Ik heb met de GR11 dan ook veruit het leukste stuk van mijn sabbatical te pakken. Niet voor niets wilde ik dit onderdeel op het eind, als de kers op de pudding. Het enkele weken "backpackend" reizen door Bolivia en Peru was natuurlijk erg leuk en ik heb ook genoten van de trekkings in de Cordillera de los Frailes en de Cordillera Huayhuash, maar zelfs tussen die spectaculaire besneeuwde 6000-ers zag ik al uit naar die heerlijke tocht in mijn uppie in een berggebied dat ik zo lief heb, de Pyreneeën. Daarvoor heb ik dan ook bewust veel tijd genomen. Ik wilde genieten in de bergen, er gewoon "zijn" en niet opgejaagd in een soort race de route afraffelen. Het andere onderdeel van de afgelopen maanden dat ik erg bijzonder vond was het wonen in Sucre (Bolivia). Daar kijk ik ook met veel plezier op terug. Het combineerde het spannende van een andere cultuur en andere mensen met de prettige vastigheid van een "thuis" en een ritme hebben met werken en sporten.
Een voor de hand liggende vraag is wat zo'n sabbatical nou met je doet. Nou, niet veel eigenlijk, althans niet voor mij. ik kom niet terug als een ander mens en ik kijk niet anders tegen het leven aan. Dat had ik ook niet verwacht en daar was ik niet op uit, ook al sloot ik niets uit. Maar ik ben dus nog dezelfde. Het vrijwilligerswerk in Bolivia en het wonen in een ander land heeft mij zeker enorm verrijkt.
Het helpen bij Betania gaf mij een kans om andere kanten van mezelf de ruimte te geven en ik koester alle herinneringen aan het steunen van deze lieve en zo slecht bedeelde kinderen. Maar het is geen aanleiding om mijn leven om te gooien of ander werk te zoeken. Ik was niet op zoek naar "iets" en zie er niet tegenop op maandag weer terug te keren naar mijn werk en het "gewone"leven. Ik was tenslotte gelukkig toen ik vertrok en ik zie er naar uit om weer in mijn eigen fijne huis aan de Kalkhaven bij de Oude Maas te wonen. Ik verheug me weer mensen te zien met wie ik de laatste tijd alleen mailcontact had. Ik heb me weliswaar nauwelijks beziggehouden met de terugkeer naar mijn werk, laat staan met de inhoud van wat ik heb achtergelaten, maar daar had ik het vóór mijn sabbatical ook naar mijn zin en dus begin ik volgende week met open vizier. Ik laat alles op me afkomen en ik heb er vertrouwen in dat ik me overal wel prima bij zal voelen. Wat komt dat komt!
Ik heb in de afgelopen dagen en maanden van veel mensen mooie woorden mogen ontvangen. Respect en bewondering werden uitgesproken voor mijn werk met de kinderen in Bolivia en voor het lopen van de GR11. Hoewel ik dankbaar ben voor alle leuke reacties, heb ik ook heel erg de neiging dat te relativeren. Eigenlijk geneer ik me om zulke mooie woorden te ontvangen, terwijl het eigenlijk één groot feest was! Dat ik er zeven maanden tussenuit trok was een cadeau voor mezelf. Met de GR11 heb ik ook nog iets gedaan wat ik domweg het liefste doe: lekker sjouwen en genieten in de bergen. Dan voel ik me altijd het kind dat weer buiten mag spelen. En ik was fysiek sterk en gezond genoeg om het allemaal te doen. Dus de bewonderende woorden vleien me, maar of ik ze verdiend heb ...?"
Nu het cadeau aan mezelf helemaal is uitgepakt kan ik alleen maar zeggen "wauw...!". Als ik nu terugkijk heb ik ook een soort nederigheid over wat ik in die zeven maanden heb mogen meemaken. Natuurlijk, je maakt plannen voor zo'n sabbatical en je hoopt dat het wordt wat je ervan verwacht. En wijs geworden in het leven weet je ook dat het vaak ook anders loopt dan je dacht. Maar niets van dat al. Ik kreeg alles waar ik op gehoopt had, echt álles. Hoe kan dat? Hoeveel geluk kan een mens hebben? 
Zelfs bij de kleine pechgevallen in de afgelopen zeven maanden heb ik veel geluk gehad. In Bolivia werd ik een keer beroofd, en nee, dat is niet leuk, maar ik prijs mezelf gelukkig dat er geen fysiek geweld aan te pas kwam. Op de GR11 ben ik tussen Pineta en Parzán met mijn hoofd tegen een rots gevallen en ja, het lag een beetje open en het bloedde, maar ik kon verder en de val had behoorlijk ernstiger consequenties kunnen hebben. En toen ik dat rare schouderwondje echt begon te ontsteken was daar op het goede moment Raymond die mij meesleurde naar het ziekenhuis. Ik tel mijn zegeningen.
Ik voel me dankbaar dat ik het cadeau dat ik mezelf wilde geven helemaal heb kunnen uitpakken. Ik ben dankbaar en voel me bevoorrecht dat ik alles heb kunnen doen wat ik hoopte te kunnen doen, dat alle dromen echt uitkwamen. Dat het leven niet altijd alles brengt wat je hoopt, weet ik ook wel. Met een telefoontje naar Hengelo vlak voor het aan boord gaan voor de thuisvlucht vanuit Barcelona, werd ik daar nog eens met de neus op gedrukt. En misschien is mijn geluk ook voorlopig wel op. Maar de afgelopen zeven maanden pakt niemand meer van me af!
