Na de eerste lekkere klim vanuit Montanejos was het lang afdalen naar rivierbedding vlakbij La Artejuela, over lekkere bospaden, een beetje pista en in tweede instantie flink steile omlaag door het bos. Ik ging zonder pauze vier uur lang door naar het hoogste punt van de dag, de weg vlak voor San Vicente de Piedrahita.
De dag ervoor had ik een andere etappeindeling en andere overnachtingsplaatsen bedacht met voor deze dag een picnicplaats vlak voor San Vicente. Prima om te pauzeren, te eten en in de zon op te drogen, maar niet om er te kamperen, zo bleek. Het lag namelijk aan de weg en net toen ik definitief besloten had dat ik daar niet gelukkig zou worden, stopte er ook de Guardia Civil voor controle. Dat bevestigde nog eens mijn keus.
Maar toen? In het stuk erna bij de Casas de Ceritto kwam geen enkele goede kampeerplek in zicht en eigenlijk wilde ik met de bewolking en het tijdstip nu gewoon wel een bed in een huis.
In San Vicente vond ik een allerschattigste etage met veel oude meuk, maar de 50-er jaren meubels die nog van 'moeders' waren geweest vond ik ook wel vertederend. En ik had een heerlijke avond met een kopje Misosoep op het kleine balkonnetje met het allermooiste uitzicht.
