Pano, een bijzonder verhaal

Voor het eerste stuk na Graus kon ik geen logies vinden en met de belabberde weersverwachting èn een zware rugzak na de resupply, wilde ik niet kamperend op doortocht gaan. Ik koos voor de beproefde methode van een taxichauffeur die mij na afloop kon oppikken in Pano en terugbrengen naar Graus, waar ik nu mijn 'basecamp' heb.

De wandeling was gelukkig weer makkelijk, na de onverwachte uitputtingsslag eergisteren op het eind. Onderweg was er weliswaar niet heel veel bijzonders te zien, maar het was gewoon mooi en afwisselend. Ik kon ook vanuit de hoogte zien waar ik eergisteren gelopen had, aan de zuidzijde van de door landbouw gedomineerde vlakte. In het verlaten dorp Grustán was naast de kerk één graf te zien.

Pano, mijn eindpunt vandaag, is een bijzonder verhaal. Zwitser Kurt Fridez (nu 85) werd ruim dertig jaar geleden tijdens een fietsvakantie verliefd op dit verlaten gehucht in een uithoek. Hij heeft het de afgelopen decennia stukje bij beetje gerestaureerd, met zijn eigen handen, met geld uit zijn bedrijf en met liefde voor erfgoed. Dat begon met één huis, maar hij heeft ook al het kerkje uit de 11e eeuw gerestaureerd en is met meerdere andere panden bezig. De zoons, die daar zijn geboren, doen hard mee met het werk. De familie heeft er nu een restaurant, l'Alcina.

https://abandonadosalsilencio.blogspot.com/2016/01/pano.html?m=1

Resupply

Vandaag lag in het hotel in Graus een pakketje voor me klaar. Hélène had de doos met resupply opgestuurd met daarin van alles wat ik aangevuld wilde hebben: maaltijden en reepjes die ik lekker vind, esbit, oogdruppels enzovoort. Daarnaast had ik zelf nog wat los spul besteld, nodig vanwege materiaalpech: een nieuwe waterfilter, een waterzak en sokken. Het leek wel Sinterklaas, al die pakjes! Ongelooflijk eigenlijk, dat ik zaterdagavond voor mijn tent gewoon online een nieuwe waterfilter kon bestellen en die dinsdag al had.

Kilometers vooral (en varkensstallen)

In een frisse voorjaarslucht vertrok ik weer uit Lascuarre. Maar eerst kreeg ik van de gastvrouw een lekker ontbijt van geroosterd brood, boter, jam en thee. Daarbij kreeg ik ongevraagd het recept uitgelegd van 'Leche Frita'. Ze was er zo trots op ...

Ik moest vandaag in Graus komen en dat was grotendeels kilometers maken en minder hoogtemeters. Ook ging ik per saldo omlaag. Het was ook bijna allemaal over pista, goed voor het tempo, lekker voor mijn voeten na gisteren. Alleen na Capella zat er nog een stukje pad bij om nog een laatste stijging te volbrengen naar de ruïnes van Portaspana. Daarna volgde een kilometerslange afdaling naar Graus over pista, die duidelijk als cipressenlaan was aangelegd.

Omdat het landschap veel opener was dan op eerdere dagen, had ik altijd zicht op de besneeuwde Turbón en de Pyreneeën. Ik meen zelf dat ik de Aneto zag.

Mijn eerste pauze was aan de oever van de Rio Isábena en dat riviertje zou ik volgen tot aan Graus. Tweede pauze was in Capella waar ik een restaurant had ontdekt vlakbij de route. Het was niet echt lekker, maar de calorieën en de  pauze kon ik gebruiken.

Jammer was dat ik op het laatst volgens de bordjes tussen twee varianten GR1 kon kiezen om Graus te benaderen en dat ik de verkeerde koos: het beloofde bruggetje over de Isábena hadden ze aan de kant gelegd. Ik kon weer helemaal terug naar de splitsing en alsnog de andere route nemen. Zo werd het toch nog een lange dag. Op het eind was goed te zien dat droogte nog niet echt een probleem is.

