Het was warm en het viel me zwaar. Maar laat ik bij het begin beginnen, bij Ahigal.
Er was een leuk moment bij vertrek uit Ahigal. Bij het sportcomplex aan de rand van het dorp was een groep vrouwen de straat aan het vegen, vrijwilligerswerk in dorpsbelang, schatte ik in. Ik trok de aandacht met mijn rugzak: "De Camino de Santiago loopt hier toch niet?" Met een van hen stond ik even te kletsen. Ik vertelde wat mijn route dan wel was en ook dat ik nog nooit eerder in Extremadura was geweest. "En?!' Wat vind je ervan?", vroeg ze me. Ik heb haar blij gemaakt met mijn oprechte lofzang op de dehesa.
De wandeling tot aan Mohedas de Granadilla was nog aardig, door dehesa en langs het stuwmeer. Ook zag ik hier in de dehesa voor de verandering eens kurkeiken staan.
 |
| Cerezos |
In Mohedas de Granadilla heb ik in bar 'Hogar del Pensionista' nog een dubbel portie cortado met ColaCao gedronken voordat ik verder ging. Ik kreeg er een bakje koude, slappe, vette frietjes bij, bij gebrek aan beter (ik wilde eigenlijk wat eten) en zomaar gratis. Van een barmedewerker die Engels wilde leren, dus we spraken af dat hij Engels zou spreken en ik Spaans.
 |
| Mohedas de Granadilla |
De meeste van de dik 500 hoogtemeters moesten alleen pas na Mohedas gemaakt worden en juist op het heetst van de dag. Een heleboel op- en neertjes over stoffige landweggetjes in een niet zo heel bijzondere omgeving, door olijfboomgaarden tussen Mohedas en het hoogste punt, de Puerto de Gamo, vlak voor Casar de Palomero. Ik heb daar dus ook geen foto's van. Het was echt bikkelen en zo en dan even stilstaan in de spaarzame schaduw die ik tegenkwam.
Enfin dat hebben we dan ook gehad. Het wordt in de staart van mijn GR10 nog wel heter dan vandaag, met meerdere dagen van 30 graden. Ik ga het per dag bekijken.
Het geluk is dan weer dat je drijfnat bezweet kunt zijn zonder het koud te krijgen.
Gelukkig was daar Casar de Palomero waar een appartementje met douche op mij wachtte.
 |
| Casar de Palomero |
