Voor het eerste stuk na Graus kon ik geen logies vinden en met de belabberde weersverwachting èn een zware rugzak na de resupply, wilde ik niet kamperend op doortocht gaan. Ik koos voor de beproefde methode van een taxichauffeur die mij na afloop kon oppikken in Pano en terugbrengen naar Graus, waar ik nu mijn 'basecamp' heb.
De wandeling was gelukkig weer makkelijk, na de onverwachte uitputtingsslag eergisteren op het eind. Onderweg was er weliswaar niet heel veel bijzonders te zien, maar het was gewoon mooi en afwisselend. Ik kon ook vanuit de hoogte zien waar ik eergisteren gelopen had, aan de zuidzijde van de door landbouw gedomineerde vlakte. In het verlaten dorp Grustán was naast de kerk één graf te zien.
Pano, mijn eindpunt vandaag, is een bijzonder verhaal. Zwitser Kurt Fridez (nu 85) werd ruim dertig jaar geleden tijdens een fietsvakantie verliefd op dit verlaten gehucht in een uithoek. Hij heeft het de afgelopen decennia stukje bij beetje gerestaureerd, met zijn eigen handen, met geld uit zijn bedrijf en met liefde voor erfgoed. Dat begon met één huis, maar hij heeft ook al het kerkje uit de 11e eeuw gerestaureerd en is met meerdere andere panden bezig. De zoons, die daar zijn geboren, doen hard mee met het werk. De familie heeft er nu een restaurant, l'Alcina.
https://abandonadosalsilencio.blogspot.com/2016/01/pano.html?m=1
