Zwaar was het. Pfff ... helemaal kapot. De eerste helft was hooguit een beetje zwaar vanwege de hoogtemeters vanuit Biel naar de Collado Erica la Fosa en de afdaling daarna tot aan Pozo Pigalo, maar het was erg mooi en gevarieerd over rotspaden door het bos. Ondanks de wind heb ik even lekker gepauzeerd bij Pozo Pigalo.
Daarna begon de ellende pas. Nog dik 10 km te gaan, over een lelijke, kale, harde en winderige pista, met deels veel hard geworden diepe moddergroeven van zwaar (bosbouw?)materieel. Eerst omhoog tot aan de Portillo de Sibiriana en toen over dezelfde ellende weer afdalen. En toen ik echt al op mijn tandvlees liep, qua zere voeten, moest ik op het eind nog opnieuw stijgen naar Petilla de Aragón en voelde ik ook een voorspeld spettertje nu en dan.
Maar ik was op tijd binnen bij het Hostal Don Santiago de Ramón y Cajal, want daarna begon het te regenen, als voorspeld. Na twee dagen zonder behoorlijk eten was ik al blij met de patatas bravas, in dit geval gewoon gefrituurde aardappeltjes met ketchup. En niet te vergeten chocomel en koffie! Later kreeg ik gelukkig nog een heerlijke salade van chef Oleksander. Wat een genot na drie dagen droogvoer.
Petilla de Aragón is een piepklein dorp (35 inwoners) bovenop een rots en anders dan de naam doet vermoeden, hoort het bij Navarra en is het een van de enclaves van Navarra in Aragón.
