelen over pista in een soort barranco. Gelukkig wel vaak schaduw, maar het duurde oneindig. Pffff ...  Van de mooie rotsen heb ik helaas geen foto's gemaakt. Ik dacht steeds 'straks, eerst doorlopen'.

De afdaling na de pauze viel me mee. Waaróm het meeviel bleek pas toen ik op een bankje bij de kerk op mijn eindpunt zat uit te puffen. Het was helemaal Berantevilla niet, maar La Portilla. Wat een grap! Ik had nog 2,4 kilometer door moeten gaan. Maar ik had al een taxi gebeld en mooi niet dat ik dat laatste stuk ga inhalen. Morgen ga ik gewoon in Berantevilla verder.

Vanavond slaap ik in Miranda de Ebro in een tot hotel verbouwd klooster. Erg mooi!

Peñacerrada (en geen Alto del Molino)

Ik heb heerlijk geslapen in het hutje. Zoals ik al hoopte werd ik 's nachts getrakteerd op de roep van bosuilen. Voor mij is dat hét cadeautje van in het bos slapen.

Het waaide al flink, maar na het ontbijt trokken de wolken helemaal dicht en dus liep ik heel lang in een beetje spooky bos. Bij Pipaon verliet ik de Sierra de Toloño en was het nog zo'n 10 kilometer geleidelijk afzakken naar Peñacerrada. De natte wolken maakten plaats voor lichte bewolking en later zon. De wind bleef. 

Grotendeels ging het door beukenbos en langs het riviertje Inglares. De naaldbomen waren zo uitzonderlijk dat ze apart op de kaart staan als Pinos de Lozas.

Op het eind kon ik over de akkers heen terugkijken naar de bergen waar ik vandaan kwam.

Ik had nog wel een nachtje buiten willen slapen en bij mooi weer zou ik hebben willen doorlopen naar de Alto del Molino, voorbij Peñacerrada, waar ik uit voorstudie een prachtige kampeerplek in het bos wist. Maar helaas was de weersvoorspelling (onweer vannacht) niet gunstig. Dus hield ik het bij Peñacerrada met wederom een bus naar Vitoria.