Ik zit nu in Igualada en vergeleken met gisteren lijkt het wel Las Vegas.
In Jorba, het dorp waar de GR7 langs schampt en ik de etappe wilde eindigen, was geen logies. Igualada was met de bus in 10 minuten te bereiken. En dan heb je het opeens over een stad van bijna 40.000 inwoners, wat hier in Spanje altijd garant staat voor een uitstraling van een stad van minimaal 100.000 op mijn Nederlandse schaal.
Ik zit duidelijk in het suburbane deel. Het hotel heet America, naast ons zit de Burger King, waar ik een dubbele Whopper heb gegeten, en aan de overkant de Mercadona. Meer heb ik met mijn zere voeten even niet nodig.
Ik moet er wel om lachen als ik denk aan de geraniums waar ik vanochtend mee wakker werd en de partij die ik nu onder mijn raam vind.
De wandeletappe vandaag kende een inmiddels bijna ongekende hoeveelheid asfalt of vergelijkbaar. Aangevuld met de loop vanaf de GR7 naar de bushalte in Jorba totaal wel 3 uur. En dat voel ik.
