Hagel en regen in bakken. Mijn regenjasje hield mij boven droog, maar mijn broek was al gauw zeiknat, ook al omdat ik constant door natte struiken liep. Daardoor liep het water ook mijn schoenen in, maar gezien het bruine water in mijn schoenen zijn die ook niet meer waterdicht.
Gelukkig was daar een prima grot om even wat droogs aan mijn benen te doen en te wachten tot ik verder kon. Met mijn natte broek ik een plastic zak bovenop liep ik na een uurtje weer verder.
Het einddoel van de dag was Venta Gaeta en daar ging de zon schijnen. Letterljjk en figuurlijk! Venta Gaeta is een gehucht met 69 inwoners en één populair restaurant annex slagerij. Niets fancy, degelijke pot. Maar ook met een hart voor de GR7-wandelaars.
Tewijl ik genoot van de Garbanzos con Mariscos en buiten mijn broek en schoenen in de zon konden drogen, ging de restauranteigenaar bij de Alcalde (burgemeester, dorpsoudste) voor mij een goed onderkomen regelen.
Ik mocht die nacht in de wachtkamer van de huisartsenpost slapen! Over deze gastvrijheid had ik op GR7-blogs al gelezen, maar niet gedacht dat ik daar gebruik van zou willen maken. Maar nu vond ik het eigenlijk wel erg comfortabel.
De volgende ochtend was het helemaal feest. Het pleintje stroomde vol met wielrenners en motorrijders, die hier maar wat graag stoppen voor koffie of een biertje en de broodjes worst.
Ik had geen haast en genoot van de gezelligheid onder het genot van een cortado. Daardoor kwam ik ook aan de praat met Sanne en Daan en konden we onder andere de verwondering over vliegtuiggeluid op de John Muir Trail delen.
On half twaalf ging ik op pad. Dag Venta Gaeta! Wat een hartverwarmende ervaring...
