Op 9 juni, papa’s verjaardag, ben ik begonnen met het lopen van de GR11. Zoals ook de tour altijd een proloog heeft, zo begon ik ook: met een ritueel begin. Een móói ritueel begin. Ik was vanuit Hondarribia bij Irún, naar de vuurtoren van Cabo Higuer gelopen. Na de verplichte foto’s ging ik 12.24 uur officieel van start. Ik liep de eerste meters van de GR11, de eerste 30 minuten.
Terug in Hondarribia heb ik de start gevierd op een terras met uitzicht op het water , en heb ik mezelf getrakteerd op een bord heerlijke schelpdieren(“almejas”).
De dag erna heb ik wel meteen een serieuze etappe gelopen: naar Vera de Bidasoa. Totaal maar 815 hoogtemeters, maar het viel me zwaar! Alles deed pijn. Geluk bij een ongeluk: de betaalbare hostal was helaas vol, maar in het dure alternatief even verderop had ik een mooie kamer met bad, dus dat verzachtte een boel en was een welkom einde van de dag.
Op 9 juni, papa’s verjaardag, ben ik begonnen met het lopen van de GR11. Zoals ook de tour altijd een proloog heeft, zo begon ik ook: met een ritueel begin. Een móói ritueel begin. Ik was vanuit Hondarribia bij Irún, naar de vuurtoren van Cabo Higuer gelopen. Na de verplichte foto’s ging ik 12.24 uur officieel van start. Ik liep de eerste meters van de GR11, de eerste 30 minuten. 
Terug in Hondarribia heb ik de start gevierd op een terras met uitzicht op het water , en heb ik mezelf getrakteerd op een bord heerlijke schelpdieren(“almejas”).
De dag erna heb ik wel meteen een serieuze etappe gelopen: naar Vera de Bidasoa. Totaal maar 815 hoogtemeters, maar het viel me zwaar! Alles deed pijn. Geluk bij een ongeluk: de betaalbare hostal was helaas vol, maar in het dure alternatief even verderop had ik een mooie kamer met bad, dus dat verzachtte een boel en was een welkom einde van de dag.
