"Laurensgeluk"

In gedachten ging ik mijn enorme geluk met het weer steeds vaker Laurensgeluk noemen. Want zoals onze vrolijke Ekkel altijd zwijnt bij Hiking-Site-events, dat had ik dus met de GR11. Ik heb tijdens het lopen eigenlijk bijna geen regen gehad, zelfs niet in het modderige begin. Zelfs toen had ik maar één dag echt voortdurend harde regen (of eigenlijk een halve, want om 13 uur besloot ik gewoon in de refugio te blijven die ik inmiddels had bereikt) en twee, hooguit drie dagen had ik lichte regen of buien waarvoor ik regelmatig moest schuilen. Wat er dan wel aan serieuze nattigheid viel, viel vaak ´s avonds en ´s nachts, als ik al droog in mijn tentje zat. En in Benasque heb ik met het oog op de weersvoorspelling gewoon een dag of twee extra gewacht met verder lopen. Mijn paclite jasje heb ik dus bijna niet uit de rugzak hoeven halen.

Afgelopen week had ik nog een laatste, maar subliem voorbeeld van Laurensgeluk: werd ik in het laatste klimmetje naar Sant Quirze voor het eerst in weken nat van de kortdurende substantiële regen, wat er die nacht aan bakken uit de hemel kwam deed die neerslag aan het eind van de middag domweg verbleken. Laurensgeluk dus.