Ik vertrok bij de kerk van Lluçà in een erg harde wind (zie de conifeer naast de kerk buigen), maar dat werd op mijn wandeling al gauw minder. Het was heerlijk en tamelijk gemakkelijk lopen over grotendeels weinig gebruikte (en zelfs voor 4x4 soms onbruikbare) pista. Pas in het laatste stuk, na de koffie bij Sant Cristofol, en voorbij de Riera de Merlès, kreeg ik er ook bospaden bij.
Eindpunt was Masía Els Casals waar ik in november 2024 al eens was geweest en waar ik erg veel zin in had. Het is een landhuis met hotel en een restaurant met Michelinster. Als hotelgast kun je voor bijna niets een dagmenu krijgen. Het eten was echt erg goed!
Aan alles kon je merken dat de koks in staat zijn tot exquise gerechten. Dus na aankomst en douchen heb ik zitten smikkelen. En geleerd dat Manto Negro een druivensoort is.
En waar kun je nou in een Michelinrestaurant met blote voeten in Crocs gaan zitten?!
