Dit was de gevreesde zware dag, 20 km en 1000 m stijgen en dat met een pas aangevulde en dus veel zwaardere rugzak.
In het vlakke stuk vanuit Jerte trof ik helaas eerst nog een riviertje dat ik moest doorwaden. En daar zijn mijn Crocs voor!
Vanaf Cabezuela del Valle (letterlijk aan de kop van de vallei, die van de Rio Jerte) ging het omhoog, door oneindige kersenboomgaarden tot op grote hoogte. Op een gegeven moment op 900 meter hoogte, moest ik het bos in, dus had ik geen zicht op de kersencultuur die ongetwijfeld nog hoger ging
Ondanks dat het stijgingspercentage fors was, ging het goed, al zweette ik me te pletter. Ik pauzeerde in het bos na de eerste 600 hoogtemeters, net voor het weer extra steil werd.
 |
| Terugkijkend op wat ik had gelopen vanaf Cabezuela |
Toen ik boven het bos uit kwam, had ik opeens uitzicht op waar ik vandaan kwam. Ook zag ik weer volop de brem en de lavendel.
 |
| Vlak voor Camino de Espino |
Aangekomen bij de Camino de Espino, een brede zandweg, hoefde ik nog maar 200 m te stijgen naar Puerto Honduras (de col van 1440 m, die het hoogste punt voor mij zou zijn) maar ik kon het niet meer opbrengen. Mede door de gekmakende vliegen die constant rond mijn hoofd zwermden en regelmatig op mijn ogen, wang, lip of neus gingen zitten. Niet leuk.
Ik ben nog heel even doorgelopen, maar een dikke 100 m voor het hoogste punt gestopt toen ik water zag en een goede kampeerplek. En dat was wel leuk! Eindelijk weer. Het was ook niet koud, het was gewoon goddelijk.
Beter zo. Morgen het laatste stukje naar Puerto Honduras, dan de stenige afdaling en nog 13 km relatief vlak naar Zarza de Granadilla. Moet lukken.
