Ik wilde de voorspelde (bijna) droge dagen gebruiken om het stuk in te halen dat ik eerder geskipt had, van Cogolludo (Guadalajara) naar La Cabrera (Madrid). Ik was vroeg opgestaan om te profiteren van het mooiste weer, in de ochtend, en op tijd in Tamajón te zijn, het einddoel van vandaag.
Eenmaal de deur uit werd ik helemaal vrolijk van het weer op pad zijn. Ik was alleen nog geen kwartier onderweg of ik stond alweer te soppen in de modder. Tsja ...
Het was een mooie wandeling. In het stuk na Valdemanco kon je de Pico Ocejón goed zien. Wel daarna een ommetje gemaakt om een afdaling over een brandgang (cortafuego) te vermijden, omdat ik bij twee anderen had gelezen dat dit stuk akelig steil was en ik bang was voor uitglijden, gezien de actuele modderverwachtingen. Via een cañada ben ik naar de autoweg gelopen en zo naar Muriel gegaan. Ondanks asfalt was het geen straf, want het landschap was mooi, de weg liep af en er was verder geen hond.
 |
| In de verte Pico Ocejón |
Muriel ligt aan een stuwmeer. Je kunt op de foto zien dat dit stuwmeer, net als alle stuwmeren in Spanje, echt nokkievol zit.
Vlak voor Tamajón liep de route langs het ruïnecomplex van Sacedoncillo, een dorp dat vorige eeuw werd verlaten.
In Tamajon was ik net op tijd voor het ging regenen én net op tijd om nog een lekker dagmenuutje mee te pakken.
