Mijn Venezolaanse vrienden

In Bergà, waar ik sliep, kon ik weer gebruik maken van de Venezolaanse taxichauffeurs Luis en Disney (ja echt), die ik bij een eerdere tocht in de buurt al had leren kennen. Ik vind dat leuk. Praten over hallacas en Punto Fijo, en de relatie met Aruba.

Voordat ik met Disney op weg ging naar Gironella heb ik eerst bij La Vienesa twee cortados gedronken met een croissant erbij. De hondjes wachtten buiten braaf tot hun baasjes klaar waren met hun ontbijt. Op straat lagen de resten van een losbandig leven (de Carnavalsviering van gisteren).

De wandeltocht was wederom erg mooi, vooral het eerste stuk vanuit Gironella in het intieme winterse dal van de Riera de Graugés. Daarna was het veel pista, maar erg afwisselend. Natuurlijk moesten toch weer ergens de schoenen uit, maar aangezien ik toch wel een pauze had verdiend was het niet erg.

In l' Espunyola heb ik bij Cal Parera een salade en crema catalana op, in afwachting van Luis die me weer naar Bergà bracht.

Sagàs - Gironella

In Gironella was het nog flink mistig, maar toen we boven het dal van de Llobregat uit kwamen was het al lekker zonnig.

Na een knuffel van de taxichauffeur vertrok ik in Sagàs bij de kerk van Sant Andreu.Vrij snel in het begin werd er al flink geknald. Het is weer weekend en sommige mannen willen hun frustraties op dieren botvieren. Het was zo dichtbij dat ik maar ben gaan schreeuwen om te laten weten dat er ook menselijk wild rondliep. Enfin, met hun oranje hesjes kwamen ze te voorschijn en na een 'bon dia' voelde ik me in ieder geval gekend en kon ik rustig doorlopen.

Het was weer prachtig en eenmaal buiten de agrarische zone en in de bossen voelde het ongelooflijk desolaat, terwijl het toch niet ver van de weg moest zijn.

Voorbij Olván ging ik even zitten om te pauzeren en dat trok de aandacht van een loslopende (boerderij)hond. Hij wilde steeds maar knuffelen en spelen. Ik niet.

Het laatste stuk naar Gironella was niet interessant, maar ik kon weer een etappe afstrepen en na een omeletje en taart bij Cardinale was ik ruim op tijd voor de bus naar Bergà.

Regen

Het regent. Of eigenlijk: het giet. En al een tijdje. Het was al lang voorspeld. Dus heb ik een geplande vrije dag en vanochtend uitgebreid genoten van een copieus ontbijt bij Els Casals. 

Na check-out en een praatje, heb ik een half uur de regen getrotseerd om de bus naar Gironella te pakken. Daar mocht ik gelukkig vroeg mijn hotelkamer in.

Ik heb wat gegeten bij Cardinale, een alternatief en voor Gironella bijzonder zaakje. 

Met zo'n dagje regen besef ik ook hoeveel geluk ik tot nu toe had met het weer. Morgen wordt het gelukkig weer mooi en dat lijkt nog een week aan te houden!

Els Casals revisited

Ik vertrok bij de kerk van Lluçà in een erg harde wind (zie de conifeer naast de kerk buigen), maar dat werd op mijn wandeling al gauw minder. Het was heerlijk en tamelijk gemakkelijk lopen over grotendeels weinig gebruikte (en zelfs voor 4x4 soms onbruikbare) pista. Pas in het laatste stuk, na de koffie bij Sant Cristofol, en voorbij de Riera de Merlès, kreeg ik er ook bospaden bij. 

Eindpunt was Masía Els Casals waar ik in november 2024 al eens was geweest en waar ik erg veel zin in had. Het is een landhuis met hotel en een restaurant met Michelinster. Als hotelgast kun je voor bijna niets een dagmenu krijgen. Het eten was echt erg goed! 

Aan alles kon je merken dat de koks in staat zijn tot exquise gerechten. Dus na aankomst en douchen heb ik zitten smikkelen. En geleerd dat Manto Negro een druivensoort is.

En waar kun je nou in een Michelinrestaurant met blote voeten in Crocs gaan zitten?!

Alpens - Lluçà

Een makkie vanuit Alpens over pistas. In de verte zag ik de besneeuwde Pedraforca. Toen ik dacht dat ik er bijna was, vanaf het laagste punt bij Moli de Puig-Oriol, ging het helaas minder soepel door verwarring vanwege de gewijzigde route. Dus moest ik over een steil overwoekerd pad waar ik steeds bleef haken aan struiken, ging ik op mijn knieën onder een ijzerdraadje door en liep ik zoekend heen en weer over het veld met twee paarden (gelukkig lieten ze me na de aanvankelijke nieuwsgierigheid met rust). En ook later liep de nieuwe route inmiddels anders. 

In Lluçà werd ik opgepikt door een taxi, zodat ik in Prats de Lluçanes kon overnachten. Het dorp noch het Hotelet waren vrolijkmakend. Nou ja, wel de eerste koffie van de dag dan...

Privéchauffeur naar El Cremat

Ik moest dus nog de route van El Cremat naar Alpens lopen. De behulpzame verhuurder van het appartement heeft mij naar het beginpunt gereden. Dat moest wel vroeg, omdat hij moest werken. Dus gingen we om 7.45 uur weg en stond ik al voor half negen op de route. 

Vandaag kwam ik voor het eerst wat hoger, op de Coll Tallat, voorbij het kerkje van Santa Margarida de Vinyoles, op circa 1200 meter.

Het bleef bewolkt, maar toen de zon het een kwartiertje van de wolken won, kon ik precies lekker pauzeren op een paar mooie rotsen met uitzicht. Daarna was het steil afdalen door het natte bos met soms glibberige stenen, en kleine riviertjes van regenwater over het pad.

Ik was om 12.00 uur alweer uitgewandeld en kon in Bar Casino aan de koffie met warme chocomel.