De blije landloper - een tussenstand

De GR7 mag dan wel een heel ander soort trektocht zijn dan de GR11, ik voel me er compleet gelukkig bij. Het lopen vergt tot nu toe naar verhouding weinig inspanning en technisch gezien zijn er geen uitdagingen. Er zijn nauwelijks mooie bergpassen met adembenemende vergezichten en ook geen stille desolate kampeerplekjes aan een meertje of riviertje. Maar het is een tocht met een waarde van zichzelf, die het begrip 'landloper' recht doet. Rob heeft mij deze prachttitel gegeven en zo is het inderdaad: ik doorkruis Spanje in een middeleeuws tempo en ben helemaal opgenomen in het landschap. Ik voel me er thuis. Dit is wat ik doe, en dit is wat ik ben. Zo voelt het.

Verveelt dat dan niet, wéér een landweggetje door amandelbomen met wéér een dorpje in aardekleuren in de verte? Nee, eigenlijk niet. Het zijn allemaal bekende beelden, maar geen 'behang' en ik zie het allemaal heel bewust, zonder alles voor vanzelfsprekend aan te nemen. Door mijn stapvoetse tempo zie ik van alles, van bijzondere stenen tot dierensporen die ik niet ken. En ik ben steeds nieuwgierig naar wat ik zal tegenkomen. Elke dag weer ga ik met plezier op pad.

Nu bof ik ook wel met het weer, dat ik echt niet beter heb kunnen treffen. De spaarzame regendagen heb ik makkelijk kunnen omzeilen door mijn plannen aan te passen. In het begin had ik het nog wel eens koud, zeker 's nachts, maar nu is het lente! De dagen zijn nu al zo lang dat ik meestal vroeg al zon heb en 's avonds niet voortijdig door de kou mijn slaapzak in moet duiken. 

Afgelopen week had ik zelfs ' s ochtends bij het ontbijt al de neiging om de schaduw op te zoeken! En eergisterenavond was het een tijdje te warm onder mijn als deken gedrapeerde slaapzak. En dan moet de zomer nog beginnen. Maar mij hoor je niet klagen!

Ik hou ook van het zo van dichtbij meemaken van de seizoenen. Naast het stijgen van de temperatuur en het lengen van de dagen, de pracht van de natuur die ontwaakt. De eerst kale grote bomen die nu een groene waas hebben, de amandelbloesem die verwordt tot dikke amandelen, het graan in de velden en de knopjes van de rozemarijnbloemen ...

Het is op deze tocht ook leuk om elke dag weer in een volgende plaats en op andere pleintjes aan te komen en andere mensen te spreken. Nu ik inmiddels wat te vertellen heb aan de mensen die ik spreek, geniet ik ook van de verbazing, het ontzag en interesse die mensen dan tonen. 

Het was waarschijnlijk al opgevallen dat ik het eten en drinken ook heel belangrijk vind. Ook al lijken de bars en hun aanbod allemaal op elkaar, ik geniet steeds van de cortado's, zeker als ik even buiten de bewoonde wereld ben geweest. Het eten smaakt me altijd goed en regelmatig zelfs buitengewoon. Ik eet heel soms alleen om wat binnen te krijgen, maar waar ik de kans krijg maak ik er voor mezelf ook echt een feestje van. 

Ik hou hoe dan ook van de combinatie van Spartaans en luxe. Ik maal er niet om dat ik soms moet kamperen zonder stromend water en dus gewoonweg aan alle kanten plak en dat mijn broek stijf staat van het zout. En ik vind het daarna heerlijk om weer een kamer met douche te hebben, mijn kleren schoon te wassen en te genieten van alle stadse geneugten. Oud brood bij het ontbijt en een goede maaltijd bij aankomst gaan goed samen. En trouwens ... mijn eigen thee bij de tent is ook echt veel lekkerder dan wat ik meestal in een bar krijg.

Ik zit nu op nagenoeg de helft van mijn geplande tocht en heb er nu ook vertrouwen in dat mijn voeten het tot in Andorra gaan redden. Dankzij het derde (en beste) paar siliconenhakjes in mijn Inov8's en het na Cádiz en Málaga teruglopen van het aantal asfaltkilometers op de GR7, heb ik naar verhouding weinig last meer.

Er komen nu wat dagen aan met een aantal hoogtemeters per dag met vier cijfers. Dat ben ik niet meer gewend, en als ik dan ook de plank mis sla met water terwijl het warm is, kan het nog zwaar worden. Maar ik probeer me vooraf steeds goed in te lezen en zo nodig maatregelen te nemen. Hoe dan ook, ik ga het meemaken!