Sucre staat sinds 1991 op de Werelderfgoedlijst van Unesco vanwege het witgepleisterde historische centrum met koloniale architectuur. Buiten het historische centrum valt op dat ook in de armste buitenwijken, met onverharde wegen, alle huizen van steen zijn en dat er veel openbaar groen is: extreem gecoiffeerde rotondes, groen middenbermen, plantsoenen en parkjes en boompjes langs veel woonstraten.













In een aantal opzichten is Sucre ook armoedig. De bestrating is vaak kapot, met dikke gaten in wegen en trottoirs, zoals het een derdewereldland betaamt. Het inkomen is natuurlijk ook niet veel hoger dan gemiddeld in Bolivia en dat zie je terug in de detailhandel: heel veel hele kleine levensmiddelenwinkeltjes van 3-8 m2 bijvoorbeeld, met nagenoeg hetzefde assortiment. Armoedig is ook dat soms niets eens vanaf 10 Bolivianos (1 euro) gewisseld kan worden.
Maar tekenend vind ik ook het volgende. De stad kent sinds jaar en dag een klein populatie buitenlanders die hier Spaans leert. Toch is er nergens een boek met spaanse grammatica te vinden. Daarentegen heeft Marcelo, mijn docent Spaans, voor zichzelf en zijn collega´s een kopie gemaakt uit mijn werkwoordenboekje, omdat daarin het gebruik van de verschillende vormen zo goed wordt uitgelegd.