Na een hartelijke knuffel van taxichauffeur Alex stond ik bij het ochtendgloren aan het begin van mijn tocht van vandaag, onder Ermita de la Mare de Déu de la Pertusa (het kleine puistjes links op die rots).
Ik zou voor de derde keer in mijn leven door de prachtige Congost de Montrebei lopen en had het rijk alleen, door het seizoen en het tijdstip. Het laatste stuk asfalt naar Puente de Montañana deed niets af aan dat genot.
