Ik wilde toch geen asfalt? Nou, ik kon het krijgen! Op een dagetappe van bijna 33 kilometer met ruim 900 m stijgen en 1200 m dalen heb ik voor de verandering eens weinig fijne pista en veel paden gehad. En hoe! Paden met veel grote, vuistdikke stenen. Het was een beetje teveel van het goede, zeker met mijn minimalistische Inov8s waarvan de zool na 1000 kilometer nog dunner is geworden. De foto's spreken voor zich.
Daarbij was het in de uren vóór Vallada ook één grote boerenkool van weinig gevarieerd laag struikgewas, met paden door boerenkool en uitzicht op niets anders dan boerenkool, tot in de vertes.
De mentale doodsklap kwam toen ik (niet goed voorbereid) dacht dat ik er bijna was en nog het steile pad langs de Penya Barrota naar beneden moest. Een pad dat ik in goeden doen met plezier omhoog zou lopen, maar niet naar beneden, zeker niet als ik bekaf ben. Bang om door vermoeidheid te vallen, en dus in een tergend laag tempo, heb ik het gered tot Vallada, waar ik uitgeput op een stoel plofte. Niet eerder op de GR7 is een dag me zo zwaar gevallen. Mijn voeten doen zeer!
Ook moois
Er was gelukkig ook nog wel wat moois onderweg, zoals de prachtige plekjes bij de Fuente Ballester (met bankje!) en de Fuente de La Morera. En het landhuis met de mooie prunus waar net de eigenaar kwam aanrijden en mij verontwaardigd vroeg waarom ik daar liep. Het was ook meteen duidelijk wie de gele stalen balk op het pad had laten plaatsen (ik kon er precies niet overheen en niet onderdoor). Tot slot eindelijk weer eens een mooi gecultiveerd sinaasappelboomgaardje na uren van onduidelijke natuur.
