Ik heb tot 7.00 uur geslapen. Het had gevroren. Vlak boven me hoorde ik herten langdurig blaffen. Ik vroeg me af of dat met mijn aanwezigheid te maken had. Ik ben meteen aan de slag gegaan om zo snel mogelijk mijn kampeersporen te wissen. In het nabijgelegen dorp Pelegrina heb ik op een bankje in de zon mijn muesli met thee weggewerkt
De route langs de Rio Dulce was werkelijk prachtig, in ieder geval voor zover deze door de bossen liep. Vanaf Aragosa was het niet alleen landschappelijk iets minder, maar vooral verging mij de lol vanwege het aanhoudende geworstel met modder. Door de overvloedige regen had de Rio Dulce tot ver buiten de oevers gelegen, zo te zien zeker 20 meter verder en anderhalve meter hoger. De zandweg en velden waren nog dusdanig verzadigd met water dat je er niet zonder natte voeten langs kwam. Wat een getob! Ik besloot daarom vanaf Villaseca de Henares het laatste stuk naar Matillas de Rio Dulce te laten voor wat ie was en over de autoweg te lopen. Voor de laatste 2 km kreeg ik zelfs een lift. Maar goed ook, want ik was best kapot. En ik had ook nog een (voor mij zeldzame) blaar onder mijn voet.
