De weermannen hadden voor vanochtend een relatief droge periode van een paar uur voorspeld. Ik wil echt wel verder dus ik moest maar weer eens op pad. Door de regen gekluisterd te zijn aan een hotelkamer is toch niet waar ik blij van word, al is het altijd nog beter dan langdurig in de regen lopen. Dus ik ben vanochtend vroeg opgestaan (ja echt) en heb de kans gepakt om weer een kleine 20 km verder te komen. Ik zit nu in Montejaque in een iets te dure hotelkamer na een warm bad te genieten van verwarming en Wifi.
De weersvoorspelling kwam uit. Ik startte met twee droge uren en pas toen ik goed en wel de Sierra de Libar over was, heb ik nog tweeëneenhalf uur miezerregen gehad. Of eigenlijk liep ik gewoon in natte wolken. Al met al een godsgeschenk vergeleken met de zondvloed van de afgelopen twee dagen.
Vlak voor Montejaque heb ik zelfs even zonnestralen gezien en hoewel het bleef miezeren heb ik toch maar de camera(s) uit mijn rugzak gepakt. Wat is een weblog tenslotte zonder foto's?! Ik was nog niet koud binnen of het begon weer echt te regenen en dat doet het nog. Goed getimed!
Ondanks het gemiezer en gemist was het landschap trouwens bloedstollend mooi. Jammer dat de camera's ver weg gestopt zaten, maar ik heb er niet minder om genoten: de lieflijke weides met schapen en koeien op de Llanos del Republicano (ik ben erg benieuwd naar het verhaal achter deze naam) en Llanos de Libar, omringd met de grillige vormen van de half in de wolken verscholen kalkstenen bergruggen.
