Ik ben dit blog ooit begonnen bij mijn eerste sabbatical in 2008 (Bolivia, Peru en GR11) en heb hier ook verslag gedaan van de 2000 km GR7 (2016). Voor de talloze kleinere tochten van 1-4 weken die ik jaarlijks doe, heb ik niets vastgelegd, en helaas ook niet van de bijzondere als de JMT en een stukje PCT. Ik gebruik dit weblog nu als ik de tocht de moeite vind. Recent was dat voor de Camí de Cavalls op Menorca (2024) en de laatste 650 km van de GR10, die van Valencia naar Lissabon (2025). Vanaf januari 2026 staat de GR1 op het programma: van Sant Martí de Empúries aan de Middellandse Zee naar Puerto de Tarna in de Picos de Europa.

dinsdag 17 maart 2026

P.N. Sierra y Cañones de Guara

Het had een paar graden gevroren vannacht. Dus bleef ik net zo lang in mijn tent liggen tot de zon erop scheen. Dat maakte wel dat ik pas na elven weg ging. 






















De wandeling van vandaag was erg mooi, maar zwaar. Hat begon met de klim naar het verlaten dorp Bagüeste. Daarna kon ik weer afzakken naar Letosa, waar het doorwaden van riviertje Mascún maakte dat ik meteen maar (opdroog)pauze nam. 

Het Parque Natural heet niet voor niets P.N. Sierra y Cañones de Guara, omdat het gebied heel veel imposante rivierkloven kent. Voor mij was het vandaag de kloof van de Rio Mascún. Na de pauze volgde ik deze kloof naar eindpunt Rodellar, vanaf het rivierniveau vlakbij Letosa tot langdurig op en neer hoog boven de kloof.




























Het viel me zwaar, vooral door het terrein. Nog nooit zoveel steil rotspad met losliggende stenen voor mijn kiezen gehad. Vooral de afdaling op het eind was echt een straf. Uiteindelijk was ik pas om 18 uur op bestemming, een appartementje in Rodellar. Vooral mijn voeten zijn blij dat ze een rustdag hebben!