Het was vorige week zondag inderdaad de laatste wandeldag. Goed dat ik er toen al bij heb stilgestaan. Spijt heb ik niet dat ik ben gestopt, want de weersvoorspelling is nog steeds consequent slecht, ook voor de langere termijn. Niet eens een mogelijke korte opleving tussendoor waardoor ik twijfels kon krijgen.
Maar het is wel gek, na 835 kilometer en drie maanden lekker monomaan vrijwel alleen met wandelen bezig te zijn. Het lijkt nu al allemaal erg ver weg, mijn wandeltocht. Lezen van mijn eigen blog helpt er vrede mee te hebben dat ik moest stoppen. En alvast denken aan het vervolg later in het jaar.
Ondertussen heb ik de terugreis definitief geboekt en ook de nodig gebleken lange omweg via Zaragoza en Perpignan, omdat mijn snelle verbinding via Bayonne werd geannuleerd wegens spoorproblemen.
Verder zit ik een beetje mijn tijd vol te maken in Vitoria. Ik heb de route gelopen met muurschilderingen en ben naar het Artium, het museum voor hedendaagse kunst, gegaan.
 |
