De wandeltocht begon in Quila Quila en daarna heb ik kennisgemaakt met Purunkila, Irupampa (in de krater van Maragua) en Chaunaca. Het zijn geen echte dorpjes, maar gehuchtjes van meest verspreid liggende huisjes van keuterboertjes. Er staat soms een schooltje waar kinderen uit de wijde omtrek te voet naar toe gaan. Elektriciteit is er niet, noch stromend water. Het telen van mais, aardappelen en groenten en het houden van enkele stuks vee is waar de bewoners van zonsopgang tot zonsondergang mee bezig zijn.

Na het koude natte herfstweer van de dagen ervoor had ik het oneindige geluk van zes stralende dagen (met één hoosbui, die ´s avonds viel). Uit sportief oogpunt was het aan de magere kant. Ik had gevraagd om een trektocht met zo´n 5 uur lopen per dag. Dat viel dus tegen! Het bleek dat ze daar de rust- en lunchpauze in meerekenen en ook nog uitgaan van de gemiddelde dikke taart die normaal alleen loopt om te winkelen. Dat is blijkbaar de referentie van de gids bij de aanduiding van de loopduur. En ik deed het dus in de helft of zoiets. En dan te weten dat ik voor een doorsnee bergwandelaar écht niet snel loop, integendeel, maar voor een doorsnee taart dus blijkbaar wel. De eerste drie dagen was het gemiddeld slechts 3 uur lopen, netto, echt rampzalig.
Gelukkig wist de gids er met wat improviseren nog wat uurtjes bij te slepen, maar met woensdag een tripje van 5 ½ uur lopen was het maximum wel bereikt. Vroeg in de middag (of zelfs eerder) weer klaar zijn met lopen en naar de horizon kijken, hoe mooi ook, is eigenlijk niet waar ik voor kwam. Ik hou er wel van om de hele dag onderweg te zijn en na afloop moe maar voldaan te eten en te slapen.

Maar er was gelukkig zoveel meer. Ik heb genoten van de natuur, het cultuurlandschap, de rivieren en riviertjes, de kleurrijke mensen en hun cultuur en de interessante cultuur- en natuurhistorie.