La Peñota

Het was een lange dag, zoals gepland. Acht uur op pad.  Zeven uur op de been, lopen en klauteren. En het ging me makkelijk af. Zoals verwacht was het niet de sneeuw die de tocht van vandaag lastig maakte. Afgezien van de sfeerverhoging door de sneeuw in het stuk tussen Puerto Navacerrada en Puerto de la Fuenfria, waren het voor de rest hooguit de restanten in de schaduw en op de hoogste top, Peña Aguila.

Na de afdaling vanaf de Peña Aguila, de pauze en de volgende stijging, kwam een onverwacht akelig stuk: de afdaling van La Peñota. Nergens gevaarlijk maar wel heel lastig (qua terrein en route vinden) en het duurde echt veel te lang. Dat zijn de momenten dat je toch weer verlangt naar een suffe pista.

Terugkijkend op La Peñota

Bij de Alto de Leon kruiste ik een grote weg cum restaurant, maar ik was helaas te laat voor een hapje eten. Ze sloten om 18.00 uur en toen ik 17.40 uur binnenkwam werd ik al bruut de deur gewezen. Gelukkig mocht ik wel nog het toilet gebruiken. Niet dat ik moest plassen, maar wel voldoende water uit de kraan tappen voor mijn kampplek. Met twee aangevulde liters heb ik nog kort doorgelopen naar een mooi plekje in het bos. 

's Avonds heb ik lang zitten kijken naar de bergen waar ik vandaan kwam en de dorpen in het relatief laag gelegen vlakke land eronder. Zo gelukkig...!

Toen ik in mijn tent lag hoorde ik herten blaffen. En 's nachts eindelijk weer eens een bosuil, de eerste op deze tocht. Dat draagt helemaal bij aan mijn gevoel van geluk bij het wildkamperen.