Ik mocht weer! Wat was dat heerlijk ...
In de taxi naar de Puerto del Pico, waar ik de route weer zou oppakken, zag ik de bergen nog in de wolken, maar die losten vanzelf op.
Toen ik uitstapte op de pas (1352 m) was het koud, net boven nul, maar al lopend met twee lagen en handschoenen aan, was het gewoon prima. Het was een weinig enerverend tochtje en ik genoot van de weidsheid en vergezichten.
Het bleef koud, maar ik kon toch kort pauzeren op een mooie uitzichtplek.
Na de pauze kwam ik al gauw in El Pinar, ofwel in het grote koeienbos. Een groepje stieren bleef nogal intimiderend staan, dus daar ben ik maar met een boog omheen gelopen.
Ik had een kamer in de Parador de Gredos gereserveerd en ik was er vroeg in de middag. Voor een klein extra prijsje kon ik een kamer met uitzicht krijgen. Al is mijn tentje met mooi uitzicht nóg leuker, nu het zo nat en koud is, is dit toch een best alternatief.
