Het is echt nog steeds niet aangenaam om nu te kamperen. Het bos is vochtig en vaak steil, en de agrarische plekken modderig en ook in het zicht. Ik heb niets tegen slapen met nachtvorst tegen de ochtend als mijn tent en ik direct daarna weer kunnen opwarmen in de zon. Maar het is in de avond en nacht nu te lang koud, vochtig en donker. Doe mij maar een kamer, hoe simpel ook.
Dus tot nu toe kon ik alles van de GR1 lopen door creatief te zijn met logies, openbaar vervoer en taxis. Dat vergt wat denk- en uitzoekwerk en wat geluk. Maar nu zat de lokale taxichauffeur vol en leek een essentiële overnachting in Cambrils niet mogelijk. Camping en Ca l'Agusti waren vol (weekend!). Bij Fonda Casanova had ik al het webformulier ingevuld, een WhatsApp en een email gestuurd (geen reactie) en op het mobiele nummer kon ik alleen een voicemail inspreken. Maar teneinderaad probeerde ik vanochtend nog 'old school' een vast telefoonnummer te bellen, met succes, en door een slimme logistieke zet via de taxi in Solsona heb ik de komende drie loopdagen tot Oliana rond gekregen. Net als je denkt dat je het echt niet meer aan elkaar gebreid krijgt, lukt het dus toch. Tijd om te vieren!
Ik heb nu twee rustdagen in Sant Llorenç, als gevolg van de gevonden accomodatieoplossing. Niet erg. Ik ga even terug naar het tempo van de dorpssenioren.
Het is trouwens best koud. Het voelt soms nog echt als winter. Ik zag ook diverse auto's langsrijden met skis op het dak, afkomstig van Port del Comte hier vlakbij. Fijn dat ik een donsjas bij me heb!
