Bijna is het zover. Dan ga ik Sucre weer verlaten, mijn tijdelijke woonplaats in de afgelopen tijd. Natuurlijk is het leuk om weer verder te gaan en nieuwe dingen te zien. Maar het leuke van ergens kunnen hechten heeft altijd een keerzijde. En dat begint de laatste dagen tot me door te dringen. Afscheid nemen dus.Afscheid van de stad die dan ruim twee maanden mijn thuis is geweest: de relaxte sfeer; de fijne plekken voor een klein hapje eten of eventjes internetten; het dakterras vanwaar ik ´s avonds dik ingepakt over de lichtjes van de stad uitkeek, het klokgelui van de talloze kerken in Sucre; de mensen in de straat en in de micro´s; de muziek van een feest in de buurt; het in koor janken van de gekke hondjes van de buren dat altijd even plotseling ophoudt als het begonnen is; de geluiden van de naastgelegen school.
Ik moet ook afscheid nemen van de warmte van de mensen van Betania, Aurora en Juan en hun twee studerende dochters, met hun gedrevenheid en niet aflatende inzet. Van hun leven in dienst van de kinderen en van hun persoonlijke zorgen.
En dan het onvermijdelijke afscheid van de kinderen van Betania natuurlijk. Van hun "hola profe!" in de straat of in de micro, tot het woordloos warmte vragen in het halve uurtje voordat we naar binnen gaan door even lekker tegen je aan te kruipen; van hun blije blikken omdat ze bij Betania ook gewoon liefde krijgen en kind kunnen zijn; van hun gegil bij het spelen in de patio en het dagelijkse enthousiaste zingen van de liedjes aan het begin van de middag. Afscheid nemen, ook van hun soms zo onrechtvaardige levens, waar ik elke dag meer over te weten kwam. Het zal me zwaar vallen volgende week. Ik heb er nu soms al buikpijn van.
