Van het pad(je) af

Ik ga even van het pad af! Een time-out was al gepland, voor het jaarlijkse familieweekend dat ik niet wil missen. Maar ik had geen zin in de voorspelde regen voor de twee dagen tussen Chelva en Andilla en heb dus de heenvlucht vervroegd. 

Ik heb er nu bijna 1300 kilometer op zitten. Over de helft van Valencia, met Catalonië en Andorra en 700 kilometer nog in het verschiet.

De laatste twee dagen vormden wel een mooie afsluiting van het eerste deel. Vanuit Refugio Las Lomas naar Benageber en de dag erop naar Chelva. Vooral het stuk in de kloof van de Rio Túria mocht er zijn, mooi en weer eens een tikkie uitdagend.

Die kloof en het riviertje kenmerken de GR7 in Valencia ook wel, want daar zijn er vele van. Valencia heeft heel wat berggebieden en dat mogen we op de GR7 ook weten! Zowel het landschap als de ondergrond zijn erg afwisselend, met (hoera!) weer regelmatig bergpaden. Zoals een wandelblogger uit de regio ook opmerkte lijkt de GR7 hier elke weg breder dan 1.50 meter te willen vermijden.
Ik heb ook weinig te klagen over asfalt en sinds de helse dag naar Vallada heb ik waarempel mijn wandelstokken weer zo nu en dan gebruikt. Die waren na de sneeuw in de Sierra de Baza een dikke maand alleen maar nutteloos gewicht aan mijn rugzak. Maar gisteren, bij het steile pad de kloof in, had ik ze niet willen missen!

Over ruim twee weken zal ik de GR7 in Chelva weer hervatten. Ik merk dat ik nu wat last heb van het uitstapje, dat nog naar net begonnen is. Niet dat ik mijn familie en Rob niet graag terugzie, maar wat daarvoor nodig is kan mij gestolen worden. Bussen, metro en dadelijk het vliegtuig. En al die mensen! Brrrr! Zet dat af tegen mijn landloperstempo en de stilte om me heen... Ik voel me een beetje ontheemd. Van het padje af, zoals dat heet. Ik heb nu al heimwee naar het simpele leven van te voet onderweg zijn. Gelukkig mag ik straks weer!