Alforja naar Mont-Ral

Vandaag ben ik van de Col d'Alforja naar Mont-Ral gelopen, een lange tocht met veel gezichten. Eerst een afzakkertje naar de Riu Siurana en een klim over oude geplaveide paden naar Arbolí, waar ik een pauze heb genomen. Het vervolg ging over net zulke prachtige paden naar de ruines van Gallicant.

Daarna weer dalen naar de (in dit seizoen flink ingedroogde) zwempoeltjes bij wat de Gorgs heet. Daar heb ik ook een lekkere tweede pauze gehad.

Vanaf dit laagste punt op 600 meter moest ik weer omhoog over een smal steil bospad en liep ik daarna uren op circa 1000 meter over pista in het bos, aan de rand van de Serra de La Mussara (Muntanyes de Prades). Als venijn van de staart moest ik een heel eind afdalen over een godsallemachtig akelig donker stenen pad. 

En toen dit achter de rug was en  omdat ik toch al moe was ging het vlak voor de eindstreep mis bij de ruïne van Mas del Cisterer. Op een smal overwoekerd pad langs het talud van een weiland zag ik een steen onder de begroeiing niet en verloor ik mijn evenwicht. Daardoor kwam ik terecht in de bramen en andere gezellige planten op de helling, op mijn rug(zak), hoofd naar beneden. Niets levensbedreigend, want je valt erg zacht in een berg planten. Maar wel vreselijk irritant als je daar op je rug ligt en niet makkelijk kunt opkrabbelen. Om te beginnen al die rugzak die af moest, want anders kwam ik nooit overeind. En dan nog ... geen stevige vlakke grond onder die plantenmassa en ook nog bramentakken die erg aan mij gehecht waren. Echt fijn als je moe bent...
Omdat ik daarna wel genoeg had van de overwoekerde paden heb ik vanaf El Bosquet voor de laatste 2,5 km maar de asfaltweg naar Mont-Ral genomen.