Soms zit er zo'n dag tussen: 'niet om over naar huis te schrijven', zeggen ze dan. Vanuit Navas del Rey was het eerst nog wel een leuk stuk met mooie bomen en bloemen, en over resp. een smal asfaltweggetje en in de afdaling naar het stuwmeer een deels steile, uitdagende bosweg. Vanaf de aankomst bij de uitloper van het stuwmeer van San Juan duurde de pista (halfverharde weg) langs het water, hoewel mooi, best lang.
Vervelender werd het vanaf de afslag naar Pelayos de la Presa. Er kwam geen eind aan en het duurde een eeuwigheid voor ik eindelijk het dorp aan de oostelijke kant weer uit was, net als vorige maand bij Miraflores de la Sierra. Wat in mijn beleving vast meespeelde was het extra gewicht dat ik na de resupply moest dragen.
Maar ik heb wel dankzij een kleine detour naar het dorpshart lekker warme chocolademelk en koffie (2x deze heerlijke combi) kunnen drinken!
Het resterende stuk naar San Martin de Valdeiglesias was weer een makkie. Later las ik waarom: op dat stuk was een spoorlijn gepland naar Pelayos de la Presa, maar door de Spaanse Burgeroorlog ging dat feest niet door. In San Martin de Valdeiglesias was destijds ook een compleet nieuw stationsgebouw klaar voor inauguratie, maar de functie als treinstation heeft het dus nooit gehad.
Ik was om 13.15 uur in San Martin, want ik was om 8.15 uur vertrokken vanwege voorspelde regen.
