In Charches, dat alweer 250 meter hoger lag dan de vlakte, heb ik ' s middags nog wat horecavoer ingenomen en ben de laatste 6 kilometer omhoog gegaan voor mijn plekje voor de nacht. De altijd betrouwbare weersvoorspelling in gedachten wist ik wat me te wachten stond. Het weekend zou buiig worden met de meeste kans op droogte in de ochtend.
De volgende morgen was er even zon en daarna ging het miezeren. Dat is niet opgehouden, maar door de hoogte werd het hagel. Erg hevig was het niet, maar het hield niet op, en kou en nattigheid maakten dat ik niet kon pauzeren (er was niets om te schuilen). Dat maakte het eigenlijk zwaar. Ik was deze keer erg blij dat het grotendeels 'pista' was en het enige stuk bergpad op deze dag heb ik vanwege mijn vermoeidheid, de steilheid en de sneeuw laten schieten. Dat kostte me wel 6 kilometer omlopen. Uiteindelijk heb ik 26 kilometer non-stop gelopen en dat voelde ik goed!
Het was ook erg mistig en daardoor heb ik niets gezien van wat heel mooi moest zijn, zoals de bekende Prados del Rey, op het hoogste punt van de GR7 in Andalucía (2050 meter). Ik heb nog even overwogen daar in de refugio (libre) Casa de Pozo de la Nieve te pauzeren of er zelfs te blijven, maar door de mist kon ik hem niet zo snel vinden en ik wilde eigenlijk zo snel mogelijk naar lagere hoogtes, in de hoop op droogte en iets meer warmte. Dus vond ik mijn plekje 400 meter lager bij Area Recreativa (picnicplaats) Canaleja Alta.
De volgende ochtend ben ik, de weersvoorspelling indachtig, om 7 uur opgestaan, terwijl het nog vroor. Niet voor niets! Het werd stralend zonnig en heb zingend de prachtige paden ervaren, in de afdaling naar Baza. Onderweg had ik prachtig uitzicht op de nog bewolkte altiplano rond Baza, de prominente Jabalcón en de verderop gelegen bergketen Sierra de Segura (waar ik nog zal komen) en de Pico de la Sagra. De tweede pauze was nog nèt in het zonnetje bij Cortijo Santaolalla, voordat de lucht ging betrekken.
