Zie hier als voorafje de drie gezichten van deze wandeldag:
 |
| Bergpad |
 |
| Asfaltweg |
 |
| Cañada |
De keuze gisteren voor mijn vroegtijdige kampeerplek was een goede, bleek vanochtend: een betere plek was er niet. Ik liep dus nog het laatste stukje omhoog naar Puerto Honduras. Daar kwamen twee wielrenners tegelijk met mij aan, maar het was zondag en in no time stroomde de pas vol met motorrijders en auto's.
 |
| Afdaling naar Gargantilla en Aldeanueva de Camino |
De afdaling ging over de Ruta de los Carboneros, die in het verleden zorgden voor houtskool voor het dal, en duurde twee uur. Het pad was inderdaad stenig zoals ik uit een ander verslag had kunnen lezen, maar het viel mee. Het was een gewoon bergpad.
In Gargantilla, het dorpje onderaan de afdaling, heb ik gepauzeerd om mijn schoenen en voeten lucht en rust te geven zonder pottenkijkers. Die zou ik hebben gehad in het 3 km verder gelegen Aldeanueva del Camino, waar ik een hapje ging eten op een terras.
 |
| Nou ja, het vulde ... |
Volgende hoofdstuk: de asfaltweg naar Abadía, een onbegrijpelijke keuze voor de GR10. Totaal moest ik 8 km harde ondergrond verduren. Waarom? Het was heet en er was geen schaduw. Doorzetten maar...
Deel drie van de route was één en al cañada, maar opgelucht als ik was dat ik het asfalt kon verlaten, de start was geen onverdeeld genoegen. Het eerste deel was een duidelijk in onbruik geraakte cañada, want het gras en de bloemen stonden bijna manhoog en heel dicht op elkaar. Hoewel ik de route qua richting ongeveer wist, viel die niet te herkennen in het veld en dus maakte ik soms, al worstelend door de jungle en zonder machete rare diepe stappen. Ik kon immers niet zien waar ik mijn voeten moest zetten en zakte soms diep weg of struikelde.
Juist toen ik op de voor me liggende heuvel zag waar de route verder liep en het einde van de ellende in zicht was, raakte ik in een zompig deel, want het diepste stuk in het weiland. Ik vervloekte dat ik dus deze dag alwéér niet met droge voeten doorkwam. Op zoek naar een iets hoger gelegen passage en nog steeds in de bush, dus blind voor de ondergrond, verloor ik mijn evenwicht. Ik viel voorover met mijn gezicht in een poel modderwater. Lekker! En het was met een zware rugzak niet eens zo makkelijk weer overeind te komen. Enfin, een blauwe plek met schaafwond op mijn scheenbeen was alles wat ik eraan over hield. Plus modder in neus en oren. Als ik thuis ben moest ik maar eens naar een Wellnesscentrum met modderbaden, als ontwenningskuur.
 |
| In de verte de Embalse de Gabriel y Galán |
De rest van de route over cañadas was beeldschoon, zoals je ze in Extremadura kunt voorstellen: lopend door glooiende uitgestrekte velden in een landschap met de gevarieerde dehesas. Fantastische weidsheid!
 |
| De schaapsherder en zijn kudde |
Een half uur voor Zarza de Granadilla heb ik nog een praatje gemaakt met een schaapsherder op wiens terrein ik (blijkbaar) aan het pauzeren was. Hoeden van kuddes gaat tegenwoordig vaak gemotoriseerd en ik zag hem al in zijn auto voor de kudde uit sjezen om bij mij poolshoogte te nemen. En ik dacht 'o jee...!'.Geen probleem, zei hij, toen ik uitlegde dat ik even moest rusten.
Toen ik verder wilde lopen heeft hij me voorbij zijn kudde begeleid, want voor zijn drie honden was ik het grote gevaar en zij zouden mij anders aanvallen ter verdediging van de schapen.
Met zijn kudde liep een lammetje mee dat volgens de herder gisteren was geboren! Ik kreeg nog een hartelijke hand als afscheid. Het was een leuke kennismaking en een mooie afsluiting van een hele gevarieerde dag. Die eindigde met een heerlijke douche in een fijn appartementje in Zarza de Granadilla...
Om weer heel andere redenen was dit best een zware dag. De komende twee weken heb ik qua afstanden en hoogtemeters geen grote uitdagingen meer en zal vooral de hitte mijn vijand zijn. Maar ja, geen regen, geen modder ... hoop ik.
 |
| Ik ben nu bijna door de bergen heen, alleen de Sierra de Gata nog |
