De twee volgende wandeldagen waren weer ouderwets zonnig en de route was prachtig en afwisselend met mooie vergezichten. Ik kwam zelfs bij twee riviertjes, ongekend op de GR7 tot nu toe! De lange dagen zijn gelukkig voorbij. Ik had 34 kilometer opgedeeld naar de beperkte aanwezigheid van bronnen. En dat betekende het gehucht Mijares als logische overnachtingsplek.
De route liep vanuit Venta Gaeta over de Serra Martes en daarna ging het wat op en neer waarbij ik zelfs opeens de zee en Valencia kon zien liggen. Na een diepe duik naar Campanento Tabarla aan de Rio Magro en een pauze liep de route weer flink omhoog door het bos. Van de drie beloofde
fuentes was de eerste, Pozico Valentin, afgesloten. Nog twee te gaan! De tweede zou aangegeven zijn vanaf de route, maar ik kon hem niet vinden. Spannend! Gelukkig dat in Mijares een oude heer mij de weg wees naar Fuente de la Olivera. Zo kon ik water tappen voor avondeten en ontbijt en de volgende wandeldag.
Ik had mijn tentje net buiten het dorp gezet, bij Casa Mijares. Ooit een herenhuis, daarna een
albergue annex
casa rural, maar inmiddels al jaren leegstaand en vervallen.
Omdat het 's ochtens erg koud was en ik niet veel meer te gaan had, kwam ik pas om 10.15 uur mijn tent uit en vertrok ik na twaalven. Een gemakkelijke route via Campanento Moratillas, het gebied El Fresnal en slechts één klim over pista, bracht mij in vier uur naar El Rebollar, een etappeplaats op de GR7 bij een gehucht met snelweg, benzinestation, vrachtwagenparkeerplaats met stadionverlichting en wegrestaurant. Wat heb je meer nodig voor een rustdag?
