Ik ben dit blog ooit begonnen bij mijn eerste sabbatical in 2008 (Bolivia, Peru en GR11) en heb hier ook verslag gedaan van de 2000 km GR7 (2016). Voor de talloze kleinere tochten van 1-4 weken die ik jaarlijks doe, heb ik niets vastgelegd, en helaas ook niet van de bijzondere als de JMT en een stukje PCT. Ik gebruik dit weblog nu als ik de tocht de moeite vind. Recent was dat voor de Camí de Cavalls op Menorca (2024) en de laatste 650 km van de GR10, die van Valencia naar Lissabon (2025). Vanaf januari 2026 staat de GR1 op het programma: van Sant Martí de Empúries aan de Middellandse Zee naar Puerto de Tarna in de Picos de Europa.

woensdag 4 februari 2026

Sant Pau de Seguries werd Camprodon

 








Na een ochtendbuitje ben ik weer vertrokken van El Bagatell, met een muts op! De wandeling was mooi en lekker, met op het eind pittig stijgen en asfalt. Al met al ruim een uur of drie zonder pauze, want te koud.












Aangekomen in het dal van Sant Pau de Seguries (eindpunt) stond er een ijzige wind vanaf de besneeuwde Pyreneeën. Helaas was er geen warme bar open en bleek het Hostal La Vall (van de geboekte kamer) onvindbaar, d.w.z. in ieder geval niet te liggen op de locatie in het dorp die Booking en hun eigen website aangaf. Niemand van de aangesproken bewoners kon me helpen. Na wat rondlopen en uiteindelijk moeizaam contact met de uitbater bleek het etablissement ver buiten het dorp te liggen. Daar had ik echt geen zin in, want ik had al genoeg gelopen. Ik mocht gelukkig annuleren. Dus nam ik na anderhalf uur rondzwerven de bus naar het nabije Camprodon, waar ik ander logies had geboekt.









Om de verkeerde redenen werd het bijna alsnog een vermoeiende dag. Maar niets te klagen. In Camprodon had Bar Canigó wél een lekker dagmenu en prima koffie. Morgen gewoon weer terug met de bus naar Sant Pau de Seguries.