Ik liep tussen Lascuarre en Graus min of meer langs een vlakte die stikt van de varkensstallen, van oudsher zo te zien. De lucht is al niet om te harden als je in de buurt komt, maar het gekrijs zo nu en dan versterkt nog meer mijn afkeer van de bio-industrie. Waarom doen mensen dit?  

Lascuarre

Ik verwachtte met dezelfde bewolking op te staan als toen ik mijn tent in ging, maar tot mijn verrassing zag ik bij het wakker worden in het oosten achter de berghelling wat tekenen van zon. Het was nog steeds koud toen ik om 8 uur ging opbreken en mijn vingers deden er zeer van, maar na al het werk kon ik mijn zakje granola al in de zon opeten. Dat zijn de fijnste momenten van een nachtje buiten slapen. De stijve rug van bijna 14 uur vrijwel onbewogen op een matje liggen, was na het inpakken ook snel verdwenen. 

De tocht van vandaag leek op papier een makkelijke, dus ik hoefde ook niet snel op pad. Om circa 10.15 uur verliet ik mijn kampeerplek en met twee pauzes was ik 14.45 in Lascuarre. 

In Antigua Casa de Cantones, dat eigenlijk al vier jaar gesloten was, mocht ik bij wijze van uitzondering een nachtje slapen. Heerlijke luxe! Al mijn natte spullen liggen en hangen nu te drogen, verspreid over de kamer. 

De plaatselijk 'bar social' ging om 15 uur dicht, maar ik heb nog net voor sluiting een pizza weten te regelen om 'thuis' op te eten. 

Eerste dag Aragón, eerste nacht in mijn tentje

De dagen met hetzelfde aantal kilometers en hoogtemeters gaan niet allemaal even makkelijk. Kon ik gisteren bijna fluitend de hoogtemeters verstouwen, vandaag viel het met nagenoeg hetzelfde menu helemaal niet mee. Dat ligt dan aan het terrein. 

Vorig jaar was het modder die het tempo soms omlaag haalde. Van heel veel 'op en neertjes' word ik ook niet blij. Vandaag had ik na het hoogste punt bij Tozal de Puyol regelmatig dat ik dacht "huh, moet ik hier nou echt naar beneden?". Vooral bij de gevolgen van aardverschuivingen of erosie waren er nieuwe routes bedacht door iemand die wist dat het verantwoord was. Dus deed ik het natuurlijk wel, met voorzichtige stapjes. Maar het haalt de vaart er wel uit.

Verder zal ik echt niet klagen over het terrein. Heel veel bospaden, vandaag ook vaak begeleid door mooie muurtjes. Erg mooi was ook het dorpje Montañana in het begin.

Het was aanzienlijk kouder en bewolkter dan de vooruitgesnelde lente van afgelopen week. Maar het bleef droog! 

Ik wist dat ik voor het eerst buiten moest slapen, want de afstand naar Lascuarre moest echt in tweeën. Ik vond een erg mooi, stil plekje, vlak bij gezellig kletterend water. Het werd 's nachts 3 graden, maar met lange onderbroek, sokken en donsjas aan heb ik het niet koud gehad. Maar omdat het zo vroeg koud en donker is, werd het wel een lange nacht.

Pont de Montanyana -> Puente de Montañana

Ik ben in Puente de Montañana en dus de grens tussen Catalonië en Aragón overgestoken. De grens loopt dwars door het dorp van 100 en nog wat inwoners, vandaar ook de twee schrijfwijzen in de titel, catalaans en castilliaans. 

Van de GR1 in Catalonië heb ik 311 km daadwerkelijk gelopen. Afgezien van een paar kilometer vlak voor Banyoles heb ik vooral op het laatst vanaf Oliana richting de grens met Aragón een stuk GR1 overgeslagen, omdat ik dat in 2019 al had gelopen. Op naar de volgende 300!

Congost de Montrebei

Na een hartelijke knuffel van taxichauffeur Alex stond ik bij het ochtendgloren aan het begin van mijn tocht van vandaag, onder Ermita de la Mare de Déu de la Pertusa (het kleine puistjes links op die rots).

Ik zou voor de derde keer in mijn leven door de prachtige Congost de Montrebei lopen en had het rijk alleen, door het seizoen en het tijdstip. Het laatste stuk asfalt naar Puente de Montañana deed niets af aan dat genot.