Vandaag moest ik Arguis-Bolea doen. Op papier in ieder geval een stuk zwaarder dan de afgelopen opgeknipte dagen. De taxi kwam om 7.20 uur en ik was dus ook nog voor 8 uur in Arguis op pad. Omdat ik in Bolea had geslapen en daar weer terug zou komen, kon ik mijn rugzak ook lekker licht houden. Daarom viel het allemaal erg mee.
De aanloop vanuit Arguis en het klimmetje langs de Pico Peiró door het beukenbos naar de Collado de Sarramiana als hoogste punt, was in 2,5 uur gepiept.
De afdaling van totaal bijna 1000 m had veel gezichten: eerst langdurig flauw hellende pista, na de Pozo de Nieve (sneeuwkuil) een grotendeels venijnige afdaling van 450 m door het bos over rotspad met losse stenen, en tot slot een net iets te lange grindweg naar Bolea. Maar ik stond om 14.00 uur onder de douche!
Het is na de Sierra de Guara bijzonder om in Bolea in een laagvlakte terecht te komen. Andere temperaturen ook: de rozemarijn bloeide op de lagere hellingen volop! En bij Bolea waren de amandelbomen ook weer groen.
