Ze heten Fidelia, José, Daniel, Romalda, Ali, Maria Isabel, Alvaro, Leydi, Luis Miguel, Alba, Edgar, Reina, kleine José en Veronica. Ze zijn 6, 7 en 8 jaar oud (behalve grote José die al 9 is). Dat is mijn groepje. De Segundos, uit de tweede klas dus. Ik help ze om hun huiswerk te maken, omdat ze daar thuis de stimulans niet voor vinden noch de feitelijke hulp.Als ik binnenkom zijn er al een paar van mij op het binnenplaatsje aan het spelen. Als ze me zien komen ze meestal meteen "dag" zeggen met een dikke knuffel. Tegen 14.00 uur, als alle kinderen er zijn, worden er groepjes gevormd, van de kleuters van de "Kinder" via de Primeros en Segundos tot de Quintos en de Sextos. Dan wordt er gezongen, uit volle borst, energiek geanimeerd door Director Juan of Directora Aurora. Tot slot wordt er een gebed opgezegd, waarbij altijd een kind voorgaat. Vervolgens gaan ze naar hun lokalen, in volgorde van klein naar groot.
Zodra de Segundos worden genoemd heb ik meteen aan iedere hand een kind hangen en met de rest ereachteraan gaan we samen de trap op naar boven, naar ons lokaaltje.
Er staan twee lage tafels van 80 x 200 cm, met ieder 8 stoeltjes, die bij binnenkomst nog op tafel staan van de vorige dag omdat ik altijd na afloop het klasje schoonveeg. Nadat we de stoelen met zijn allen op de grond hebben gezet pakken de kinderen hun rugzakjes uit. Daarna ga ik bij ieder persoonlijk kijken wat ze voor huiswerk hebben, van het schrijven van de cijfers 1 tot 50 tot rekensommen met drie cijfers, van letters en woorden schrijven bij de kleinsten tot zelf zinnen maken. Sommigen lukt het alleen als je naast ze zit en woord of getal uit hun potlood praat. Alleen een paar gaan ook door als je een ander kind gaat helpen. Je hebt minstens drie hoofden en zes armen nodig. Soms ben je al met twee tegelijk bezig en dan komen er nog drie aan je trekken, soms letterlijk. Steeds hoor ik dan "Profe?!", "Profe?!" ofwel "Juf?!", "Juf?!".
Lastig wordt het als er een paar geen huiswerk hebben. Dan is spelen en rennen in de klas heel verleidelijk, en dat mondt dan wel eens uit in slaan en schreeuwen. En dat is voor de kinderen mét huiswerk weer erg leuk om naar te kijken. En helaas is orde houden soms moeilijk als je de taal niet volledig beheerst. Daarbij moeten we uitdrukkelijk heel voorzichtig zijn met lichamelijk "geweld" in de zin van iemand aan zijn arm naar zijn stoeltje trekken, want iedere vorm van onaangenaam fysiek contact wordt mogelijk geassocieerd met het huiselijk geweld thuis. Gelukkig is Tom er sinds dinsdag. Leuke jongen uit Engeland. Samen zullen we dit klasje de komende tijd in goede banen proberen te leiden. Grappig is dat Directora Aurora de eerste dag meteen bedacht dat Tom bij de jongens zou zitten en ik met de meisjes zou werken. Zo werkt het gelukkig niet.
Als het huiswerk af is mogen de kinderen om 15.30 uur, na een kort dankgebed, naar het binnenplaatsje om te spelen. Dan krijgen ze ook iets te eten: een zakje koekjes of zoutjes (dat wordt hier beschouwd als normale voeding) of soms een banaan met een broodje.
Daarna zitten we nog een half uurtje binnen tot 16.30 uur. Dan volgt bij de uitgang net als bij het begin een opstelling per groep. De oudsten gaan als eersten naar buiten, zodat ze daar hun kleinere broertje of zusje kunnen opvangen. Alleen met sommige kinderen zit ik nog wat langer, tot het huiswerk echt af is.En daarna ben ik helemaal afgedraaid! Vervolgens loop ik naar het eindpunt van lijn G om weer richting centrum te gaan, of ik als ik daar niet hoef te zijn neem ik voor een paar cent meer een snelle, maar even gammele taxi naar huis. Zelfs als ik naar het busje loop, hoor ik vaak op straat nog roepen "Profe!!", ook door kinderen van andere klasjes.
Het is heel erg leuk werk. Zo intensief, maar zo leuk om te doen! En natuurlijk heb ik ook al mijn favorieten: Alvaro, een leuke slimme open jongen en Alba, de kleine dondersteen (of de foto met het witte hoofdbandje). En wie zou dát nou hebben gedacht, dat ik hiervan zou genieten en stoicijns blijf tussen hordes gillende kinderen die soms om en over me heen hangen.
