Soms moet je gewoon brutaal zijn. Ik had vooraf een overnachtingsplek op het oog ergens over de helft tussen Pinoso en Elda, in de buurt van een kapelletje waar water zou zijn. Ik had ook op Google Earth gezien dat er in die buurt wat terrasgewijze olijfboomgaarden waren. Ik had nog niet besloten te stoppen en een plek voor de tent te zoeken en daar was ie al ... 3 m2 vlak en kaal als een biljartlaken, tussen enkele naaldbomen en struiken. En een mooie flauwe gladde rotspartij als zitje. Maar onzichtbaar was ik niet. Het was namelijk op maar 10 meter van een smal weggetje, dat (zo bleek later) 's avonds en in het weekend erg populair was bij het sportieve deel van Elda en Monóvar. Voor wie het wilde was ik goed te zien. Maar niemand wilde! Die avond en de volgende ochtend kwamen er echt hordes wandelaars en fietsers voorbij, per twee, drie of per tien. Ik kon ze letterlijk verstaan, zo dichtbij waren ze. Ik zag hun koppies steeds voorbijgaan. Maar ze hadden het allemaal te druk met hun gesprekken en het letten op de kuilen en bochten in de weg.
Volgende keer is het weer anders. Voor een Zona Acampada in het Parque Natural Font Roja bij Alcoi waar ik dinsdag wil neerstrijken, heb ik per e-mail een heus formulier ingediend bij de gemeente. Het zal mij benieuwen ...
