Niet altijd kun je het geluk hebben dat de regen alleen ´s nachts valt. Dus moest ik vrijdag diverse keren schuilen en heb ik nog niet half gelopen wat ik van plan was. Ook gaat het tempo behoorlijk omlaag doordat de paden riviertjes worden die het water afvoeren en door de ongelooflijke hoeveelheid modder waar je letterlijk niet omheen kunt. "Splash splash" is een op den duur vertrouwd geluid. Verder sjouw je ongewild extra gewicht aan modder mee, aan je broekspijpen en als een compact pakket onder je schoenen. Soms als je, de mogelijkheden overwegend, besluit je voet dan maar dáár neer te zetten, dan blijkt het de verkeerde gok en glij je juist het water in of blijkt dat je juist daar enkeldiep wegzakt en je schoen alleen met moeite en een zwaar zuigend geluid kunt bevrijden. Om maar een idee te geven ...
De regen heeft ook leuke kanten. Vlak voor ik vrijdag door een bui (eh ... langdurige stortregen, zo bleek later) weer onder een boom bleef staan en mijn regenjack aantrok, had ik water getapt bij een gesloten jagersverblijf en had ik gezien dat er een klein schuurtje naast stond dat je vrij mag gebruiken om te slapen. Dus toen ik 10 minuten onder die boom had gestaan en het op geen enkele manier minder leek te gaan regenen, besloot ik terug te "soppen" naar dat hutje. Goede keus. Het werd ook nog gezellig! Na een uur kwam een oude baas aangereden die daar klusjes kwam doen en die heeft voor mij een houtvuur gemaakt in de broodoven die in mijn hutje stond. De vochtige kilte maakte plaats voor relatieve warmte. Ook al stinkt alles wat ik bij me heb nog steeds naar rook, mijn schoenen konden in ieder geval wat van hun intense vochtigheid kwijtraken. Ook waren er twee oude schapenboeren via de "pista" (bosweg) naar boven gereden om hun kudde schapen te verzamelen voor de jaarlijkse scheerbeurt in het dal. Zo heb je nog eens een leuk praatje op een regenachtige vrijdag. Zeker met hun jonge neef uit Pamplona die was komen helpen, heb ik gezellig gepraat.
Jammer alleen dat ze allemaal niet van voetballen hielden! De pret over de 4-1 de volgende ochtend na de smsjes van thuis was er niet minder om. Toen de regen juist ophield toen ik vertrok en de langzaam oplossende mist na twee uur mijn blik verruimde van 30 meter naar 300 en meer, kon mijn dag niet meer stuk. De zon liet zich eindelijk zien en op een verder stralende dag kon ik zaterdag de verloren halve dag van vrijdag inhalen. In een lange dag van bijna 11 uur lopen kon ik dankzij de energie en motivatie van de zon toch Burguete bereiken. Daar geniet ik nu van een heerlijke rustdag met o.a. lekkere broodjes, goede koffie en internet.
