Na de afdaling vanuit het kasteel een dikke 13 kilometer langs het spoor. Dat klinkt erg, maar het was een erg afwisselende route over landweggetjes, door velden en langs rivieroevers.
Jimena de la Frontera is zo'n typisch Andalusisch wit dorp. En niet alleen wit, ook flink steil. Lekker als je het eigenlijk wel genoeg vindt. Camping Los Acornocales, net buiten het dorp, is gelukkig helemaal okee, ondanks de rijen 'koelkastdozen'. Waanzinnig leuk was dat ik in een golfkarretje gebracht ben naar de uithoek van de camping met het prachtigste uitzicht en waar ik het rijk alleen had.
Het ziet er naar uit dat ik de zee nu echt verlaten heb: eindelijk kan ik Gibraltar niet meer zien. Vanaf hier wordt het ook een beetje bergachtig. Morgen eerst een dag uitrusten en heul veul eten!
