Vorige week ben ik verhuisd naar mijn tweede semi-vaste huis. Ik woon nu niet meer bij een familie, maar heb een soort mini-appartementje. Heel anders is het ook niet, want ik ga door het huis van de eigenaren twee trappen omhoog naar mijn eigen stulpje. Maar ik heb een eigen badkamertje en soort eigen keukentje. Het allermooiste van dit stekkie is het enorme dakterras met een fantastisch uitzicht over het historische centrum en de noordelijke stadsdelen. Dat terras is weliswaar niet exclusief voor mij, maar overbevolkt is het er nou ook weer niet (heel soms ben ik er samen met een andere tijdelijke bewoner) en ´s avonds is het wel mijn domein. Dan zet ik een stevig hoog tafeltje buiten in een hoek waar ik op kan zitten, zodat ik uitzicht heb en de lichtjes van de stad zie.
Verder is mijn leven drastisch veranderd. De superzware dagen van de eerste vier weken met spaarzame vrije uurtjes zijn voorbij. Behalve dat het werk in Betania ´s middags doorgaat, heb ik verder alleen drie keer in de week ´s avonds nog twee uurtjes spaanse les. Ik zou eerst na de eerste vier weken de hele dag vijwilligerswerk doen, maar dat blijkt te zwaar. Het is erg intensief werk en bij Betania is er nergens in de buurt een plek om tussen de middag even tot rust te komen en een hapje te eten. Terug naar het centrum voor een hapje eten kost anderhalf uur reistijd en heeft dus geen zin als het om even bijkomen gaat. En de hele dag op Betania zijn met twee verschillende groepen en zonder echte pauze is mentaal echt te zwaar voor mij.
En dus ... ben ik ´s ochtends vrij. Wat een luxe! Ik heb een sportschool gezocht en heb de eerste week alweer vier keer getraind. Heerlijk!!! En de terugval na zes weken niet trainen viel niet eens tegen (vrijdag alweer 45 kilo met kniebuigen, dus 75% van normaal), evenmin de spierpijn. Maar het scheelt waarchijnlijk dat Sucre een aaneenschakeling van heuvels is en je constant heuvelkop, heuvelaf loopt.
