Ik ben dit blog ooit begonnen bij mijn eerste sabbatical in 2008 (Bolivia, Peru en GR11) en heb hier ook verslag gedaan van de 2000 km GR7 (2016). Voor de talloze kleinere tochten van 1-4 weken die ik jaarlijks doe, heb ik niets vastgelegd, en helaas ook niet van de bijzondere als de JMT en een stukje PCT. Ik gebruik dit weblog nu als ik de tocht de moeite vind. Recent was dat voor de Camí de Cavalls op Menorca (2024) en de laatste 650 km van de GR10, die van Valencia naar Lissabon (2025). Vanaf januari 2026 staat de GR1 op het programma: van Sant Martí de Empúries aan de Middellandse Zee naar Puerto de Tarna in de Picos de Europa.

maandag 18 februari 2008

Thuis

Mijn eerste week Sucre zit erop. Het is een fijne stad en ik voel me er wel thuis. Ook als ik vanuit het centrum in pakweg 35 minuten naar huis loop en ik dan al snel de enige gringo op straat ben, voel ik mij altijd op mijn gemak. Opvallend is wel dat ik hier meer bedelaars zie dan eerder in Bolivia.
De stad heeft een dikke 200.000 inwoners en is gesticht halverwege de 16e eeuw, door de Spaanse kolonisatoren uiteraard. Sucre is officieel de hoofdstad van Bolivia, hoewel in La Paz de regering zetelt. In Sucre zit de rechtsprekende macht en vooral heeft Sucre het Constitutioneel Hof. Sinds eind 2007 botert het niet meer zo tussen La Paz en Sucre, omdat de huidige regering van Evo Morales de constituerende rol bij Sucre wil weghalen. Er zijn daardoor in november onlusten geweest in Sucre waarbij vier doden vielen. Overal in de stad is nu graffiti te vinden, o.a. met verwensingen aan het adres van de Paceños (inwoners van La Paz) en achter de ramen van huizen en ruiten van auto´s zijn protestaffiches te vinden. Bij dit alles wordt bier van het merk Paceña grappig genoeg getolereerd, terwijl je daarvoor toch ook een boycot zou verwachten. Waarschijnlijk staat bier (net als carnaval) boven elke politieke strijd.