Ik wilde de FAM (bergsportvereniging Aragón) al complimenten maken over de paden die ze hadden vrijgemaakt van begroeiing en opnieuw hadden voorzien van markeringen.
Ze hadden dat overduidelijk heel recent gedaan, zoals te zien aan de gemorste verf, waar nog geen zandkorrel of sprietje op lag. Vandaag kwam ik er ook achter dat ze met de lenteschoonmaak helaas nog niet voorbij Graus waren gekomen. In het laatste stuk vlak voor Trillo, op een heel smal pad, raakte ik totaal verstrikt in een wirwar van bramentakken die zich aan mij vergrepen. Niet even, maar gewoon over een lengte van zeker honderd meter. Ik kon geen normale stap zetten en het tempo lag op een halve meter per minuut of zo, omdat ik mezelf steeds moest losmaken. Ik heb echt staan vloeken. De ondergrond had trouwens meer weg van een riviertje en ik hield ook al mijn voeten niet droog.
